Το ουράνιο τόξο

Δημοσίευση: 24.06.2023

Ετικέτες

Κατηγορία

Δώσε μου χώρο σε ένα παραμύθι

Άσε με να περιπλανηθώ στα άλυτα του μυαλού σου

Και να προβληματιστώ για τα μυστήρια του λογισμού σου

Ταρακούνησε με σαν ρεύμα και βγάλε με από τη νύστα
Ξύπνα με από τον λήθαργο για να θυμηθώ πώς είναι να νιώθεις

Θέλω να αγγίξεις τα πιο σκοτεινά μονοπάτια της σκέψης μου και να τα βάψεις με πολύχρωμη παλέτα

Να βλέπω μόνο χρώματα στον μικρόκοσμο μου

Να σωπάσει ο κυνισμός που φέρνει η ενηλικίωση

Να ξεθάψω την παιδικότητα και

Να αποχαιρετίσω την ματαιότητα

Να αποζητώ το ρίσκο και την ένταση

Να μη πάψω πότε να νιώθω

Να μην ντρέπομαι για το χθες, να απολαμβάνω το τώρα και να οραματίζομαι με χρώματα το αύριο…

 

_

γράφει η Δέσποινα Χρυσάνθου – Τσακιρίδου

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου