Τα χρόνια της αθωότητας

13.05.2016

kefalas 13-5-2016

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!»

Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)

 

     Προπορευόταν με μικρούς πήδους και στάσεις, γυρνώντας χαριτωμένα το κεφαλάκι της να δει αν την ακολουθεί. Κελαριστό το γέλιο της, ξεπηδούσε κι αυτό κάθε λίγο από τον μικρό αφράτο της λαιμό και μετατρεπόταν πότε σε γάργαρο τραγούδι και πότε σε μικρές παιδικές κουβέντες. Τα περιποιημένα κοτσιδάκια της λικνίζονταν κι αυτά ρυθμικά στους χορευτικούς ρυθμούς της περπατησιάς της. Δυο ροζ πλαστικές πεταλούδες πέταγαν ολόγυρά της, θαρρείς και στόλιζαν  τα μελένια της μαλλάκια. Στο χέρι κρατούσε ένα μικρό σοκολατένιο αυγό με φανταχτερό περιτύλιγμα, που μάταια προσπαθούσε να προσδώσει λίγο ακόμα όγκο στο φτωχικό  γλύκισμα. Η μαυροφορεμένη μητέρα, λίγα βήματα πιο πίσω, προσπαθούσε με ένα χαμόγελο να κρύψει τις έγνοιες της καθημερινότητας, τα βάσανα, τη θλίψη... Βαστούσε μια μικρή νάιλον σακούλα. Μάντευες εύκολα το περιεχόμενό της. Ένα μικροσκοπικό τσουρέκι,  μια εξάδα κόκκινα αυγά, μια κοντή λευκή λαμπάδα με ροζ κορδέλα κι ένα φθηνό μπιχλιμπίδι για στόλισμα. Μεγάλη Πέμπτη, οι νοικοκυραίοι έβαφαν τα αυγά τους, έψηναν τα τσουρέκια τους με μαστίχα και μαχλέπι, κι ετοιμάζονταν για τη Σταύρωση του Θεανθρώπου. Χωρίς Σταύρωση, άλλωστε, Ανάσταση δε γίνεται.

     Η μικρή ξέγνοιαστη συνέχιζε το τρεχαλητό στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο. Κάποια στιγμή σταμάτησε και κάτι ρώτησε κελαηδιστά τη μητέρα. Οι λέξεις «παππούς», «γιαγιά», «χωριό»  αρθρώνονταν με περισσό νάζι και γλύκα από τα χειλάκια του παιδιού.

«Στην Βέροια…» αποκρίθηκε στωικά η μητέρα στο αναπάντεχο ερώτημα.

«Τι είναι Βέροια;» ήρθε αμέσως το επόμενο… 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μα εγώ… ξέρω

Μα εγώ… ξέρω

Χτες το μεσημέρι, πήδηξε από τον 5ο ένας παππούς. Σκεπασμένος με μια κουβέρτα, λίγη ώρα μετά, στο αίμα μουσκεμένη,  να κρύβει το παράταιρο θέαμα της σπασμένης μαριονέτας. Φωνές, ασθενοφόρα, κόσμος. Κόσμος… κουτσομπολιά … μα εγώ ξέρω Ανέβηκα στην ταράτσα και κοίταξα...

5. Πού είναι;

5. Πού είναι;

«Είναι μαζί σου;», τη ρωτά εξερευνώντας τον κόσμο τριγύρω της. «Τι να είναι μαζί μου;», αποκρίνεται η Καίτη νιώθοντας τα πόδια να μουδιάζουν. «Η Πηγή είναι μαζί σου; Πού είναι;», συνεχίζει και το παγωτό γλιστρά από το χέρι. Συνειδητοποιεί πως το κινητό είναι ακόμη...

5. Πού είναι;

4. Το παγωτό στο χέρι

«Αυτή είναι μία από τις εισόδους της Παλιάς Πόλης», λέει ο Πρόδρομος δείχνοντας την κεντρική πύλη. «Έναν καφέ, αγναντεύοντας αυτά τα τείχη, τον πίνω με μεγάλη ευχαρίστηση», ολοκληρώνει κλείνοντας το μάτι στη μικρή που τον παρατηρούσε μέσα από τον καθρέφτη. Αυτό ήταν...

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

5. Πού είναι;

3. Στο νησί

Αύριο Το πλοίο προσεγγίζει το λιμάνι του νησιού. Οι καμαρότοι χτυπούν βιαστικά τις πόρτες στις καμπίνες, ενημερώνοντας τους επιβάτες για την άφιξη στη Ρόδο. Στα μεγάφωνα ακούγεται η επιβεβαίωση στα ελληνικά και σε δύο ακόμη γλώσσες. Ο Πρόδρομος γυρνά πλευρό και κοιτά...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    μελαγχολική αποτύπωση…αφηνει τη φαντασία μας να φτιάξει τις προηγούμενες σελίδες αυτης της ιστορίας…και τις επόμενες
    Καλησπέρα

    Απάντηση
  2. Kefalas Alexander

    Δυστυχώς όλο και πληθαίνουν γύρω μας οι ΄νεόπτωχοι’… Μια εικόνα από τις ημέρες της Μ.Βδομάδας που με συγκίνησε απλά…

    Απάντηση
  3. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Κάποιος είπε ….αν δεν έχεις χρήματα να βγάλεις εισιτήριο για να ταξιδέψεις στον κόσμο…πάρε ένα βιβλίο…μια σελίδα …πέντε αράδες…για να ταξιδέψεις στις ψυχές τους … Κι εσύ μας ταξίδεψες…
    ΜΠΡΑΒΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  4. ΑΝΩΝΥΜΟΣ

    Τόσο γνήσιο και αληθινό,όπως τα συναισθήματα που νιώθει κάποιος όταν το διαβάζει!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου