Το θέατρο

Δημοσίευση: 7.07.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Η συνείδηση κοιτάει πίσω

και σου θυμίζει κάθε βράδυ

τις λάθος ατάκες

στης ζωής σου το θέατρο.

Ζωηροί θεατρίνοι

τραγουδούν στην παράσταση

μας γελάει απρόβλεπτο

της πλοκής το σενάριο.

Σκηνικό που αλλάζει

σ’ ένα πλάνο ανείδωτο

ποιον θα χειροκροτήσεις

θα αποδοκιμάσεις ;

Η συνείδηση βλέπει

τον λυγμό μες στα μάτια σου

προσωπείο χαμόγελο

της ψυχής σου το δάκρυ.

Η συνείδηση βλέπει

των χειλιών σου το τρέμουλο

ερινύες φαντάσματα

ευκαιρίες που γνέφουν.

Στης αυλαίας το κλείσιμο

πριν να σβήσουν τα φώτα

θα της πεις όσα έκανες

όσα πήγαν χαμένα

και μετά την απόκριση

ίσως τάχα σου μείνει

φωτεινό ιντερμέδιο

χρώμα να σε θυμίζει.

_

γράφει ο Ντίνος Γλαρός

Στον Τάκη Δημόπουλο

Εμπνευσμένο από τον ομώνυμο πίνακα

του Τάκη Δημόπουλου

Ακολουθήστε μας

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Η στάχτη του σκορπίστηκε στο Αιγαίον Πέλαγος, διότι ήθελε να μην υπάρχει τίποτα απ’ αυτόν, να υπάρχουν μόνο τα έργα του.   Ο νόστος ήταν πάντοτε ελληνικός... Προς τα έξω εδειχνε ευτυχισμένος, όμως η θάλασσα τού έδειχνε τον δρόμο: μόνος, να κολυμπά στο Αιγαίον...

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

σε τρεις στροφές

σε τρεις στροφές

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου