Τα βαγόνια

26.09.2015

 

Πήγα προχθές και βρήκα τους σταθμάρχες,
τους είπα να ξηλώσουν τις γραμμές,
δέκα η ώρα, τόσα χρόνια, κροτάλιζαν σαν φίδια την ουρά τους
- τα βαγόνια
κι όλες οι θέσεις ήτανε συνέχεια κενές.
Ανήθικα κατέβαινες πάντα σε λάθος στάση.

Τις ξήλωσαν αγγαρικά, με απροθυμίας τάση,
ξεκρέμασα από μόνη μου και το ρολόι στον τοίχο…

Πλέον αφήνω τα παράθυρα ανοιχτά σαν κοιμηθώ,
δεν τρέμω μην σε θυμηθώ σε κάποιον λάθος ήχο.

 

_

γράφει η Δέσποινα Ντάση

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. drmakspy

    Δεν ξέρω γιατί μου άρεσε τόσο αυτό το ποίημα…
    Ίσως αυτή η τέλεια ατμόσφαιρα decadance… Ίσως αυτό το ξέσπασμα πάνω στα τραίνα το παράξενο… Δεν φταίνε εκείνα που έρχονται άδεια, χωρίς εκείνον… Κι όμως φταίνε που τον αφήνουν να κατέβει σε λάθος στάση…
    Μέχρι και το ρολόι… Τι φταίει εκείνο;;; Δέκα η ώρα θα γίνεται κάθε μέρα, με ή χωρίς αυτό…
    Υπέροχος τρόπος να αποδώσεις το συναίσθημα εκείνο του θυμού με μια γενναία δόση παράπονο και αρκετή απελπισία… Απόλυτη η ταύτιση της ατμόσφαιρας που δημιουργείς με αυτό το συναίσθημα που πλάθεις…
    Μπράβο…

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      drmakspy, πραγματικά σε ευχαριστώ πολύ και ταπεινά για το σχόλιο σου. Η οπτική σου και η κριτική σου μου είναι πολύ σημαντική για το πως εκλαμβάνεται το συναίσθημα και η ατμόσφαιρα αυτού του ποιήματος. Σε ευχαριστώ πολύ που τα ”είδες”!

      Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Μάχη σε ευχαριστώ πάρα πολύ! Την καλησπέρα και την εκτίμηση μου!

      Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Σε ευχαριστώ πολύ Ελένη!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου