Γραμμένο το 1912, το μυθιστόρημα μιλά για έναν άνδρα και μια γυναίκα που ερωτεύονται στη νιότη τους κι εξακολουθούν να αγαπιούνται, παρά το γεγονός ότι ζουν χωριστά, παντρεμένοι με άλλους.

Γίνονται παράνομο ζευγάρι, με μια σχέση προβληματική, ενοχική. Η Λύντια πηγαίνει και με άλλους, τραυματίζοντας βαθιά την ψυχή του Άρβιντ, κάτι που συνέβη και στην προσωπική ζωή του συγγραφέα, με τον έρωτα της ζωής του, Μαρία φον Πλάτεν. Ο Σέντερμπεργκ επομένως, μάς ανοίγει την καρδιά του, μάς καλεί να τον ακολουθήσουμε σ’αυτή την παράνομη, ερωτική σχέση, μέσα από την οποία καταρρακώθηκε, αλλά συγχρόνως δημιούργησε σκάνδαλο.

Πολλά ακόμη μοιάζουν με την πραγματικότητα του συγγραφέα: η δουλειά του Άρβιντ, η ενασχόλησή του ως δημοσιογράφος, τα γεγονότα που απασχόλησαν την εφημερίδα, άσχετα με το αν συνέβησαν στη Σουηδία ή αλλού. Ο συγγραφέας μας παρουσιάζει την καθημερινότητα της εποχής του στη ίδια τη χώρα του, που βρίσκεται στην περιφέρεια της Ευρώπης, αρκετά απομονωμένη.

Ο Σέντερμπεργκ διηγείται την ιστορία του με έναν απλό, μερικές φορές αδιάφορο τρόπο, στοχεύοντας στον πυρήνα του ανθρώπινου δράματος. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπάρχουν αρκετά στοιχεία μελοδράματος, αλλά η πένα του Σέντερμπεργκ κρατά το επίπεδο στο επιθυμητό σημείο- σκεφθείτε ότι βρισκόμαστε στα τέλη του 19ου αιώνα, όσον αφορά την υπόθεση(!) και στην αρχή του 20ού, όσον αφορά το στυλ της γραφής. Μπορούμε, επίσης, να πούμε ότι το βιβλίο, παρά την εποχή στην οποία γράφηκε, είναι δροσερό και διαχρονικό, διαβάζεται εύκολα. Μην περιμένετε να σκανδαλιστείτε, όπως έγινε με τους Σουηδούς των αρχών του 20ού αιώνα, απλά να θυμάστε την ηλικία του.

Το βιβλίο ενέπνευσε τρεις κινηματογραφικές ταινίες: η πρώτη το 1945, η δεύτερη το 1977 με τίτλο «Games of love and loneliness» και η τρίτη το 2016.

γράφει η Δήμητρα Παπαναστασοπούλου από τη σελίδα Βιβλιοσημεία

αναρτήθηκε από τη Λιάνα Τζιμογιάννη για το τοβιβλίο.net.