Τελειώνω εδώ

30.01.2014

 


Κάτι μαύρα πουλιά κι ένα δέντρο γυμνό

Κι από κάτω η καρδιά μου μʼ αναμμένο καημό

Έχουν πέσει τα φύλλα και το χρώμα υγρό

Όλα λεν έχεις φύγει μα γυρίζω εδώ

 

Κάτι μαύρα σημάδια σε εικόνα θολή

Και μια ανάμνηση τρέχει στα κλαδιά να κρυφτεί

Τα δεν πρέπει, τα λάθη, όλα ήταν εκεί

Κι η ψυχή να πασχίζει στο σκοτάδι να δει

 

Κάτι πρέπει να κάνω, κάτι πρέπει να πω

Το μυαλό μου το χάνω, στη σιωπή θα χαθώ

Κάτι μαύρα πουλιά κι ένα δέντρο γυμνό

Έχει λήξει ο χρόνος και τελειώνω εδώ


 
 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

Ερωτικό

Ερωτικό

  γράφει η Άντια Αδαμίδου - Ερωτικό oι πόλεις συντρίβονται λίγο πριν εκτοξευθούμε στο φως μη με κοιτάζεις έτσι μόνο δώσε μου ένα μενεξέ του απρίλη -μα είναι χειμώνας- μια σταγόνα της αυγής -μα εδώ είναι έρημος- κοίταξε από το παράθυρό σου βλέπεις ό,τι βλέπεις δεν...

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Πώς να ξεδιπλώσεις μια προσωπικότητα

Ξεδιπλώνεις τον χάρτη και ψάχνεις για λαβύρινθο σε μια εικόνα ενός καθρέφτη μίας ασαφούς μάζας   Μπορείς να μυρίσεις τον δίχως βάρος καπνό του μελανιού του συγγραφέα προσπαθώντας να δημιουργήσει νέους κόσμους   Ένας σκοτεινός πίνακας σε χαρτί Μπορείτε να δεις...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. marimar

    Πολύ δύσκολα μου αρέσει ένα λυπητερό και απαισιόδοξο ποίημα. Αλλά αυτό σε κάνει να θέλεις να πιάσεις στα δυο σου χέρια το κεφάλι του απελπισμένου και να τον κάνεις να σταθεί ξανά όρθιος…..

    Απάντηση
  2. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    «Και μια ανάμνηση τρέχει στα κλαδιά να κρυφτεί
    Τα δεν πρέπει, τα λάθη, όλα ήταν εκεί»

    Βαγγέλη, πόσα “δεν πρέπει” “πόσα λάθη” που πάντα είναι εκεί βαθιά κι ολοζώντανα μέσα στην ψυχή μας δεν πασχίζουμε να κρύψουμε σε δέντρα γυμνά όσο και τα συναισθήματα μας. Αλλά ξέρεις όμως; Καμιά φορά τα μαύρα πουλιά μπορεί να είναι δημιουργήματα της θεραπεύτριας λήθης που στέλνει μακριά τον πόνο που χαράζει τις αναμνήσεις μας και δεν μας αφήνει να…..«τελειώνουμε εδώ». Φίλε μου πολύ θλίψη κουβαλάει το πολύ όμορφο ποίημά σου που ζωντανεύει εικόνες ανάλογες με την εικόνα που επέλεξες.

    Απάντηση
  3. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Κάτι μαύρα πουλιά κι ένα δέντρο γυμνό
    Έχει λήξει ο χρόνος και τελειώνω εδώ”

    Η απόγνωση της γνώσης – ότι τα λάθη ήταν τραγικά… ανεπίστρεπτα… καταλυτικά… Ότι έχασες – και χάθηκες… και μένουν μόνο οι τύψεις, μαύρα πουλιά, να ροκανίζουν την ψυχή…

    Πολύ όμορφο μέσα στην μελαγχολία του, φίλε μου Βαγγέλη!

    Απάντηση
  4. Βαγγέλης Θερμογιάννης

    Ευχαριστώ για τα σχόλιά σας.

    Απάντηση
  5. Xριστίνα Ταράτσα

    Μια λαμπρή καθαρότητα της ανάμνησης μέσα από ένα σκοτεινό τοπίο διαφαίνεται στο ποίημα του Βαγγέλη Θερμογιάννη. Μια αίσθηση κραυγής και μια διάχυτη μελαγχολία του ποιητή για ό,τι χάθηκε στο διάβα του χρόνου, που ωστόσο κρύβει μια διαφάνεια, σαν οι μνήμες να μη χάθηκαν στη λήθη, αλλά να περιστρέφονται γύρω από την ψυχή, διατηρώντας τη ζωντάνια τους. Ένα ποίημα με ανθρωπιά, ζεστασιά, που αναδεικνύει τον σκεπτόμενο άνθρωπο. Συγχαρητήρια στον Βαγγέλη Θερμογιάννη για το υπέροχο ποίημά του.

    Απάντηση
  6. Βαγγέλης Θερμογιάννης

    Σε ευχαριστώ πολύ Χριστίνα.

    Απάντηση
  7. Μαργαρίτα Αρβανίτη

    Μου αρέσει πολύ! Ναι… έχει μια θλίψη , μια μελαγχολία …γι αυτό και γεννήθηκε αυτό το ποιήμα! Πιστεύω ότι πιο πολύ ο πόνος , η θλίψη εμπνέει, γιατί αυτά απασχολούν βασανιστικά το “μέσα ” του ανθρώπου , που βρίσκει διέξοδο στη ποίηση! Κάθε πόνος αφήνει και μια χαρακιά που κλείνει μέσα της και μιά πληροφορία! Η χαρακιά υπάρχει στο ποιήμα…η απώλεια του αγαπημένου προσώπου και η πληροφορία ειναι ότι η συνείδησητα έρχεται μετά! Δεν μπορούμε συνήθως να αξιολογήσουμε τα γεγονότα τότε που συμβαίνουν, τα όσα λάθη έγιναν, τα όσα δεν έπρεπε να γίνουν , γιατί αν μπορούσαμε τότε να τα αξιολογήσουμε δεν θα γινόντουσαν! Η συνείδηση έρχεται μετά …όταν ετεροχρονισμένη δεν αφήνει και πολλά περιθώρια διορθωτικών επεμβάσεων! Εκεί και η απελπισία του αδιέξοδου….” έχει λήξει ο χρόνος και τελειώνω εδώ” !!! Επειδή το κάθε τι εμπεριέχει και το αντίθετό του,,, μένει τουλάχιστον η γνώση εκείνη που προστατεύει από την επανάληψη του ίδιου λάθους. Τη στιγμή δηλ. που συμβαίνουν τα γεγονότα επειδή η συνείδησή τους θα έρθει μετά , όταν αυτό το ξέρουμε πια, …στεκόμαστε απέναντι σε αυτά με περισσότερη “ανοχή” και κριτική διάθεση , δίνουμε περιθώρια διερεύνησης των πεπραγμένων, ώστε να μην έρθει η στιγμή της διαπίστωσης ενός ανεπιθύμητου τέλους! Δυνατό το ποίημα κ. Β.Θερμογιάννη σε εικόνες , συναισθήματα , στάσεις ζωής!

    Απάντηση
  8. Βαγγέλης Θερμογιάννης

    Σας ευχαριστώ πολύ όλους για τα σχόλιά σας!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου