Κωφεύεις…

Δεν ακούς που σου μιλούν!

Κι όλο προς τ’ αστέρια γνέφεις

αν έχουν κάτι να σου πουν.

 

Τι κακιά συνήθεια αλήθεια

όλα να τα  περιφρονείς·

στην αγέλη, στο κοπάδι

να μην θες ποτέ να μπεις!

 

Πάντα λίγο παραπέρα,

πίσω αυτοί, μπροστά εσύ

και σαν κάνουν πως σε φτάνουν

το πείσμα σου τους ενοχλεί!

 

Όχι βεβαία τίποτ’ άλλο…

Ξεχνούν και τ’ αλλά να υπακούν

κάθε που χάνουν τη σειρά τους

εσένα πάντα ακολουθούν.

 

Τότε συσκέφτονται οι βοσκοί σου…

Παίρνουν απόφαση σοφή,

μιλούν για πεινασμένους λύκους

κι όποιου ξεφύγει, τη σφαγή.

 

Κι από τότε όλα παν’ ρολόι,

όλα βαλμένα στη σειρά,

αν χάθηκε κ’ ένα από δαύτα

δεν έγινε και συμφορά!

 

Φτάνει που τ’ άλλα υπακούουν

και κάνουν αυτό που θα τους πεις,

κι άστα εκείνα να νομίζουν

πως τώρα είναι ασφαλείς.