Σώμα του Χρόνου, της Μαρίας Σκουρολιάκου

1.07.2021

Σώμα του Χρόνου

Μαρία Σκουρολιάκου

Η ευαίσθητη ψυχή της Μαρίας Σκουρολιάκου είναι εξόχως δύσκολο να μην αντιδράσει σε όλα εκείνα τα απλά αλλά και τα σύνθετα, τα μεγάλα αλλά και τα καθημερινά που απασχολούν τον άνθρωπο. Με την πένα της, αποτυπώνει στο χαρτί σοβαρά φιλοσοφικά ζητήματα στην καινούρια της ποιητική συλλογή με τίτλο «Το Σώμα του Χρόνου» που κυκλοφορεί από το Κέντρο Ευρωπαϊκών Εκδόσεων ΧΑΡΗ ΤΖΟ ΠΑΤΣΗ.

Την ποίηση της Σκουρολιάκου δεν είναι εύκολο να την αντιληφθεί κανείς σε ολόκληρο το βάθος της αν δεν επιμείνει, αν δεν εντρυφήσει σε κάθε μία λέξη χωριστά διότι ανήκει, τουλάχιστον αυτό πιστεύει ο γράφων τούτες τις σκέψεις, στους λογοτέχνες που πασχίζουν να παραδώσουν στους αναγνώστες έργο καλλιεπές ακόμα και στην τελευταία του λεπτομέρεια. Αν παρακολουθήσει κανείς τη γραφή της, από το πρώτο έργο μέχρι το στερνό της, θα διαπιστώσει πληρότητα νοημάτων, ρεαλισμό στην απόδοση των σκέψεων και την αποτύπωση της πραγματικότητας μα κυρίως τη διαρκή αγωνία τής ψυχής της που επιθυμεί το ιδανικό ολόγυρά της. «Ας μιλήσει ο πόνος / Για τα σκυφτά κορίτσια / στα σπλάχνα της Ανατολής / που βάφουν με σιωπή την έρημο»[1], γράφει δίνοντας μια εικόνα τόσο εκρηκτικά δυνατή στον αναγνώστη όσο και η ίδια η «σιωπή» τής ερήμου για την οποία γράφει. Και συνεχίζει λίγο πιο κάτω «Ας μιλήσει ο πόνος. / Για τους λαούς που άδικα / συντρίβονται κι είναι / στα άπατα βουνά ο θεός τους». Πώς να τολμήσει κανείς να γράψει κάτι για τη συγκλονιστική γραφή της χωρίς να γίνει ο ίδιος συγκλονιστικότερος; Εξόχως δύσκολο το εγχείρημα… Έχει, άραγε, αναλογιστεί η ποιήτρια σε τι δρόμους σκέψης οδηγεί το μελετητή τής ποίησής της αν όχι σε φοβερά συγκλονιστικούς;

Είναι φανερό πως η Μαρία Σκουρολιάκου έχει βαθιά μελετήσει την ποίηση, ενδεχομένως, αν τούτο δεν είναι αυθαίρετο συμπέρασμα, ορισμένοι στίχοι της θα μπορούσαν να είναι δανεισμένοι από την πένα πολύ μεγάλων ποιητών που -κυριολεκτικά- θα τη ζήλευαν. Ιδίως μετά τη δύση τού ηλίου… «Νύχτα. Σπέρματα συνήθειας. / Πήρα του κρεβατιού τους δρόμους / να σε συναντήσω. […] Δύω. Με ωμέγα.»[2]. Ο συμπυκνωμένος και μεστός λόγος στην εν λόγω ποιητική συλλογή δεν είναι καινοφανής στην γραφή της ποιήτριας που για ακόμα μία φορά έρχεται να επικυρώσει το γεγονός ότι πρόκειται για μια μεγάλη μορφή της ελληνικής λογοτεχνίας. Και σ’ αυτούς, τους μεγάλους λογοτέχνες, εμείς οι υπόλοιποι οφείλουμε τον ανάλογο σεβασμό. Όχι μόνο γιατί τολμούν, όπως η Μαρία Σκουρολιάκου, να ανοίξουν νέους δρόμους σκέψης αλλά κυρίως γιατί φανερώνουν χωρίς περιστολές τον κόσμο μας όπως είναι και δεν μπορούμε παρά να τον αντικρύσουμε γυμνό, όπως του πρέπει κι αναλαμβάνοντας το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί. Το Σώμα του Χρόνου είναι ποίηση. Αληθινή!

____

[1] Από το ποίημα «ΣΤΟΥΣ ΚΟΥΡΣΕΜΕΝΟΥΣ ΔΡΌΜΟΥΣ»

[2] Από το ποίημα «ΔΥΩ»

Ακολουθήστε μας

Μπαλάντα στους ένδοξους ποιητές του αιώνα

Μπαλάντα στους ένδοξους ποιητές του αιώνα

Ποιητές εξωφύλλου, με πόζα σκεπτόμενου. Αυτό είμεθα αγαπητοί μου. Θλιβεροί λόγιοι μανεκέν και μανεκέν λόγιοι, χωρέσαμε ολόκληρο καρδιογράφημα στο σχηματισμό αυξομείωσης www.com. Επαγγελματίες ποιητές μερικής απασχόλησης. Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί: «Ποιο μανεκέν...

Σταυρούλα Φραγκουδάκη – “Μια Λέξη Μόνο”

Σταυρούλα Φραγκουδάκη – “Μια Λέξη Μόνο”

  "Μια Λέξη Μόνο" Σταυρούλα Φραγκουδάκη  Ποιητική Συλλογή Εκδόσεις: Μπαρτζουλιάνος Ι. Ηλίας, Αθήνα ISBN: 978-618-5587-00-0 - Βιβλιοκριτική - Κείμενο: Γρηγόρης Σκιαδάς - Η ποιητική συλλογή της Σταυρούλας Φραγκουδάκη “Μια Λέξη Μόνο” περιλαμβάνει 40 ποιήματα τα...

Κάποτε στο Μαρόκο, της Αντιγόνης Γκούρα

Κάποτε στο Μαρόκο, της Αντιγόνης Γκούρα

γράφει η Κατερίνα Σιδέρη - Η Αντιγόνη Γκούρα, ένα μικρό βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, μέσα από το πρώτο της βιβλίο «Κάποτε στο Μαρόκο», μας παρασέρνει νοερά και να μας προσθέτει συνταξιδιώτες των πρωταγωνιστών στο υπέροχο, μαγευτικό και...

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Οι ερωτήσεις που θα αλλάξουν τον κόσμο, του Αντώνη Ζαρίντα

Οι ερωτήσεις που θα αλλάξουν τον κόσμο, του Αντώνη Ζαρίντα

Η Κοσμόπολη, μια πόλη με πολλούς ανθρώπους και πολλά καλώδια που τους ένωναν όλους κινδυνεύει να βυθιστεί. Οι κάτοικοί της περνούν καθημερινά ατέλειωτες ώρες με τα κινητά τους και την τηλεόραση. Έτσι η Κοσμόπολη θα βουλιάξει από το βάρος των πληροφοριών! Υπάρχει άραγε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου