Το πρόσωπό σου

3.08.2016

sculpure_woman_b

Όταν

 κοιμίζεις

 το πρόσωπο σου

 στην καρδιά μου

 - όλος ο κόσμος

 αναστέλλεται -

 και τα δυο σου χέρια

 όπως χορεύουν

 με την θλίψη μου

 - περισσεύουν

 μια ομορφιά

 για να χτίζω

 την ύπαρξη σου

 απ' το ύφασμα του ονείρου.

 

 Πάνω στο δέρμα μου

 - οι ουλές

 παίρνουν πάντα

 την εικόνα σου -

 και ανάμεσα

 στο δέρμα μου

 και στην ενθύμηση

 των ματιών σου

 - πηγάζει

 εκείνη

 η μεθυσμένη στιγμή

 που δεν γεύτηκα.

 

 Ο κόσμος

 αναστέλλεται

 όταν σφιχτά

 τεντώνω

 τις πληγές σου

 για να παίξω

 αυτή την

 άυλη μουσική

 της καρδιάς σου

 και να σκοτωθώ

 από το φως σου.

 

Στην καρδιά μου

 - έχει αποτυπωθεί

 ένα ποίημα

 που έχει

 τα μάτια σου.

 

 Θυμάμαι

 την πρώτη φορά

 που κάναμε έρωτα

 - οι μοναξιές μας

 έφτιαχναν

 ένα δυνατό φως

 όπου αυτό

 έπεφτε στις άκρες

 του κορμιού σου

 - και από εκεί -

 ένα ποίημα

 γεννιόταν.

 

 Αχ - πόσες φορές

 δεν πέθανα

 απ' το φιλί σου;

 

 Μα κάθε

 ανάσα σου

 με έκανε αθάνατο.

 

 Θα σε θυμάμαι

 - με εκείνο

 τον διάφανο πόνο

 που λυτρωνόταν

 μόνο σαν τον ζούσαμε.

 

 Ο κόσμος

 - απ' όταν

 ανταλλάξαμε

 τις υπάρξεις μας -

 αναστέλλεται

 σε

 κάθε σιωπή

 που περνά.

 

 Και εγώ

 συχνά

 ονειρεύομαι

 πως μας

 σκεπάζει

 εκείνο το όνειρο

 που χορεύουμε

 πάνω στο φως

 ή εκείνες

 τις κρύες νύχτες

 που το μόνο

 ευτύχημα

 στην κόλαση

 ήταν το πρόσωπο σου

 στην καρδιά μου.

 

_

γράφει ο Μάνος Μαλέσης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Ευωδιά , ομορφιά , ζωγραφιά το πρόσωπό σου…..Όλα μαζί και χωριστά του έρωτα λιμάνι…Το πρόσωπό σου τ όνειρο, το ξύπνημα…Η ζωή……

    Μπράβο…..

    Απάντηση
  2. Μάρθα Δήμου

    Πολύ ωραίο, ερωτικό ποίημα.Μπράβο!!!

    Απάντηση
  3. eirini giavasi

    Η ομορφιά βρίσκεται στην απλότητα… Και το αποδείξατε! Οι μεγαλύτεροι έρωτες βλάστησαν στα πιο απλά και ταπεινά λόγια. Μ αρέσει όταν ένα ποίημα πετυχαίνει χωρίς στομφώδεις και επιτήδειες λέξεις. Μπράβο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου