Επιλέξτε Page

Το πρόσωπό σου

3.08.2016

sculpure_woman_b

Όταν

 κοιμίζεις

 το πρόσωπο σου

 στην καρδιά μου

 - όλος ο κόσμος

 αναστέλλεται -

 και τα δυο σου χέρια

 όπως χορεύουν

 με την θλίψη μου

 - περισσεύουν

 μια ομορφιά

 για να χτίζω

 την ύπαρξη σου

 απ' το ύφασμα του ονείρου.

 

 Πάνω στο δέρμα μου

 - οι ουλές

 παίρνουν πάντα

 την εικόνα σου -

 και ανάμεσα

 στο δέρμα μου

 και στην ενθύμηση

 των ματιών σου

 - πηγάζει

 εκείνη

 η μεθυσμένη στιγμή

 που δεν γεύτηκα.

 

 Ο κόσμος

 αναστέλλεται

 όταν σφιχτά

 τεντώνω

 τις πληγές σου

 για να παίξω

 αυτή την

 άυλη μουσική

 της καρδιάς σου

 και να σκοτωθώ

 από το φως σου.

 

Στην καρδιά μου

 - έχει αποτυπωθεί

 ένα ποίημα

 που έχει

 τα μάτια σου.

 

 Θυμάμαι

 την πρώτη φορά

 που κάναμε έρωτα

 - οι μοναξιές μας

 έφτιαχναν

 ένα δυνατό φως

 όπου αυτό

 έπεφτε στις άκρες

 του κορμιού σου

 - και από εκεί -

 ένα ποίημα

 γεννιόταν.

 

 Αχ - πόσες φορές

 δεν πέθανα

 απ' το φιλί σου;

 

 Μα κάθε

 ανάσα σου

 με έκανε αθάνατο.

 

 Θα σε θυμάμαι

 - με εκείνο

 τον διάφανο πόνο

 που λυτρωνόταν

 μόνο σαν τον ζούσαμε.

 

 Ο κόσμος

 - απ' όταν

 ανταλλάξαμε

 τις υπάρξεις μας -

 αναστέλλεται

 σε

 κάθε σιωπή

 που περνά.

 

 Και εγώ

 συχνά

 ονειρεύομαι

 πως μας

 σκεπάζει

 εκείνο το όνειρο

 που χορεύουμε

 πάνω στο φως

 ή εκείνες

 τις κρύες νύχτες

 που το μόνο

 ευτύχημα

 στην κόλαση

 ήταν το πρόσωπο σου

 στην καρδιά μου.

 

_

γράφει ο Μάνος Μαλέσης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Ευωδιά , ομορφιά , ζωγραφιά το πρόσωπό σου…..Όλα μαζί και χωριστά του έρωτα λιμάνι…Το πρόσωπό σου τ όνειρο, το ξύπνημα…Η ζωή……

    Μπράβο…..

    Απάντηση
  2. Μάρθα Δήμου

    Πολύ ωραίο, ερωτικό ποίημα.Μπράβο!!!

    Απάντηση
  3. eirini giavasi

    Η ομορφιά βρίσκεται στην απλότητα… Και το αποδείξατε! Οι μεγαλύτεροι έρωτες βλάστησαν στα πιο απλά και ταπεινά λόγια. Μ αρέσει όταν ένα ποίημα πετυχαίνει χωρίς στομφώδεις και επιτήδειες λέξεις. Μπράβο!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου