Το κλειστό σπίτι

Δημοσίευση: 26.11.2020

Ετικέτες

Κατηγορία

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι.

Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια. 

Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.

 

Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού.

Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα ‘ρθουν. 

 

Τα λουλούδια χωρίς καθόλου φροντίδα έχουν ανθίσει.

Σκληρά λουλούδια. Με όμορφα χρώματα και καθόλου συμπόνοια.

 

Η μητέρα βγαίνει να πάρει γάλα.

Πρέπει να φάνε, παρόλο που ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι.

Η κοπέλα στο ταμείο της λέει ότι έχουν προσφορά. Δύο μπουκάλια με έκπτωση.

Δεν χρειάζονται δυο μπουκάλια γάλα όταν ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι.

 

Γύρω τους οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι να πουν.

Λένε τίποτα, λένε πολλά.

Λένε πως νοιώθουν ενώ δεν μπορούν να νοιώσουν.

 

Όταν έχεις κάτι να παλέψεις νοιώθεις δυνατός.

Τι κάνεις ότι δεν υπάρχει πια μάχη;

Περιμένεις να σταματήσει ο χρόνος.

Δεν υπάρχει πια χρόνος.

Όταν ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. 

 

_

γράφει η Χριστίνα Κατσιαδάκη

Ακολουθήστε μας

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Κι εγώ δεν είχα ήλιο

Η στάχτη του σκορπίστηκε στο Αιγαίον Πέλαγος, διότι ήθελε να μην υπάρχει τίποτα απ’ αυτόν, να υπάρχουν μόνο τα έργα του.   Ο νόστος ήταν πάντοτε ελληνικός... Προς τα έξω εδειχνε ευτυχισμένος, όμως η θάλασσα τού έδειχνε τον δρόμο: μόνος, να κολυμπά στο Αιγαίον...

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

σε τρεις στροφές

σε τρεις στροφές

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου