Το παράπονο της Λιβελούλας, της Δήμητρας Κουβάτα

5.01.2015

 

 

Εκείνα τα χρόνια τραγουδούσαμε σε κάτι χωριά του κάμπου της Θεσσαλονίκης. Ντιζέζες μας έλεγαν τις γυναίκες, οι ντόπιοι. Παίζαμε λαϊκά και η πίστα ήταν σκέτο χώμα, πατικωμένο. Έρχονταν οι παρέες, τρώγανε και πίνανε. Ζευγάρια με κουμπάρους, εξαδέλφους και ανύπαντρες αδελφές. Κάποιοι είχαν και τα πιτσιρίκια τους μαζί, που αποκοιμιόντουσαν στο τέλος σε ενωμένες καρέκλες. Ερχόντουσαν και οι μάγκες με σηκωμένα τα μανίκια, γυαλισμένα τα παπούτσια και σήκωναν σκόνη από τις γυροβολιές στην πίστα.

Εγώ, βαφτισμένη Βαλαντούλα, το είχα κάνει Βάντα. Αργότερα κάποιος ξύπνιος μου κόλλησε, δήθεν στο μεταξύ μας, το Λιβελούλα. Πού το βρήκε ο άτιμος; Ποιος ήξερε τότε τις λιβελούλες; Δεν μου άρεσε καθόλου. Ήταν, γιατί δεν είχα τα κιλά, δεν ήμουν εύσαρκη, που λένε. Λεπτή και γκαχανιάρα από μικρή. Πού τα μπούτια, τα βυζιά που είχανε οι άλλες; Ήταν το παράπονό μου. Παραγέμιζα το μπούστο, για να δείχνω και εγώ λίγη μόστρα. Και άμα ερχόταν η σειρά μου να τραγουδήσω, βόγκαγε η καρδιά μου, γιατί ήξερα πως από κάτω περίμεναν τα μπούτια της επόμενης που ήταν νταρντάνα, να κάνουν χάζι. Αλλά το πάλευα.

Τι σκαλίζεις και εσύ, χρυσό μου, χρονιάρες μέρες; Πού να τα ξεθάψω όλα αυτά; Σαν όνειρο μου φαίνονται. Το ζήτημα είναι τώρα τι κάνουμε...

Τώρα στα γεράματα ο αδύνατος ο άνθρωπος είναι καλύτερα. Είσαι πιο σβέλτος. Λιγότερο βάρος, πιο γερά τα πόδια. Εξυπηρετιέσαι πιο εύκολα. Καλύτερα λιβελούλα η Βαλαντούλα, παρά να στραβώσουν τα ποδάρια, να κρεμάσουν οι κοιλιές και μη χειρότερα, Παναγία μου! Έχουν γίνει όλες τους ανοικονόμητες και ασυμμάζευτες.

Πού θα τα γράψεις, είπαμε, αυτά; Πήγαινε και στους άλλους. Κάθε καρυδιάς καρύδι έχει εδώ στο γηροκομείο. Όλοι θα έχουν να σου πουν ιστορίες τρανές. Πότε να γεράσω, να παινευτώ… Μισά αλήθεια, μισά ψέματα. Ρώτα, ρώτα… Ας το καλό τους… Να μην θυμάσαι καλύτερα.. Καλά είμαστε. Παράπονο δεν έχω…

 

_

γράφει η Δήμητρα Κουβάτα

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ο ανάποδος καθρέφτης

Ο ανάποδος καθρέφτης

Έτσι θα έλεγα τον κόσμο καθρέφτη ανάποδο,Ανάποδο καθρέφτηκαθρέφτηχωρίς τζάμι Τον εαυτό σου βλέπεις,άνθρωπε,άνθρωπε τι γυρεύεις;Ξέρει ο καθρέφτης Ο κόσμος έδειξε τι είσαιγιατί ότι κάνεις το δείχνειπονάει, μα δεν σπάειεδώ είναι ο καθρέφτης._γράφει ο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

 Κλέφτης ονείρων έγινες,καταστροφές του κόσμουέκλεψες και το δικό μου όνειροκαι ας μην το ξέρεις Γιατί όταν κλέβεις έναΧάνονται χίλιαΓίνονται στάχτη, τέρμαΈτσι όπως πας δεν θα απομείνει κανένα._γράφει ο Ευθύμιος- Ραφαήλ Αγγελής Μην ξεχνάτε ότι το σχόλιο...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Δεύτερη ζωή δεν έχει

Ποτέ δε θα ξεχάσει, το πρώτο τεστ που έγραψε στο δημοτικό. Ακόμη θυμάται το γραπτό του. Τα αποτελέσματα απογοητευτικά.Κανένας όμως δεν τον μάλωσε. Αντιθέτως, όλοι του είπαν να μη στεναχωριέται, γιατί στο δεύτερο θα τα πάει καλύτερα. Δεν τους πίστεψε....

Ζωή σε δόσεις

Ζωή σε δόσεις

  Τι να πουν κι άνθρωποι; Τι να κάνουν; Τους δίνουν την ζωή σε δόσεις μέχρι να τους ξεφτιλίσουν   Έπρεπε όμως να δεχτούν και ήρθε ο πόλεμος, και συνταγογράφησε συνταγογράφησε δυστυχία   Στην πρώτη δόση βομβαρδισμούς, στην δεύτερη μετανάστευση, στην Τρίτη...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ο ανάποδος καθρέφτης

Το σπίτι που μικραίνει

Μπορεί η οικογένειά της να ήταν φτωχή όπως και το σπιτικό τους, αλλά όλοι είχαν να μιλάνε για το μεγάλο δέσιμο και την αγάπη που είχαν μεταξύ τους. Πέντε αδέρφια στο σύνολο και κανένα δεν επιβάρυνε την οικογένεια. Το αντίθετο, όλοι δούλευαν και προσέφεραν...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Κλέφτης ονείρων

Μια γαλήνη απλώνεται στης νύχτας τα μυστικάτα εγκαταλελειμμένα βλέφαρα τρεμοπαίζουν στη σιγαλιάβάλσαμο στάζει στης νοσταλγίας το φιλίστην γκρίζα πολιτεία,ο κόσμος χορεύει, στων αστεριών τη μουσικήστα γυμνά ερείπια, παγερό περιδιαβαίνει τ' αγέριγέρνουν τ'...

Ο ανάποδος καθρέφτης

Η μετακόμιση των χρωμάτων

Η Αγγελική έκλεισε το τηλέφωνο και με χορευτικές φιγούρες έφερε πάνω κάτω τη μικρή της γκαρσονιέρα, που ξαφνικά έγινε πιο φωτεινή κι ας είχε για θέα τον ακάλυπτο. «Αύριο το πρωί στις εννέα» έλεγε και ξαναέλεγε με μελωδικό οίστρο, αφήνοντας χαρούμενα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    “Πήγαινε και στους άλλους. Κάθε καρυδιάς καρύδι έχει εδώ στο γηροκομείο. Όλοι θα έχουν να σου πουν ιστορίες τρανές. Πότε να γεράσω, να παινευτώ… Μισά αλήθεια, μισά ψέματα. Ρώτα, ρώτα… Ας το καλό τους… Να μην θυμάσαι καλύτερα.. Καλά είμαστε. Παράπονο δεν έχω…”

    Πολύ ανθρώπινο, πολύ γλυκά ειπωμένο το παράπονο του απόμαχου της ζωής!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Σας ευχαριστώ !

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου