Το ασύμμετρο οδοιπορικό της ύπαρξης

22.11.2019

Μέσα απ’ την παράξενη τοιχογραφία της σιωπής,

αναδύονται μελωδικά, οι νότες των ονείρων μας.

Αναβλύζουν, σαν το νερό της πηγής.

Ανατέλλουν σαν φωτεινές  ηλιαχτίδες

που αδημονούν να νικήσουν τα σκοτάδια

της πλήξης ή της απαισιοδοξίας,

που ορίζουν συχνά την καθημερινότητά μας,

την ατέλειωτη νύχτα, της μοναξιάς μας.

Αλλά και τον ατέλειωτο κόσμο 

μιας αμείλικτης καθημερινότητας

μιας αδυσώπητης πεζότητας

που  εγκλωβίζει επίμονα το φως των ονείρων μας

και σκοτεινιάζει, τον ορίζοντα της καρδιάς μας.

 

Μέσα απ’ την παράξενη ανάσα της σιωπής

αναδύεται η ηχώ της μοναξιάς 

που μας συντροφεύει ή μας τυραννά

σε ένα ιδιότυπο παιχνίδι της ίδιας μας της ζωής.

Της μοναξιάς, που σαν μια άλλη μυθική Κίρκη

έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει τα πιο όμορφα όνειρα

σε αδιέξοδες ουτοπικές κραυγές,

τη  ζωή μας, σε ένα απέραντο πέλαγος θλίψης.

 

Μέσα από την παράξενη εικονογράφηση της μνήμης

προβάλλουν ζωντανές, οι ερινύες της οδύνης

των άλυτων  προβλημάτων μας.

Αυτών που μας καθηλώνουν, σε μια βάρβαρη πραγματικότητα

που φιλτράρει την ανθρωπιά μας, 

που  απομυζά τα αισθήματά μας

και μας πλημμυρίζει με αδιέξοδα.

Αδιέξοδα σαν γοερές κραυγές στον άνεμο.

Σαν ουρλιαχτά μοναχικών λύκων που αλυχτάνε,

τρομαγμένοι από την ίδια τους τη σκιά.

Σαν μαχαιριές στη καρδιά

μιας κοινωνίας που κρύβει έντρομη το πρόσωπό της,

που αποστρέφεται τον ίδιο της τον εαυτό.

 

Κι εμείς εδώ αρνούμενοι να αφεθούμε

στην αφόρητη πραγματικότητα

να υποκύψουμε στη μίζερη θεώρησή της

να εγκλωβιστούμε  σ’ ένα θάνατο αργό, βασανιστικό,

προσπαθούμε απεγνωσμένα να κρατήσουμε 

το κεφάλι μας ψηλά, έξω απ’ το νερό, να αναπνεύσουμε,

ρουφώντας όλο το οξυγόνο της ουτοπικής μας αύρας.

Διατηρώντας την κλεψύδρα της αισιοδοξίας, σχεδόν μισογεμάτη

κρατώντας το δέντρο των ονείρων μας, ακόμα ζωντανό.  

 

Σ’ αυτό το ασύμμετρο οδοιπορικό, της ύπαρξής μας

σ’ αυτό το παράξενο ταξίδι, 

της ίδιας μας της ζωής…

 

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου