Επιλέξτε Page

Το παιδί και ο σκύλος

30.09.2016

kefalas_30-9-16

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!»

Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)

 

 

«Έχετε πολύ ωραία μαλλιά...» είπε με χαμογελαστό βλέμμα, προτού το αμήχανο χέρι της μητέρας του τον αρπάξει βίαια. Πρώτη μέρα στα θρανία, και ο δρόμος είχε γεμίσει από πιτσιρίκια και έφηβους που μετά τον αγιασμό και την παραλαβή των σχολικών βιβλίων ξεχύθηκαν στη γειτονιά, γεμίζοντας τον αγέρα πολύχρωμες φωνές και γέλια. Επέστρεφα κάπως κουρασμένος από την πρωινή βόλτα του σκύλου και είχα σταματήσει σκυφτός στο πεζοδρόμιο προσπαθώντας να βγάλω ένα σκουπιδάκι από την πατούσα του, που τον ενοχλούσε. Το μυαλό μου έτρεχε στην καθημερινή ρουτίνα και τις υποχρεώσεις της ημέρας.

«Να το χαϊδέψω;» ρώτησε μια παιδική φωνούλα βγάζοντας με από τις σκέψεις μου.

Απάντησα καταφατικά δίχως να κοιτάζω το μικρό αγόρι, καθώς ήμουν απασχολημένος με τον τετράποδο σύντροφο.

«Όχι από μπροστά!» άκουσα επιτακτική τη φωνή της μητέρας, και τότε μονάχα γύρισα. Στυφή, απόμακρη έκφραση, στόμα σφιχτό, ψυχή οχυρωμένη, στεγνή σαν το αυστηρό της ντύσιμο.

Ο μικρός απτόητος συνέχιζε να χαϊδεύει με λαχτάρα τον σκύλο. Σηκώθηκα λέγοντας προς την μητέρα καθησυχαστικά:

«Μην ανησυχείτε, είναι ήρεμος, δε δαγκώνει ποτέ...» μα πριν προλάβω να τελειώσω την πρόταση, ήρθε το άδολο, αναπάντεχο, παιδικό κομπλιμέντο.

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μα εγώ… ξέρω

Μα εγώ… ξέρω

Χτες το μεσημέρι, πήδηξε από τον 5ο ένας παππούς. Σκεπασμένος με μια κουβέρτα, λίγη ώρα μετά, στο αίμα μουσκεμένη,  να κρύβει το παράταιρο θέαμα της σπασμένης μαριονέτας. Φωνές, ασθενοφόρα, κόσμος. Κόσμος… κουτσομπολιά … μα εγώ ξέρω Ανέβηκα στην ταράτσα και κοίταξα...

5. Πού είναι;

5. Πού είναι;

«Είναι μαζί σου;», τη ρωτά εξερευνώντας τον κόσμο τριγύρω της. «Τι να είναι μαζί μου;», αποκρίνεται η Καίτη νιώθοντας τα πόδια να μουδιάζουν. «Η Πηγή είναι μαζί σου; Πού είναι;», συνεχίζει και το παγωτό γλιστρά από το χέρι. Συνειδητοποιεί πως το κινητό είναι ακόμη...

5. Πού είναι;

4. Το παγωτό στο χέρι

«Αυτή είναι μία από τις εισόδους της Παλιάς Πόλης», λέει ο Πρόδρομος δείχνοντας την κεντρική πύλη. «Έναν καφέ, αγναντεύοντας αυτά τα τείχη, τον πίνω με μεγάλη ευχαρίστηση», ολοκληρώνει κλείνοντας το μάτι στη μικρή που τον παρατηρούσε μέσα από τον καθρέφτη. Αυτό ήταν...

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

Διαβάστε κι αυτά

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

5. Πού είναι;

3. Στο νησί

Αύριο Το πλοίο προσεγγίζει το λιμάνι του νησιού. Οι καμαρότοι χτυπούν βιαστικά τις πόρτες στις καμπίνες, ενημερώνοντας τους επιβάτες για την άφιξη στη Ρόδο. Στα μεγάφωνα ακούγεται η επιβεβαίωση στα ελληνικά και σε δύο ακόμη γλώσσες. Ο Πρόδρομος γυρνά πλευρό και κοιτά...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου