Τελειώνω εδώ

 


Κάτι μαύρα πουλιά κι ένα δέντρο γυμνό

Κι από κάτω η καρδιά μου μʼ αναμμένο καημό

Έχουν πέσει τα φύλλα και το χρώμα υγρό

Όλα λεν έχεις φύγει μα γυρίζω εδώ

 

Κάτι μαύρα σημάδια σε εικόνα θολή

Και μια ανάμνηση τρέχει στα κλαδιά να κρυφτεί

Τα δεν πρέπει, τα λάθη, όλα ήταν εκεί

Κι η ψυχή να πασχίζει στο σκοτάδι να δει

 

Κάτι πρέπει να κάνω, κάτι πρέπει να πω

Το μυαλό μου το χάνω, στη σιωπή θα χαθώ

Κάτι μαύρα πουλιά κι ένα δέντρο γυμνό

Έχει λήξει ο χρόνος και τελειώνω εδώ


 
 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Έγινα κάτι

Έγινα κάτι

Σήμερα ντύθηκα γιορτινά. Φόρεσα χαμόγελο, μια ζωηράδα ανάρμοστη στη τόση συνειδητοποίηση του είναι μου.   Ντύθηκα κάτι άλλο, όχι εγώ ίσως πιο πολύ εσύ ή πιο πολύ εκείνη. Κάτι τέλος πάντων που να σου αρέσει. Κρέμασα την βαρύτητα των ματιών μου, έκρυψα την κούραση...

Αυτοθέλητος Ζητιάνος

Αυτοθέλητος Ζητιάνος

Μου ‘δωσαν να βάλω τα ρούχα του γείτονα. Μου ‘ταν πολύ φαρδιά.  Μου ‘δωσαν ενός άλλου, πολύ στενά. Άρχισαν να μου λεν πως έχω άτσαλο σουλούπι, πως μόνο για κουρέλια είμαι. Μα σαν φόραγα τα… κουρέλια μου, μόνο με ζητιάνος δεν έμοιαζα. Ήταν σα να ‘χαν φτιαχτεί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Αυτοθέλητος Ζητιάνος

Αυτοθέλητος Ζητιάνος

Μου ‘δωσαν να βάλω τα ρούχα του γείτονα. Μου ‘ταν πολύ φαρδιά.  Μου ‘δωσαν ενός άλλου, πολύ στενά. Άρχισαν να μου λεν πως έχω άτσαλο σουλούπι, πως μόνο για κουρέλια είμαι. Μα σαν φόραγα τα… κουρέλια μου, μόνο με ζητιάνος δεν έμοιαζα. Ήταν σα να ‘χαν φτιαχτεί για...

Ερωτικό

Ερωτικό

Κι όπως ανοίγεις το παραθύρι μου τη νύχτα,  σε χιλιοπαιγμένη, οδυνηρή φαντασίωση,  στην άκρη τραβάω το σεντόνι, σε σιωπηλή πρόσκληση,  με πόδια τρεμάμενα, καρδιά συγκλονισμένη. Η ομορφιά σου είναι πόνος, αιχμηρός, εξαίσιος - δεν την αντέχω.  Τα χέρια μου διάτρητα, από...

Η ζωή

Η ζωή

Κάποτε, είπες αν η αγάπη ανέβει ψηλά, στον ουρανό γίνεται αστέρι αν η αγάπη αγκαλιάσει την καρδιά γίνεται έρωτας. Μα αν η αγάπη, γίνει άγρια και δυνατή γίνεται άνεμος.   Γιατί η αγάπη είναι, η ίδια η ζωή. Αυτή που χορογραφεί, τις πνοές των ονείρων μας που...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. marimar

    Πολύ δύσκολα μου αρέσει ένα λυπητερό και απαισιόδοξο ποίημα. Αλλά αυτό σε κάνει να θέλεις να πιάσεις στα δυο σου χέρια το κεφάλι του απελπισμένου και να τον κάνεις να σταθεί ξανά όρθιος…..

    Απάντηση
  2. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    «Και μια ανάμνηση τρέχει στα κλαδιά να κρυφτεί
    Τα δεν πρέπει, τα λάθη, όλα ήταν εκεί»

    Βαγγέλη, πόσα “δεν πρέπει” “πόσα λάθη” που πάντα είναι εκεί βαθιά κι ολοζώντανα μέσα στην ψυχή μας δεν πασχίζουμε να κρύψουμε σε δέντρα γυμνά όσο και τα συναισθήματα μας. Αλλά ξέρεις όμως; Καμιά φορά τα μαύρα πουλιά μπορεί να είναι δημιουργήματα της θεραπεύτριας λήθης που στέλνει μακριά τον πόνο που χαράζει τις αναμνήσεις μας και δεν μας αφήνει να…..«τελειώνουμε εδώ». Φίλε μου πολύ θλίψη κουβαλάει το πολύ όμορφο ποίημά σου που ζωντανεύει εικόνες ανάλογες με την εικόνα που επέλεξες.

    Απάντηση
  3. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Κάτι μαύρα πουλιά κι ένα δέντρο γυμνό
    Έχει λήξει ο χρόνος και τελειώνω εδώ”

    Η απόγνωση της γνώσης – ότι τα λάθη ήταν τραγικά… ανεπίστρεπτα… καταλυτικά… Ότι έχασες – και χάθηκες… και μένουν μόνο οι τύψεις, μαύρα πουλιά, να ροκανίζουν την ψυχή…

    Πολύ όμορφο μέσα στην μελαγχολία του, φίλε μου Βαγγέλη!

    Απάντηση
  4. Βαγγέλης Θερμογιάννης

    Ευχαριστώ για τα σχόλιά σας.

    Απάντηση
  5. Xριστίνα Ταράτσα

    Μια λαμπρή καθαρότητα της ανάμνησης μέσα από ένα σκοτεινό τοπίο διαφαίνεται στο ποίημα του Βαγγέλη Θερμογιάννη. Μια αίσθηση κραυγής και μια διάχυτη μελαγχολία του ποιητή για ό,τι χάθηκε στο διάβα του χρόνου, που ωστόσο κρύβει μια διαφάνεια, σαν οι μνήμες να μη χάθηκαν στη λήθη, αλλά να περιστρέφονται γύρω από την ψυχή, διατηρώντας τη ζωντάνια τους. Ένα ποίημα με ανθρωπιά, ζεστασιά, που αναδεικνύει τον σκεπτόμενο άνθρωπο. Συγχαρητήρια στον Βαγγέλη Θερμογιάννη για το υπέροχο ποίημά του.

    Απάντηση
  6. Βαγγέλης Θερμογιάννης

    Σε ευχαριστώ πολύ Χριστίνα.

    Απάντηση
  7. Μαργαρίτα Αρβανίτη

    Μου αρέσει πολύ! Ναι… έχει μια θλίψη , μια μελαγχολία …γι αυτό και γεννήθηκε αυτό το ποιήμα! Πιστεύω ότι πιο πολύ ο πόνος , η θλίψη εμπνέει, γιατί αυτά απασχολούν βασανιστικά το “μέσα ” του ανθρώπου , που βρίσκει διέξοδο στη ποίηση! Κάθε πόνος αφήνει και μια χαρακιά που κλείνει μέσα της και μιά πληροφορία! Η χαρακιά υπάρχει στο ποιήμα…η απώλεια του αγαπημένου προσώπου και η πληροφορία ειναι ότι η συνείδησητα έρχεται μετά! Δεν μπορούμε συνήθως να αξιολογήσουμε τα γεγονότα τότε που συμβαίνουν, τα όσα λάθη έγιναν, τα όσα δεν έπρεπε να γίνουν , γιατί αν μπορούσαμε τότε να τα αξιολογήσουμε δεν θα γινόντουσαν! Η συνείδηση έρχεται μετά …όταν ετεροχρονισμένη δεν αφήνει και πολλά περιθώρια διορθωτικών επεμβάσεων! Εκεί και η απελπισία του αδιέξοδου….” έχει λήξει ο χρόνος και τελειώνω εδώ” !!! Επειδή το κάθε τι εμπεριέχει και το αντίθετό του,,, μένει τουλάχιστον η γνώση εκείνη που προστατεύει από την επανάληψη του ίδιου λάθους. Τη στιγμή δηλ. που συμβαίνουν τα γεγονότα επειδή η συνείδησή τους θα έρθει μετά , όταν αυτό το ξέρουμε πια, …στεκόμαστε απέναντι σε αυτά με περισσότερη “ανοχή” και κριτική διάθεση , δίνουμε περιθώρια διερεύνησης των πεπραγμένων, ώστε να μην έρθει η στιγμή της διαπίστωσης ενός ανεπιθύμητου τέλους! Δυνατό το ποίημα κ. Β.Θερμογιάννη σε εικόνες , συναισθήματα , στάσεις ζωής!

    Απάντηση
  8. Βαγγέλης Θερμογιάννης

    Σας ευχαριστώ πολύ όλους για τα σχόλιά σας!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου