Select Page

Το χώμα

Το χώμα

 

τοβιβλίο.net παρουσιάζει 'Το χώμα', ένα εξαιρετικό δείγμα γραφής του Στέλιου Παρλαμά, το οποίο είναι γεμάτο εικόνες αλλά και συναίσθημα, όπως και ο ίδιος λέει.

Το χώμα του Στέλιου Παρλαμά. Η εικόνα είναι του ιδίου.

Το χώμα.

 

Το χώμα μύρισα, το φίλησα, γεύτηκα τις φωνές του στη σκέψη μου

Ευγνώμων καθώς ήμουν, μοιράστηκα μαζί του τη γλώσσα μου, τις σκέψεις μου, τις θείες επικλήσεις μου

Μα να σου που σηκώθηκα, το πάτησα, απομακρύνθηκα από τη μήτρα της φύσης που με έθρεψε

Ήμουν ψηλά, δεν ήταν πια φρέσκο, η απόσταση φάνηκε αλλιώτικη, το ρώτησα ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ.

Δεν ήταν πια το ίδιο ή αυτό που με μεγάλωσαν να ξέρω, άνυδρο, ξερό, φερμένο από αλλού λες και ήταν

Κοίταξα τον ήλιο, φωτεινός και ισχυρός με καλούσε κοντά του, η φωνή του κατέκλυσε το είναι μου

Ήξερα για θάλασσες και φουρτούνες μόνο που ποτέ δεν είχα δει, το χώμα φτιαγμένο από πέτρα πια το ζητούσε

Το μπλε τ’ ουρανού προσπάθησα να αγγίξω, να το γυρίσω ανάποδα, να γίνει το χώμα ύδωρ

Στις μύτες σηκώθηκα για να το φτάσω μα φοβήθηκα μήπως πέσω και στα σκληρά χτυπήσω

Εκεί που κάποτε τα μαλλιά μου χάιδευε κι έλεγε να κάτσω πλάι του σε μαξιλάρια πράσινα και εύφορα

Και να που έπεσα, με το κεφάλι πληγωμένο, οι φωνές ξεθυμιασμένες ακόμα, με καλούσαν με λέξεις ίδιες

Όμως σηκώθηκα, το αίμα σκούπισα, τον ήλιο κοίταξα κι ήταν ο ίδιος που με κυρίευσε

Εκείνος έγειρε και λίγη δροσιά με τη σκιά του μου πρόσφερε και με νερό την πληγή μου καθάρισε

Το χώμα κάλυψε, το λαιμό μου άγγιξε, μα εγώ είχα σηκωθεί ξανά και το νερό σωτήρας σαν φαινόταν, απ’ την πληγή μου αντάλλαγμα έλεγε πως ζητούσε

Η δίψα μου πάλευε με τις φουρτούνες, μαινόμενες δεν με άφηναν να πιω, σηκώθηκα στις μύτες κι έλεγα να βγω απ’ το αδιέξοδο

Τη φωτεινή πύρινη σφαίρα ίσα που την διέκρινες, ο πνιγμός μου δεν θα με έστελνε εκεί που οι Θεοί πιστεύουν

Σειρήνες μου έταζαν πως το νερό θα έπιναν γλυκά,  μ’ ένα κατεστραμμένο έδαφος, πνιγμένο, νεκρό, αφυδατωμένο

Μα τη ζωή μου θα σωζα με μόνο τίμημα τη συννεφιά, την αχνοδιάκριτη μορφή του ήλιου.

Κι εγώ αρνήθηκα ελπίζοντας σ’ ένα ουρανό που σε τυφλώνει, σε ματώνει, παραμένοντας σε μια αναμονή φωτός

Το νερό απόμεινε σαστισμένο, δίχως τις φουρτούνες του, να απορεί για το λόγο της ύπαρξής του

Μόνο του σαν έμεινε, στον ουρανό επέστρεψε.

Κι ο ήλιος βγήκε πάλι, στην σφαιρική του εκδοχή, εκτεθειμένος.

Στην πρώτη του δημοσίευση, την οποία μπορείτε να δείτε εδώ, "Το χώμα" συνοδεύτηκε από το Lacrimosa του Zbigniew Preisner.

