«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!»
Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)

      Κυριακή των Βαΐων. Το ευσεβές εκκλησίασμα κατηφόριζε βιαστικό μετά τη δοξαστική λειτουργία. Οι συνήθεις μαυροφορεμένες κυρίες της ενορίας μπουκωμένες το αντίδωρο και κρατώντας θριαμβικά τα βάγια, τρόπαιο της εορταστικής ημέρας, συνομιλούσαν δυνατά μεταξύ τους στον προαύλιο χώρο.  Οι συνήθεις επαίτες, από την άλλη, έκαναν κι αυτοί την κυριακάτικη γύρα τους ανάμεσα στο ευλαβές ποίμνιο, προσπαθώντας να ξυπνήσουν φιλάνθρωπα συναισθήματα με τα μινόρε της φωνής τους και χείρα προτεταμένη.  Ενοχικά, γρήγορα και με χαμηλωμένα μάτια προσπέρασα το σμήνος της πλατείας. Θαρρείς πως επικριτικά ένιωθα τις ματιές των καλών χριστιανών,  σα διάβαινα ανάμεσα τους με περιβολή που πρόδιδε καταφανώς την απουσία μου από τον ναό. Δεν είχα εκκλησιαστεί, κι ας ήταν μια από της μεγαλύτερες γιορτές της χριστιανοσύνης και η αρχή της Εβδομάδας των Παθών. Βιαζόμουν να στρίψω στη γωνία. Οι Ερινύες ήδη τιτίβιζαν στο αυτί ξεχασμένα τροπάρια περί πίστης και λατρείας. Στάθηκα μονάχα σαν είδα την γνώριμη κατατομή του προσώπου του. Μύτη γερακίσια, μάγουλα πλαδαρά, μάτια ζωηρά, ανοιχτά μα βαθουλωμένα στις κόγχες. Είχε κάνει μεγαλύτερη φαλάκρα απ’ αυτήν που θυμόμουν, και κάποια σημάδια γήρατος πρόδιδαν τα πολλά πλέον χρόνια του. Ανάμεσα από τη βαϊοφόρο μαυρίλα που τον περιτριγύριζε περπάταγε στητός με βήμα σταθερό, όπως πάντα μέσα στο καλό μπλε του κοστούμι με την κόκκινη μεταξωτή γραβάτα.

Ο κουστουμαρισμένος κύριος, θεολόγος στα γυμνασιακά μου χρόνια και δεξιός ψάλτης του ενοριακού μας ναού, πάντα φόραγε το καλό του μπλε κοστούμι με την κόκκινη μεταξωτή γραβάτα όταν εκκλησιαζόταν τις μεγάλες γιορτές στην ενορία μας. Για τις λιτανείες και τη χορωδία είχε το ειδικό μαύρο ράσο με το κόκκινο σιρίτι, που τον έκανε να μοιάζει πιο μεγάλος, πιο ψηλός στα εφηβικά μου μάτια. Άνθρωπος αγαθός, δάσκαλος συνεπής μα σεμνότυφος, προσπαθούσε πέρα από τα μυστήρια της θρησκείας να μας εμφυσήσει και την αγάπη για το βυζαντινό μέλος και την ψαλτική, παραδίδοντας κάθε Κυριακή μετά το κατηχητικό μαθήματα βυζαντινής μουσικής. Είχα παρευρεθεί σε μερικά, αλλά δεν κατάφεραν να αγγίξουν τις ευαίσθητες μουσικές μου χορδές, που γοητεύονταν περισσότερο από το γρηγοριανό μέλος και αναρριγούσαν στους ήχους του προκλασικού εκκλησιαστικού οργάνου.  Παλιά μετά τον εκκλησιασμό αναχωρούσε χαρούμενος χαιρετώντας δεξιά κι αριστερά τους ενορίτες συνοδεία πάντα της οικογένειάς του.  Από τότε άλλαξαν πολλά, οι εφημέριοι διαδέχονταν ο ένας τον άλλον, παλιοί ενορίτες πέθαναν, νέοι ήρθαν, μα ο δεξιός ψάλτης παρέμεινε πιστός, ζηλωτής στο στασίδι του να αινεί τον Κύριο κάθε Κυριακή και τις μεγάλες γιορτές της Ορθοδοξίας με τη στεντόρεια μελωδική φωνή του. Σκέφτηκα να τον πλησιάσω και να τον χαιρετίσω, να του ευχηθώ Καλό και Άγιο Πάσχα, μα κάτι μέσα μου με συγκράτησε. Δε θα με γνώριζε έτσι με τα πυκνά γένια, το κοτσίδι και τα τατουαζ, ίσως τον έφερνα σε αμηχανία. Ας είναι, είπα… Τι νόημα άλλωστε θα είχε; Έμεινα να τον παρατηρώ για λίγο από απόσταση ασφαλείας. Την Κυριακή αυτή ήταν μόνος, λιγάκι σκυφτός, μα πάντα μέσα στο αιώνιο μπλε καλό του κοστούμι με την κόκκινη μεταξωτή γραβάτα.