Το δικό μας αντίο

21.05.2014

 

 

Πάντα με ενοχλούσαν οι πολύβουοι σταθμοί, με συγκινούσε ο αποχωρισμός, λυπόμουν πάντα αυτόν που ''έμενε'' που με το κεφάλι σκυμμένο και τα μάτια θολά έβγαινε από την κύρια είσοδο του σταθμού.

Ο άλλος πάλι γεμάτος λαχτάρα, να σκουντά ανυπόμονα τους άλλους για να ''προλάβει'' να επιβιβαστεί, να φύγει, να κάνει το ταξίδι που θέλει, αφήνοντας τον σταθμό άδειο.

Κι όμως εκείνη η ερημιά έχει τόσο δυνατή φωνή, σε ξεκουφαίνει, τ’ ακούς στ’ αυτιά σου δεκαετίες μετά. Αχ και νά ’χε λέει συμβεί κ ά τ ι! Κάτι μικρό, κάτι μεγάλο, δεν ξέρω να μην έφευγε τότε.

«Θα φύγω για σπουδές στην Αθήνα», είπες τότε. Κι εγώ; Κι εγώ; Δεν έβγαινε η φωνή μου από τους λυγμούς, εγώ πώς θα ζήσω εγώ;

Κι όμως έζησα! Τριάντα χρόνια μετά θυμάμαι σαν νά ’ταν τώρα, τα μάτια να τρέχουν ανεξέλεγκτα και την αγκαλιά να παγώνει από την απουσία. «Σκέψου το ξανά», πού πας χωρίς εμένα; Έφυγε και δεν έτρεξα πίσω να φωνάξω να του πω «σ’ αγαπάω, πάρε με μαζί σου!»

Πέρασε στη σχολή που ήθελε και τον πρώτο καιρό μάθαινα νέα του απ’ όποιον ερχόταν απ’ την πρωτεύουσα. Οι μέρες και οι νύχτες περνούσαν δύσκολα.

Έτσι έμαθα και τότε για το ατύχημα. Μεθυσμένος ο φίλος του -ο ίδιος δεν οδηγούσε- έριξε τ’ αμάξι σε κολώνα. Μετά από δύο ημέρες, και πολλά χειρουργεία ''έφυγε'' για δεύτερη φορά, αυτή τη φορά για πάντα!

Πάλι δεν πρόλαβα να του πω πως τον αγαπούσα πάντα! Δεν πρόλαβα να του πω πως σε λίγους μήνες θα κρατούσα στην αγκαλιά μου το γιο μας που είχε τα ίδια υπέροχα πράσινα μάτια του πατέρα του και το χαμόγελό του. Έφυγε και πήρε μαζί του την ελπίδα, τον έρωτα, όχι όμως τις αναμνήσεις, τα δάκρυα και το ''καλό ταξίδι" την ερημιά του σταθμού.

Το δικό μας αντίο, πικρό όπως κάθε αποχωρισμός, ανέλπιδο όπως ο θάνατος, ήρεμο και γαλήνιο όπως κάθε σταθμός μετά την αναχώρηση των βαγονιών, με το ρολόι σταματημένο σε κείνο το μεσημέρι του Αυγούστου.

 

γράφει η Ευαγγελία Κιντή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου