Τα αδιέξοδά μας

14.07.2015

 

 

Αδιέξοδο στα αδιέξοδα μας.

Εμείς παγιδευμένοι μέσα στο κοστούμι της ματαιοδοξίας μας.

Εμείς μασκαράδες με πρόσωπα ασβεστωμένα σαν τα παλιά καλντερίμια του χωριού μας.

Αυτό που κάποτε αφήσαμε σαν θλιβερό χρέος.

Για να ανέβουμε στον ανελκυστήρα της φιλοδοξίας μας.

Εμείς πίνοντας και μεθώντας τώρα στα μπαρ.

Να ξεχάσουμε τη μικρή μας υπόσταση, την προκατ ζωή μας και τους προκατ έρωτές μας.

Εμείς παλιάτσοι ενός ψεύτικου τσίρκου που πουληθήκαμε νομίζοντας ότι παίζαμε κάποιο νούμερο.

Σιγά σιγά χάσαμε την ταυτότητα μας και γίναμε οι ίδιοι αριθμητικά νούμερα.

Επικαλεστήκαμε το Θεό, ποιο Θεό, εμείς το Θεό τον κάναμε χρήμα.

Αλαζόνες έρμαιων του εκάστοτε συστήματος.

Εμείς που δε μας ζόρισαν και πολύ να δώσουμε τα χέρια μας και τα πόδια μας, να μας πάρουν μέτρα, να μας βάλουν χαλκάδες.

Ακίνητοι τώρα σα μαύροι σκλάβοι στο παζάρι παρακολουθούμε αυτά που θα συμβούν για μας χωρίς εμάς.

 

_

γράφει η Λεμονιά Μουλά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Matina Mardeli

    Ποιητική απεικόνιση της κοινωνίας που ζούμε! Ωραια δουλειά Λεμονιά!

    Απάντηση
  2. drmakspy

    Τι υπέροχη έκπληξη αυτό το ποίημα… Πόση αλήθεια… Μετά από αυτό η ήδη μεγάλη εκτίμηση που σου είχα ανεβαίνει ακόμα πιο ψηλά…

    Απάντηση
  3. maria-foustalieraki

    Στο ίδιο έργο θεατές και σκηνοθέτες. Κομπάρσοι της ζωής μας δεύτερης διαλογής.
    Μου άρεσε πολύ η οπτική σας!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου