Να φύγω ναι ... να φύγω.

Γιατί ο αέρας λιγοστεύει.

Να!!! …το θεριό

βγαίνει από μέσα μου

στους τοίχους μου ανεβαίνει.

Φωτιά είναι η ανάσα του

απλώνεται και γδέρνει.

Τα πύρινα πλοκάμια του

στέλνει και με χαϊδεύει.

Να φύγω λοιπόν… να φύγω

γιατί ο χρόνος λιγοστεύει

και το θεριό μου δεν μπορεί

άλλο να βολοδέρνει.

Δάκρυα δεν θέλει να σκορπά

μα ούτε και να μαζεύει.

Τα χάδια του διωγμένοι πρόσφυγες

ξένα για την αγέλη.

Να φύγω λοιπόν … να φύγω

μα το θεριό μου δεν το αφήνω.

Ξένος εγώ … ξένο κι εκείνο.

Όχι!!! … στους ανθρώπους

δεν το παραδίνω.

Αλλιώτικο ας είναι και φευγάτο

μαζί μου θα ’ρθει ως τον πάτο.

 

της Άννας Ρουμελιώτη

Η Άννα Ρουμελιώτη γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Πειραιά και εργάζεται στη γραμματεία εκπαιδευτικού ιδρύματος. Ασχολείται ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία και τη συγγραφή στίχων.

Για επικοινωνία μαζί της: [email protected]

Η φωτογραφία είναι πνευματική ιδιοκτησία της  Άννας Ρουμελιώτη.

Διατίθεται με άδεια Creative Commons, όπως παρακάτω

cc

[Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή 3.0 Ελλάδα]

(CC BY-NC-SA 3.0 GR)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!