Select Page

Το χάλασμα

Το χάλασμα

 

 

            Στεκόταν και το κοιτούσε σαν υπνωτισμένη. Ούτε και ήξερε πόση ώρα. Τριγύρω ερημιά και απόλυτη ησυχία, αν εξαιρέσεις κάποια μακρινά αλυχτίσματα σκύλων. Το χάλασμα βρισκόταν στην είσοδο του χωριού και οι λιγοστοί του κάτοικοι ήταν σκορπισμένοι στα γύρω χωράφια, μοχθώντας πάνω στη σκληρή γη. Ήταν μόνη, ολομόναχη. Καλύτερα. Ήθελε να είναι μόνη τούτη τη στιγμή. Να μη δει κανείς τα δάκρυα που έτρεχαν ανεξέλεγκτα από τα μάτια της. Να μη διαβάσει κανείς μέσα τους τη συγκίνηση που τρικύμιζε την ψυχή της.

            Ώστε αυτό ήταν. Το πρώτο της σπίτι. Το σπίτι που γεννήθηκε. Απίστευτο... Πόσο πιο μικρό από αυτό που θυμόταν... από αυτό που είχε πλάσει με τη φαντασία της μέσα από τις αφηγήσεις της μάνας της. Αφηγήσεις που ηχούσαν σαν παραμύθια στα παιδικά της αφτιά και που είχαν πάρει με τα χρόνια την πατίνα του μυθικού. Και να την τώρα, μπροστά στο χάλασμα, να προσπαθεί να τοποθετήσει μέσα του πρόσωπα και καταστάσεις που συνωστίζονταν στο μυαλό της και βιάζονταν, λες, να πάνε και να χωθούν πίσω από τους χορταριασμένους τοίχους.

            Εδώ πρέπει να ήταν η κουζίνα. Να, αυτή η τρύπα θα ήταν το ξύλινο παράθυρο που είχε από κάτω τον πέτρινο πάγκο με τον νεροχύτη και το βρυσάκι, που γέμιζε ο πατέρας της με νερό φερμένο με τενεκέδες από την δημοτική βρύση. Αυτό το παράθυρο θα ήταν που πήρε φωτιά όταν έπαθε εμπλοκή η γκαζιέρα και την άρπαξε η μάνα της και βγήκε έξω τρέχοντας και φωνάζοντας -ευτυχώς πρόλαβαν οι γείτονες κι έσβησαν τη φωτιά πριν καταστρέψει ολόκληρο το σπίτι.

            Κι αυτό το άνοιγμα, που έχασκε, θα ήταν η πόρτα. Η είσοδος που σε έβαζε στο χολ με το μονό ντιβάνι και την ξυλόσομπα. Να και το άλλο παράθυρο, δίπλα στην πόρτα. Πίσω από τα δαντελένια κουρτινάκια του θα ήταν που περίμενε η μάνα της τον πατέρα της εκείνο το χιονισμένο βράδυ, όταν είδε τον λύκο να τον παραφυλάει δίπλα στο χαντάκι. Πόσο είχε τρομάξει τότε μέχρι να τον δει να μπαίνει στο σπίτι ασφαλής, αφού είχε διώξει το αγρίμι...

            Δίπλα η κρεβατοκάμαρα. Το διπλό σιδερένιο κρεβάτι. Η κούνια της. Ακόμα ένιωθε να λικνίζεται μέσα της. Ακόμα άκουγε τη φωνή της μάνας της να την νανουρίζει. Ακόμα έβλεπε τον πατέρα της να της δείχνει το φεγγάρι μέσα από το νοτισμένο τζάμι και να της μουρμουρίζει λόγια που δεν καταλάβαινε –και που ωστόσο την καθησύχαζαν τόσο γλυκά.

           Ένα ταπεινό σπιτάκι του ενός δωματίου, με ένα μικρό χολάκι και μια ακόμη πιο μικρή κουζίνα. Η φωλιά της. Ο μικρός της παράδεισος. Εκεί βρισκόταν τώρα η ψυχή της. Αυτό έβλεπε με τα θολωμένα της μάτια. Έβλεπε τις σκιές των αγαπημένων της. Τα πρώτα παιδικά της χρόνια. Τις κοριτσίστικες κοτσίδες της με τα κόκκινα φιογκάκια να ανεμίζουν. Τη μάνα της γερμένη στην πόρτα να της χαμογελά. Τον πατέρα της να της ανοίγει μια αγαπημένη αγκαλιά που χωρούσε όλον τον κόσμο. Τον κόσμο της.

            Αυτά έβλεπε. Κι όχι ένα χάλασμα...

 

_

γράφει η Βάσω Αποστολοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

11 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ όμορφη ιστορία με βαθιά συναισθήματα!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. MT

    μου έφερε μια γλυκειά μελαγχολία…των ανθρώπων που μοχθούν μόνο για εμάς…της φωλιάς μας…και εκείνο το πέταγμα που τα αφήνει πίσω όλα αυτά…και ετούτος ο χρόνος που μας παίρνει αυτούς τους σημαντικούς μας ανθρώπους…

    Με τον ολόφρεσκο χαμό πατέρα φίλης, θα ήθελα να πω μέσα από εδώ να μην ξεχνάμε ποτέ αυτές τις παιδικές αναμνήσεις και τους ανθρώπους που στάθηκαν πλάι μας για να μπορούμε να τις έχουμε… Εκείνα τα λόγια τα ψιθυριστά του πατέρα που καθησύχαζαν…το χαμόγελο της μάνας…

    Σας ευχαριστώ για τη γεύση…

    Απάντηση
  3. Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

    Καθαρά αυτοβιογραφικό το “Χάλασμα” – η φωτογραφία ξύπνησε τόσες μνήμες μέσα μου…
    Ευχαριστώ θερμά τον Κώστα Θερμογιάννη για την δημοσίευση κι εσάς, εκλεκτές μου φίλες Άννα και ΜΤ, για τον επαινετικό λόγο!

    Απάντηση
  4. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Βάσω με πόσο συναίσθημα αγάπης για τούτο το χάλασμα, με πόση τρυφερότητα, με πόση νοσταλγία και αναμνήσεις γέμισες την ηλικιωμένη πια καρδιά μου που βρίσκεται τόσο μακρυά από το σπίτι των παιδικών του χρόνων. Και αλήθεια λες. Αν ποτέ ξαναδώ κείνα τα ντουβάρια δε “θα είναι ένα χάλασμα, αλλά ο κόσμος μου”, Θέλω κι εγώ να πω ένα ευχαριστώ στον φίλο Κώστα Θερμογιάννη για τις ευκαιρίες που μας δίνει να διαβάζουμε τόσο όμορφες ψυχικές καταθέσεις όπως η παραπάνω Βάσω μου.

    Απάντηση
    • Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

      Πάντα γεμάτα ευαισθησία και αγάπη τα σχόλιά σου, Χριστόφορέ μου, με συγκινείς!
      Να είσαι καλά, αγαπημένε μου φίλε!

      Απάντηση
  5. Αθηνά Μαραβέγια

    Τα είπαν όλα οι προλαλήσαντες!!!!!!
    Εγώ να πω ΜΟΝΟ ένα μεγάλο ευχαριστώ για τα υπέροχα συναισθήματα και τις εικόνες αυτές, που λίγο-πολύ όλοι έχουμε ή πρέπει να έχουμε στην ψυχή μας. Πράγματι, οτιδήποτε από τα “παλιά”, δεν μπορεί παρά να κουβαλά μαζί του, μυρωδιές, ακούσματα και νοσταλγία!!! Και άσε τους άλλους να μιλάνε για χαλάσματα!!!!!!!!!
    Και πάλι, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

    Απάντηση
    • Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

      Εγώ σ’ ευχαριστώ, Αθηνά μου, για το επαινετικό σου σχόλιο – με τιμά και με χαροποιεί ιδιαίτερα!
      Την καλησπέρα και την αγάπη μου!

      Απάντηση
  6. George Pavlidis

    Από τις λίγες φορές που μου έλειψε η συνέχεια και θα ήθελα να μην υπάρχει ο περιορισμός των λέξεων. Θα μπορούσε άνετα να είναι η αρχή ενός μεγαλύτερου διηγήματος, να μη πω κι ενός μυθιστορήματος που θα με καθήλωνε αν συνεχιζόταν με την ίδια ποιότητα, για το οποίο δεν αμφιβάλω. Τρυφερότητα, νοσταλγία, μία δόση μελαγχολίας για τα χρόνια που περνούν, σε ένα χαρμάνι από ταλαντούχο χέρι φτιαγμένο !

    Απάντηση
    • Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου

      Πόσο πολύ όμορφο και τρυφερό σχόλιο! Πόσο πολύ σ’ ευχαριστώ, αγαπημένε μου φίλε Γιώργο!

      Απάντηση
  7. Ευτυχία Κοσμαδοπούλου

    Εκτός από το θέμα που ακουμπά τον καθένα μας για δικούς του λόγους, η γραφή σου είναι καταπληκτική…. Σωστά διαλεγμένες λέξεις… Χωρις πολλές φιοριτούρες σκορπάς συναίσθημα. Από τα κείμενα που ο αναγνώστης θα ήθελε να κρατήσουν λίγο ακόμα! Μπράβο Βάσω!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!