Ναι,
Αλλ’ εκείνο το Παρεό,
Που το θαλασσώνεις καμιά δεκαριά φορές τον χρόνο
Δεσμεύοντάς το να ρουφά από μέσα σου
Tην αβάσταχτα περιχαρακωμένη αλμύρα
-Μα να γλυκίζεται όσο τ ί π ο τ ε άλλο
Που περιτέχνως ελάχιστα το υγραίνεις
Και α ρ γ ά, α π ο λ α υ σ τ ι κ ά
Σα στόμα φαλαινίσιο σ’ απορροφά
Και πλέον δεν το πλένεις
Για να οσφραίνεσαι εν συνεχεία
Την πάρωρη πελασγική συνουσία
Τούτο το μαβί παρεό
Που κλονίζει τις βουκαμβίλιες των νησιών
Τα ιώδη μαγιό των βιτρινών
Πάσα Βιολέτα και Λίλα
-Δεν το κρύβω
Όσο τ ί π ο τ ε άλλο το φθονώ.
_
γράφει η Παρασκευή Παυλίδου
0 Σχόλια