Αδιέξοδο στα αδιέξοδα μας.

Εμείς παγιδευμένοι μέσα στο κοστούμι της ματαιοδοξίας μας.

Εμείς μασκαράδες με πρόσωπα ασβεστωμένα σαν τα παλιά καλντερίμια του χωριού μας.

Αυτό που κάποτε αφήσαμε σαν θλιβερό χρέος.

Για να ανέβουμε στον ανελκυστήρα της φιλοδοξίας μας.

Εμείς πίνοντας και μεθώντας τώρα στα μπαρ.

Να ξεχάσουμε τη μικρή μας υπόσταση, την προκατ ζωή μας και τους προκατ έρωτές μας.

Εμείς παλιάτσοι ενός ψεύτικου τσίρκου που πουληθήκαμε νομίζοντας ότι παίζαμε κάποιο νούμερο.

Σιγά σιγά χάσαμε την ταυτότητα μας και γίναμε οι ίδιοι αριθμητικά νούμερα.

Επικαλεστήκαμε το Θεό, ποιο Θεό, εμείς το Θεό τον κάναμε χρήμα.

Αλαζόνες έρμαιων του εκάστοτε συστήματος.

Εμείς που δε μας ζόρισαν και πολύ να δώσουμε τα χέρια μας και τα πόδια μας, να μας πάρουν μέτρα, να μας βάλουν χαλκάδες.

Ακίνητοι τώρα σα μαύροι σκλάβοι στο παζάρι παρακολουθούμε αυτά που θα συμβούν για μας χωρίς εμάς.

_

γράφει η Λεμονιά Μουλά