Τα Βήματα

Δημοσίευση: 11.03.2023

Ετικέτες

Κατηγορία

Έτσι πορεύτηκα έως τα σήμερα, χορεύοντας.

Στριφογύριζα ανάλαφρος, χαμένος στη μουσική.

Ένα έργο τέχνης κάθε βήμα μου και κάθε περιστροφή.

Τον πόνο στα χέρια και τα πόδια μου δεν τον λογάριασα.

 

Έτσι πορεύτηκα έως τα σήμερα, χορεύοντας.

Το σώμα μου σαν ποτάμι ατίθασο και ελεύθερο.

Τα πόδια μου θαρρείς και δεν πατούσαν χάμω.

Και ας θέριευε ο πόνος μέρα με τη μέρα.

 

Έτσι πορεύτηκα έως τα σήμερα, χορεύοντας.

Και ο κόσμος έκανε ουρές να με θαυμάσει, 

Να δει το πάθος μου, να ακούσει τις κραυγές μου.

Εμένα, τον μέγα πρωταγωνιστή, εμένα της σκηνής το αερικό.

 

Έτσι πορεύτηκα έως τα σήμερα, χορεύοντας.

Ώσπου μια μέρα αφόρητος έγινε ο πόνος.

Και έτσι πως έστρεψα το βλέμμα να κοιτάξω,

Είδα τους σπάγκους τους σφιχτά δεμένους.

 

Πορεύτηκα χορεύοντας στη μουσική των άλλων.

Την τέχνη μου δε θαύμαζαν , μα την υπακοή μου.

Αλίμονο, δεν ήμουν ο καλλιτέχνης που νόμισα.

Αλίμονο, ήμουν μια μαριονέτα.

 

_

γράφει ο Άκης Λουμπουρδής

 

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου