Select Page

Τα τέρατα της νύχτας

Τα τέρατα της νύχτας

Ένα ζεστό φλιτζάνι στα χέρια και πολλές σταγόνες βροχής στο παράθυρο. Το μοναδικό φως στο δωμάτιο είναι το γκρίζο του ουρανού. Η οργισμένη θάλασσα απέναντι μοιάζει ασήμαντη μπροστά στην τρικυμία του μυαλού μου.

Πάνε μέρες τώρα που η απάντηση ξεγλιστράει από τα χέρια μου, δευτερόλεπτα πριν την αγγίξω. Οι ατέλειωτες ώρες της ημέρας περνούν γρήγορα, αφήνοντάς με στο ίδιο σημείο να ψάχνω.

Είμαι εξουθενωμένη, αλλά τα γόνατά μου δε λυγίζουν. Το σώμα μου αρνείται να παραδοθεί πριν βρεθεί η άκρη.

Απογοητεύομαι.

Δεν ξέρω αν αυτό που με κυριεύει είναι θυμός ή λύπη. Ξέρω όμως πως έχει τη δύναμη να με πνίξει, αν δεν το κάνω πρώτη εγώ.

Οι κινήσεις μου είναι αντιδράσεις δίχως σκέψη.

Είναι νύχτα. Βρέθηκα στο μπαλκόνι να στέκομαι όρθια, κοιτώντας για ώρα χωρίς να βλέπω. Πόσα να κρύβουν οι σκιές αλήθεια…

Σκέφτομαι τα ίδια ξανά και ξανά, μέχρι που το κεφάλι μου μουδιάζει.

Περίεργο συναίσθημα∙ απώλεια ελέγχου του ίδιου σου του σώματος.

Νομίζω πως θα πέσω, μα τα πόδια μου είναι κομμάτι του πατώματος. Ένα άγαλμα με παλμό, ανίκανο να τρομάξει στη θέα της καταστροφής.

Τα μαλλιά μου είναι υγρά, τα χέρια μου τρέμουν.

Πόση ώρα είμαι έξω στη βροχή;

Με το κεφάλι προς τον ουρανό, περιμένω τη βροχή να με ξυπνήσει. Περιμένω τη λύση στη χαραυγή που έρχεται.

Ματαιοπονώ.

Χώνομαι στο κρεβάτι με τα ρούχα βρεγμένα και τραβάω παιδιάστικα την κουβέρτα πάνω από το κεφάλι.

Όμως τώρα έχω μεγαλώσει. Η κρυψώνα κάτω απ’ τα σκεπάσματα δεν προστατεύει πια από τα τέρατα της νύχτας.

 

_

γράφει η Ματίνα Ιατροπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

1 σχόλιο

  1. Έλενα Σαλιγκάρα

    Πολύ ωραίο!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!