Το γκρι ταγιέρ, του Andrea Camileri

24.02.2019

σχόλια

Ένας διευθυντής τράπεζας βγαίνει στη σύνταξη κι αναρωτιέται τι θα κάνει όλο αυτόν τον ελεύθερο χρόνο που ξαφνικά απέκτησε. Η δεύτερη σύζυγός του, Αντέλε, έχει μια γεμάτη κοινωνική ζωή ενώ ο παντρεμένος γιος του ζει στο Λονδίνο. Ουρανοκατέβατα, του έρχεται μια πρόταση για δουλειά εν όψει μιας συγχώνευσης εταιρειών όπου ίσως και να είναι μπλεγμένη η ιταλική Μαφία. Ταυτόχρονα, αρχίζει να διαπιστώνει πως η Αντέλε ίσως να μην είναι και τόσο πιστή.

Ο Αντρέα Καμιλλέρι συνεχίζει να γράφει έξυπνες και γρήγορες ιστορίες, με σωστά ψυχολογικά υπόβαθρα και αληθινούς χαρακτήρες. Σε αυτό το μυθιστόρημα παρατίθενται πολλές λεπτομέρειες γύρω από την καθημερινότητα του ανώνυμου διευθυντή, προετοιμάζοντάς με είτε για μια γερή ανατροπή είτε για μια αστυνομικού ύφους ατμόσφαιρα. Είναι ένας άντρας που δείχνει πελαγωμένος με την ελευθερία κινήσεων που του χαρίζεται, προβληματισμένος με τη σχετικά φιλελεύθερη συμπεριφορά της γυναίκας του και αναποφάσιστος με την επαγγελματική πρόταση που του γίνεται. Κοφτές φράσεις, σύντομες παράγραφοι, γρήγορα κεφάλαια και ρεαλιστικές περιγραφές των γεγονότων δίνουν μια ταχύτητα στο κείμενο. Τα βήματα που κάνει ο πρωταγωνιστής, οι συμπτώσεις που τον οδηγούν σε κάποιες εκπλήξεις, μια αδρότατη σκιαγράφηση της Αντέλε, με έκαναν να πιστέψω πως κάποιο έγκλημα θα λάβει χώρα κι είχα τον νου μου να μη χάσω καμία από τις συναρπαστικές λεπτομέρειες. Τελικά κάτι συμβαίνει, δίνεται όμως αρχικά σχεδόν αφαιρετικά και μονοδιάστατα και στο τέλος με πανέξυπνα υπονοούμενα που μου έφεραν ένα χαμόγελο στα χείλη.

Παρ’ όλο που η ιστορία κινείται γύρω από την Αντέλε, τον σύζυγό της κι έναν μυστηριώδη ανιψιό, από ένα σημείο και μετά, ανεπαίσθητα, φωτίζεται μόνο ο πρώην διευθυντής και ταυτόχρονα τα γεγονότα που ζει με παρέσυραν σε μια ροή που με «ξεγέλασε», με την καλή έννοια, μιας και όταν διάβασα την τελευταία πρόταση του βιβλίου η ικανοποίηση από μια καλή εξιστόρηση υπερτέρησε της αίσθησης πως το μυθιστόρημα με «εξαπάτησε». Σκέψεις όπως: «Αφού ήθελε ο συγγραφέας να καταλήξει έτσι το κείμενό του, γιατί μου παρουσίασε τόσα πολλά γεγονότα» ή «Γιατί με άφησε να πιστέψω πως περιμένουμε ένα έγκλημα αφού ολοκληρώθηκε έτσι» είναι απότοκες μιας έξυπνης, ευρηματικής γραφής, που δεν αναμασάει χιλιοειπωμένες ιστορίες, σέβεται τον αναγνώστη και δεν παύει να ψάχνει τον κατάλληλο τρόπο για να δώσει μια διαφορετική, πρωτότυπη νότα στην έννοια του σασπένς.

«Το γκρι ταγιέρ» είναι ένα έξυπνο, ιδιαίτερο ψυχογράφημα, με δικούς του κανόνες αφήγησης, δυνατό και ανατρεπτικό, που μου έδειξε πως οι πραγματικά ταλαντούχοι συγγραφείς, όσο μεγαλώνουν, δεν επαναπαύονται στιγμή και πάντα ψάχνουν κάτι που θα ικανοποιήσει τους αναγνώστες τους και θα ξεφύγει από την πεπατημένη. Κοινωνικό, ανατέμνει τα φυλετικά και ψυχολογικά γνωρίσματα του άντρα και της γυναίκας σε εξαιρετικό βάθος ενώ ταυτόχρονα τα χρησιμοποιεί επιδέξια σε μια ευφάνταστη ιστορία!

Ακολουθήστε μας

«Ο Δράκος», της  Καίτης Δροσίνη

«Ο Δράκος», της Καίτης Δροσίνη

γράφει η Βάλια Καραμάνου - Ο Δράκος ζει σ’ ένα παραθαλάσσιο χωριό της Πελοποννήσου, όπου το Φως πλημμυρίζει τα σοκάκια με τις βουκαμβίλιες και τα μικρά γραφικά σπίτια  σκαρφαλώνουν το ένα πάνω στο άλλο. Ένα μέρος παραδεισένιο, όπου νομίζεις πως το Κακό δεν μπορεί να...

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

- γράφει η Λεύκη Σαραντινού - "Μερικές φορές αυτός που σε αφήνει να φύγεις σε αγαπάει περισσότερο από αυτόν που σε κρατάει κοντά του..." Αυτή είναι η φράση η οποία αντιπροσωπεύει εν ολίγοις το νόημα του βιβλίου "Το τρένο των παιδιών" της Ναπολιτάνας λογοτέχνιδας Βιόλα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου Πάνος Τουρλής

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

Το τρένο των παιδιών, της Βιόλα Αρντόνε

- γράφει η Λεύκη Σαραντινού - "Μερικές φορές αυτός που σε αφήνει να φύγεις σε αγαπάει περισσότερο από αυτόν που σε κρατάει κοντά του..." Αυτή είναι η φράση η οποία αντιπροσωπεύει εν ολίγοις το νόημα του βιβλίου "Το τρένο των παιδιών" της Ναπολιτάνας λογοτέχνιδας Βιόλα...

Ο ουρανός που δεν ήθελε να είναι μόνος του, της Ελένης Θεοδοσίου

Ο ουρανός που δεν ήθελε να είναι μόνος του, της Ελένης Θεοδοσίου

Συνήθως όταν διαλέγουμε παραμύθια ψάχνουμε αυτά που έχουν ένα κοινωνικό μήνυμα να περάσουν, αυτά που είναι διασκεδαστικά ή αυτά που κινητοποιούν τις δεξιότητες των παιδιών. Τα τελευταία χρόνια η παιδική λογοτεχνία καταπιάνεται όλο και συχνότερα με πιο «δύσκολες»...

Έγκλημα στον Νείλο, της Agatha Christie

Έγκλημα στον Νείλο, της Agatha Christie

Ο Βέλγος ντετέκτιβ Ηρακλής Πουαρό είναι σε μια κρουαζιέρα στον Νείλο και απολαμβάνει τις ξεναγήσεις στους ναούς και στις παραποτάμιες πόλεις. Όλα κυλάνε υπέροχα όταν η πλούσια κληρονόμος Λινέτ Ρίτζγουεϊ βρίσκεται δολοφονημένη αφήνοντας απαρηγόρητο τον σύζυγό της, με...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου