Το παλιό σπίτι

4.06.2016

room_light

Το σπίτι δεν είναι η κατοικία, είναι η ευκολία
οι χώροι του καθιστικού σπαρμένοι με πράγματα
δίχως των θαυμάτων το χώμα.
Ποιος έμαθε γιατί ρίχνουμε σπόρους στα καλογυαλισμένα
πατώματα
ποια μοναχική ελπίδα δεν μεγαλώνει υποσχέσεις;
Δεν καταλαβαίνω την απουσία του χορταριού
έστω ένα άνοιγμα να περάσει το πεινασμένο πουλί.
Οι ψυχές μας που μεγαλώνουν,
με τι ευκολία τις ακουμπάμε
πάνω στα κουμπιά
και είναι μέρες ή χρόνια έχω αρχίσει να ξεχνώ
ξεθωριάζει η αυγή του νου μου,
που η υπηρεσία ονείρων
έκλεισε τους διακόπτες.
Δεν θέλω να θυμάμαι, η μνήμη προϋποθέτει πραγματοποίηση
ζωγράφισα τον απέναντι τοίχο με ιστορίες συνωμοσίας
ο ουρανός μου γέμισε αεροπλάνα που δεν αφήνουν
ούτε μια νοητή γραμμή της κατεύθυνσής τους.
Κι όμως κράτησα στο τσίγκινο κουτί
τους σπόρους της μητέρας να κουδουνίζουν στα αυτιά
το κελάρυσμα της φωνής
που δεν άκουσα ποτέ να μεγαλώνει.
Αυτό το σπίτι στο χρόνο θα παλιώσει
θα πέσουν τα κεραμίδια και το φως δεν θα είναι φόβος
τα παράθυρα θα κολυμπάνε σε ωκεανούς συγχώρεσης
θα είναι ανατολή που θα μοσχοβολάνε
οι πληγωμένοι από το ίδιο το σώμα τους
ανθοί των αγκαθιών.

-

γράφει η Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Οι προσφορές των εφημερίδων

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Προσκλητήριο άγγελμα η ανυπόταχτη ζωή ξέχωρης προσωπικής δημιουργίας και ολοκλήρωσης, με ρήξεις ανοιχτές, ανατροπές και επινοήσεις. Ο χρόνος, αξίωμα αναγνώρισης και δοκιμασία για δραστικές αλλαγές, σχεδιασμούς και υπερβάσεις. Ο τόπος, αναφορά, σπονδή και σημειολογία...

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Αχ αυτά τα παλιά σπίτια…τα πατρογονικά μας…!!!Και τι δεν κουβαλούν στους ξεφτισμένους τοίχους τους!
    Μπράβο… Πολύ νοσταλγικό !!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Σας ευχαριστω πολυ,Η μνημη μας ,οι ριζες μας και η συνεχεια μας.

    Απάντηση
  3. Μάρθα Δήμου

    Οι τέσσερις τελευταίοι στίχοι έχουν μοναδική λυρικότητα. Συγχαρητήρια. καλή συνέχεια!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου