Τα αδιέξοδά μας

14.07.2015

 

 

Αδιέξοδο στα αδιέξοδα μας.

Εμείς παγιδευμένοι μέσα στο κοστούμι της ματαιοδοξίας μας.

Εμείς μασκαράδες με πρόσωπα ασβεστωμένα σαν τα παλιά καλντερίμια του χωριού μας.

Αυτό που κάποτε αφήσαμε σαν θλιβερό χρέος.

Για να ανέβουμε στον ανελκυστήρα της φιλοδοξίας μας.

Εμείς πίνοντας και μεθώντας τώρα στα μπαρ.

Να ξεχάσουμε τη μικρή μας υπόσταση, την προκατ ζωή μας και τους προκατ έρωτές μας.

Εμείς παλιάτσοι ενός ψεύτικου τσίρκου που πουληθήκαμε νομίζοντας ότι παίζαμε κάποιο νούμερο.

Σιγά σιγά χάσαμε την ταυτότητα μας και γίναμε οι ίδιοι αριθμητικά νούμερα.

Επικαλεστήκαμε το Θεό, ποιο Θεό, εμείς το Θεό τον κάναμε χρήμα.

Αλαζόνες έρμαιων του εκάστοτε συστήματος.

Εμείς που δε μας ζόρισαν και πολύ να δώσουμε τα χέρια μας και τα πόδια μας, να μας πάρουν μέτρα, να μας βάλουν χαλκάδες.

Ακίνητοι τώρα σα μαύροι σκλάβοι στο παζάρι παρακολουθούμε αυτά που θα συμβούν για μας χωρίς εμάς.

 

_

γράφει η Λεμονιά Μουλά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

Ψαλμωδία του μοναδικού

Στου κόσμου τις ανηφοριές

Έγειρε ο ήλιος χαμηλά, φλόγες του ακούμπησαν κορφές παίρνει μαζί του μυστικά, ανθρώπων μόνων τις σιωπές ταξίδι καθημερινό σ άγνωστες πολιτείες σ αυτά που κρύβουν οι ψυχές, λυγμών οι συνοικίες   Έπεσε η νύχτα στα στενά, στους δρόμους στις πλατείες στου κόσμου τις...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Matina Mardeli

    Ποιητική απεικόνιση της κοινωνίας που ζούμε! Ωραια δουλειά Λεμονιά!

    Απάντηση
  2. drmakspy

    Τι υπέροχη έκπληξη αυτό το ποίημα… Πόση αλήθεια… Μετά από αυτό η ήδη μεγάλη εκτίμηση που σου είχα ανεβαίνει ακόμα πιο ψηλά…

    Απάντηση
  3. maria-foustalieraki

    Στο ίδιο έργο θεατές και σκηνοθέτες. Κομπάρσοι της ζωής μας δεύτερης διαλογής.
    Μου άρεσε πολύ η οπτική σας!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου