Το ασύμμετρο οδοιπορικό της ύπαρξης

22.11.2019

Μέσα απ’ την παράξενη τοιχογραφία της σιωπής,

αναδύονται μελωδικά, οι νότες των ονείρων μας.

Αναβλύζουν, σαν το νερό της πηγής.

Ανατέλλουν σαν φωτεινές  ηλιαχτίδες

που αδημονούν να νικήσουν τα σκοτάδια

της πλήξης ή της απαισιοδοξίας,

που ορίζουν συχνά την καθημερινότητά μας,

την ατέλειωτη νύχτα, της μοναξιάς μας.

Αλλά και τον ατέλειωτο κόσμο 

μιας αμείλικτης καθημερινότητας

μιας αδυσώπητης πεζότητας

που  εγκλωβίζει επίμονα το φως των ονείρων μας

και σκοτεινιάζει, τον ορίζοντα της καρδιάς μας.

 

Μέσα απ’ την παράξενη ανάσα της σιωπής

αναδύεται η ηχώ της μοναξιάς 

που μας συντροφεύει ή μας τυραννά

σε ένα ιδιότυπο παιχνίδι της ίδιας μας της ζωής.

Της μοναξιάς, που σαν μια άλλη μυθική Κίρκη

έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει τα πιο όμορφα όνειρα

σε αδιέξοδες ουτοπικές κραυγές,

τη  ζωή μας, σε ένα απέραντο πέλαγος θλίψης.

 

Μέσα από την παράξενη εικονογράφηση της μνήμης

προβάλλουν ζωντανές, οι ερινύες της οδύνης

των άλυτων  προβλημάτων μας.

Αυτών που μας καθηλώνουν, σε μια βάρβαρη πραγματικότητα

που φιλτράρει την ανθρωπιά μας, 

που  απομυζά τα αισθήματά μας

και μας πλημμυρίζει με αδιέξοδα.

Αδιέξοδα σαν γοερές κραυγές στον άνεμο.

Σαν ουρλιαχτά μοναχικών λύκων που αλυχτάνε,

τρομαγμένοι από την ίδια τους τη σκιά.

Σαν μαχαιριές στη καρδιά

μιας κοινωνίας που κρύβει έντρομη το πρόσωπό της,

που αποστρέφεται τον ίδιο της τον εαυτό.

 

Κι εμείς εδώ αρνούμενοι να αφεθούμε

στην αφόρητη πραγματικότητα

να υποκύψουμε στη μίζερη θεώρησή της

να εγκλωβιστούμε  σ’ ένα θάνατο αργό, βασανιστικό,

προσπαθούμε απεγνωσμένα να κρατήσουμε 

το κεφάλι μας ψηλά, έξω απ’ το νερό, να αναπνεύσουμε,

ρουφώντας όλο το οξυγόνο της ουτοπικής μας αύρας.

Διατηρώντας την κλεψύδρα της αισιοδοξίας, σχεδόν μισογεμάτη

κρατώντας το δέντρο των ονείρων μας, ακόμα ζωντανό.  

 

Σ’ αυτό το ασύμμετρο οδοιπορικό, της ύπαρξής μας

σ’ αυτό το παράξενο ταξίδι, 

της ίδιας μας της ζωής…

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μείζονος ενδιαφέροντος

Μείζονος ενδιαφέροντος

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη φύση....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου