Το παλιό σπίτι

4.06.2016

room_light

Το σπίτι δεν είναι η κατοικία, είναι η ευκολία
οι χώροι του καθιστικού σπαρμένοι με πράγματα
δίχως των θαυμάτων το χώμα.
Ποιος έμαθε γιατί ρίχνουμε σπόρους στα καλογυαλισμένα
πατώματα
ποια μοναχική ελπίδα δεν μεγαλώνει υποσχέσεις;
Δεν καταλαβαίνω την απουσία του χορταριού
έστω ένα άνοιγμα να περάσει το πεινασμένο πουλί.
Οι ψυχές μας που μεγαλώνουν,
με τι ευκολία τις ακουμπάμε
πάνω στα κουμπιά
και είναι μέρες ή χρόνια έχω αρχίσει να ξεχνώ
ξεθωριάζει η αυγή του νου μου,
που η υπηρεσία ονείρων
έκλεισε τους διακόπτες.
Δεν θέλω να θυμάμαι, η μνήμη προϋποθέτει πραγματοποίηση
ζωγράφισα τον απέναντι τοίχο με ιστορίες συνωμοσίας
ο ουρανός μου γέμισε αεροπλάνα που δεν αφήνουν
ούτε μια νοητή γραμμή της κατεύθυνσής τους.
Κι όμως κράτησα στο τσίγκινο κουτί
τους σπόρους της μητέρας να κουδουνίζουν στα αυτιά
το κελάρυσμα της φωνής
που δεν άκουσα ποτέ να μεγαλώνει.
Αυτό το σπίτι στο χρόνο θα παλιώσει
θα πέσουν τα κεραμίδια και το φως δεν θα είναι φόβος
τα παράθυρα θα κολυμπάνε σε ωκεανούς συγχώρεσης
θα είναι ανατολή που θα μοσχοβολάνε
οι πληγωμένοι από το ίδιο το σώμα τους
ανθοί των αγκαθιών.

-

γράφει η Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Αχ αυτά τα παλιά σπίτια…τα πατρογονικά μας…!!!Και τι δεν κουβαλούν στους ξεφτισμένους τοίχους τους!
    Μπράβο… Πολύ νοσταλγικό !!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Σας ευχαριστω πολυ,Η μνημη μας ,οι ριζες μας και η συνεχεια μας.

    Απάντηση
  3. Μάρθα Δήμου

    Οι τέσσερις τελευταίοι στίχοι έχουν μοναδική λυρικότητα. Συγχαρητήρια. καλή συνέχεια!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου