Select Page

Το ξύλινο αεροπλανάκι

Το ξύλινο αεροπλανάκι

Φανταζόταν ότι πετούσε, οδηγώντας ένα ξύλινο αεροπλανάκι. Το κορμί του έτρεμε!

Πετάχτηκε γρήγορα από το κρεβάτι. Η ανάσα του ήταν βαριά και δύσκολη. Προσπάθησε να ανοίξει το παράθυρο που βρισκόταν πίσω του, για να διαπιστώσει αν αυτό που μόλις είχε βιώσει ήταν αληθινό ή αν, για μια ακόμη φόρα, ήταν το συγκεκριμένο όνειρο που τον συντρόφευε χρόνια τώρα. Ένα ανεκπλήρωτο όνειρο που κατάντησε έμμονη ιδέα, τον κυνηγούσε βασανιστικά από την παιδική του ηλικία και τον επισκεπτόταν κάθε βράδυ στον ύπνο του. Το μόνο που μπόρεσε να διακρίνει έξω από το παράθυρο ήταν τα άστρα να του χαμογελούν συνωμοτικά, λες και συνηγορούσαν σε ό,τι αυτός ένιωθε. Αισθανόταν ότι πνιγόταν! Ο αέρας του τελείωνε!

Σιγά-σιγά άρχισε να νιώθει καλύτερα. Είχαν ήδη περάσει τα πρώτα δύσκολα λεπτά. Η ανάσα του δεν ήταν πλέον βαριά. Το κορμί του μπορούσε να δέχεται και να εκτελεί τις οδηγίες που έστελνε το μυαλό του· όσο μυαλό δηλαδή του είχε απομείνει…

Μικρός έκανε όνειρα! Μπορούσε να σκέφτεται! Αγαπούσε τη ζωή! Φανταζόταν τον εαυτό του σαν έναν άλλο Ελ Γκρέκο, έναν άλλο Βαν Γκογκ. Τίποτα δε φάνταζε ικανό να του στερήσει τα όνειρα του! Τίποτα! Τουλάχιστον έτσι πίστευε. Με αυτά τα όνειρα είχε γεμίσει πριν από αρκετά χρόνια τις αποσκευές του φεύγοντας για το εξωτερικό, στην καλύτερη σχολή Καλών Τεχνών, προκειμένου να ζήσει, να ζωγραφίσει για την ακρίβεια το όνειρο του.

Όλοι μιλούσαν για ένα μεγάλο και φωτεινό άστρο, που θα μπορούσε να φωτίσει και να κοσμήσει τον ουρανό των τεχνών. Όμως ξαφνικά ένα πρωί έσβησε. Εξαφανίστηκε! Χάθηκε, όπως και η ίδια του η ζωή! Παλέτες, χρώματα, πινέλα και καμβάδες αντικαταστάθηκαν με τις λέξεις «σχιζοφρένια», «ψύχωση», «αντιψυχωσικά φάρμακα», «ηλεκτροσόκ». Ακριβώς τόσο μεγάλο ήταν το σοκ που υπέστη ο Σωτήρης. Έτσι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τα φώτα της μεγαλούπολης και να επιστρέψει πίσω στο μικρό χωριουδάκι του.

Έκτοτε είχε κλείσει τον εαυτό του σε τέσσερις τοίχους, με μόνη συντροφιά τα διάφορα ψυχοφάρμακα από τη μια, και τα υλικά ζωγραφικής από την άλλη. Όλο αυτό το μουντό σκηνικό το διατάρασσε το άπλετο φως, που επίμονα διαπερνούσε κάθε πρωί το παράθυρο του και που οι ακτίνες του σαν ηλεκτροσόκ διαπερνούσαν το κορμί του. Ήταν άλλωστε εκείνες οι στιγμές κάθε πρωί που για είκοσι λεπτά, όσο δηλαδή διαρκούσε το φως στο σκοτεινό του δωμάτιο, έπαιρνε την παλέτα και ζωγράφιζε πάνω στον καμβά του, βάζοντας χρώματα και τραβώντας γραμμές που άλλοτε ανέβαιναν και άλλοτε κατέβαιναν.

Ζωγράφισε τα παιδικά του ανεκπλήρωτα όνειρα! Όνειρα, και όχι μόνο! Ό,τι δεν μπορεί να δει και να πιστέψει ο ανθρώπινος νους, αλλά η δική του φαντασία μπορούσε να το πετύχει ή καλύτερα, το μυαλό ενός ψυχικά ασθενή, ενός σχιζοφρενή, για το οποίο δεν είχαν σημασία τα χρώματα, το πραγματικό ή το φανταστικό. Κάθε πρωί περίμενε αυτά τα είκοσι λεπτά, για να μπορέσει να αρχίσει να ζει, να ζωγραφίζει όλα αυτά που σκεφτόταν με το μυαλό του… Το «άρρωστο μυαλό του», όπως του είχαν πει και συνέχιζαν να του λένε οι ειδικοί. Αφού δε θα κατάφερνε να τους πείσει ότι μπορεί να πετάξει μια ηλιόλουστη μέρα με φεγγάρι, όχι με ένα πραγματικό αεροπλάνο όπως θα ανέμενε ο κάθε «λογικός» άνθρωπος, αλλά με ένα ξύλινο -γιατί το πιο πιθανό ήταν πως, είτε θα αυξάνονταν οι δόσεις των ψυχοτρόπων φαρμάκων, είτε θα κατέληγε ξανά πειραματόζωο στα χέρια κάποιων «ειδικών»- αποφάσισε να το ζωγραφίσει. Μάλιστα, κόντρα στην λογική, το ξύλινο αεροπλάνο που θα τον ταξίδευε είχε κόκκινο φανταχτερό έλικα και τροχούς, για να μπορούν να το βλέπουν όλοι. Ώστε να τον πιστέψουν, έστω για μια φορά. Ίσως και να ήθελε με αυτό το φανταχτερό ξύλινο αεροπλάνο να φύγει, να πετάξει μακριά, σε άλλα μέρη, σ’ έναν άλλο κόσμο όπου δε θα υπάρχουν τα πρέπει και τα μη, να μπορεί να ζει αυτά που ο ίδιος από παιδί ονειρευόταν.

Έτσι και έγινε! Ένα πρωί, πέταξε με αυτό το ξύλινο αεροπλανάκι πολύ μακριά, έφυγε για ένα άλλο κόσμο! Στο μικρό κομοδίνο του υπήρχε ο πίνακας με το ξύλινο αεροπλάνο με τον φανταχτερό κόκκινο έλικα και τροχούς, το οποίο φρόντισε να ζωγραφίσει περίτεχνα, κάνοντας το να φαντάζει αληθινό.

Σήμερα, οι «ειδικοί» που προσπαθούν να αναλύσουν και να ερμηνεύσουν τον πίνακα του, λένε ότι ίσως να απεικονίζονται τα συναισθήματα του. Κάτω από τον πίνακα, ο οποίος βρίσκεται εκτεθειμένος σε ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου, όπου πλήθος κόσμου -λογικού κόσμου- στέκεται με τις ώρες στην ουρά, περιμένοντας με υπομονή να τον θαυμάσει και να φωτογραφηθεί μαζί του, αναγράφεται το όνομα του.

Οι ειδικοί τέχνης μιλάνε για ένα ζωγράφο- σύγχρονο φαινόμενο του τελευταίου αιώνα και τολμούν να τον συγκρίνουν με τον Ελ Γκρέκο, τον Βαν Γκογκ και άλλους. Όλοι τους όμως αποφεύγουν επιμελώς να αγγίξουν τη ζωή του ζωγράφου, φοβούμενοι να αναφέρουν τη λέξη «σχιζοφρενής», την οποία έχουν περίτεχνα αντικαταστήσει με τον όρο «ιδιόμορφος ζωγράφος».

Όπως κάθε μέρα, έτσι και σήμερα ο Σωτήρης έχει πάρει το ιπτάμενο ξύλινο αεροπλάνο του, με τον κόκκινο έλικα και τους κόκκινους τροχούς και κόβει βόλτες πάνω από την πόλη. Βλέπει από ψηλά τον κόσμο έξω από το μουσείο, που με αγωνία περιμένει να δει τον πίνακα του και να φωτογραφηθεί του και χαμογελά, άλλοτε από χαρά, άλλοτε ειρωνικά. Μένει όμως πάντα ψηλά! Δεν κατεβαίνει κοντά τους, γιατί δεν είναι ίδιος με αυτούς…

Είναι διαφορετικός, είναι δυστυχώς ένας σχιζοφρενής ζωγράφος!!!

_

γράφει ο Φίλιππος Φιλίππου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Άρτεμις Βελούδου

Έχει βρει το νόημα της ζωής στη λέξη 'δημιουργία'. Αναγνώστρια από μικρή ηλικία, σύντομα το γράψιμο έγινε ο τρόπος έκφρασής της, ο εξωραϊσμός των φόβων της, η αναπνοή της. Ένα 'κουσούρι' που της έμεινε, είναι να ασχολείται πάντα με κείμενα... Κι αυτό το αξιοποιεί με κάθε τρόπο.Σπούδασε Ιστορία και παρότι επαγγελματικά ασχολήθηκε με διάφορα αντικείμενα -έως και σήμερα, η συγγραφή ήταν πάντοτε ο προορισμός της.

1 σχόλιο

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Πέταξα κι εγώ με τη δική σου φαντασία στο ονειροδρόμιο της έμνευσης, Φίλιππε!!!
    Πόσο απέχει το ”λογικό” από το ”παράλογο”…η ”λογική” από την ”τρέλλα”? Πώς μπαίνουν οι ταμπέλες ”λογικός”, ψυχωσικός”, ”σχιζοφρενής”, ”διάνοια”, ”ταλαντούχος”, ατάλαντος” και τόσων άλλων των οποίων αριθμός ουκ έστιν? Ένα καταπληκτικό κείμενο που μας φέρνει μπροστά στο άπιαστο όνειρο…”στο ξύλινο αεροπλανάκι” και στην ωμή πραγματικότητα του ανεκπλήρωτου!… Εύγε Φίλιππε!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!