Σημειώνουμε ότι Lacrimosa ονομάζονται οι δυο τελευταίες στροφές (18η και 19η) του Λατινικού ύμνου Dies Irae γνωστού από τη χρήση του παλαιότερα στη νεκρώσιμη λειτουργία της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

        Στίχοι(Λατινικά):

 

        Lacrimosa dies illa

        Qua resurget ex favilla

        Judicandus homo reus.

        Huic ergo parce, Deus:

         Pie Jesu Domine,

        Dona eis requiem. Amen.

 

Μετάφραση στα Ελληνικά:

 

Δακρύβρεχτη εκείνη η ημέρα

όταν θα σηκωθεί από τη στάχτη

ένοχος άνθρωπος που θα κριθεί.

Σ' αυτόν ως εκ τούτου δείξε Θεέ επιείκεια:

 εύσπλαχνε Κύριε Ιησού

δώσε τους ανάπαυση. Αμήν.

Πηγή: Wikipedia

Ο κύριος Παραλαμάς ανοίγει την καρδιά του και μας λέει για το δημιούργημά του:

"Το ποίημα θα το χαρακτήριζα όχι ως ποίημα αλλά ως συναίσθημα και μάλιστα παρθενικό. Ένιωσα πως μόνο πως μέσα από εικόνες που χαρακτηρίζονται για την παρθενικότητά τους θα μπορούσα να αποδώσω αυτό που με είχε γεμίσει απροσδόκητα εκείνο το βράδυ. Αποφεύγω τον χαρακτηρισμό ποίημα αλλά συναίσθημα. Λέξεις μπλεγμένες μεταξύ τους αποτελούν ένα και μόνο συναίσθημα που βρίσκει έδαφος σε πρωτογενείς στοιχεία που συνθέτουν τον κύκλο της ζωής. Τον περιγράφουν από την αρχή έως το τέλος, απόλυτα, αμείλικτα, ξεκάθαρα. Έτσι αντιλήφθηκα το παρόν μου, το παρόν όσων υποφέρουν, όσων έχουν χάσει το δρόμο τους. Απομακρυσμένος από τη Φύση, ένιωσα να επανέλθω σε αυτή, συνδέοντας την πραγματικότητά της με την πραγματικότητα των ονείρων και των ελπίδων μας. Να ευχαριστήσω τον Κώστα Θερμογιάννη για την ευκαιρία αυτή και καλή συνέχεια στην εξαιρετική προσπάθεια όλης της ομάδας που αγαπάει να νιώθει και να εκφράζεται."

Ο Στέλιος Παρλαμάς γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης και είναι μεταπτυχιακός φοιτητής στον τομέα της Τουρκολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Διατηρεί χρονολόγιο στο facebook (https://www.facebook.com/stelios.parlamas) και το ιστολόγιο Μαβιά Κουφεταρία.

Σημείωση: Το ποίημα του Στέλιου Παρλαμά αναρτήθηκε και κατατάχθηκε στο κομμάτι της 'Τέχνης' και όχι του 'Λόγου' για τον απλούστατο λόγο πως συνοδεύτηκε και από την υπέροχη φωτογραφία του δημιουργού, στην οποία θα πρέπει να δώσουμε και το ανάλογο βάρος.

Επιμέλεια κειμένου

4 Σχόλια

  1. Στέλιος Παρλαμάς

    Κώστα σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για την προτίμησή σου σε αυτό το ποίημα. Εξαιρετική προσπάθεια, εξαιρετικό αποτέλεσμα. Άλλωστε εκτιμάμε εσένα προσωπικά και τις σκέψεις σου εδώ και καιρό.. Όπως σωστά αναφέρεται και στο http://www.lifebookmarks.net, μια επίσκεψη στο ιστολόγιο του Κώστα αποδεικνύει στην πράξη πλέον όλες αυτές τις εγκωμιαστικές και αληθινές συνάμα κουβέντες που άρχισαν να αποτυπώνονται και εδώ. Καλή συνέχεια στο έργο σου Κώστα..!

    Απάντηση
    • Κώστας Θερμογιάννης

      Στέλιο, εγώ σε ευχαριστώ και για τα καλά σου λόγια που με κάνουν και αισθάνομαι άβολα αλλά περισσότερο για τη συμμετοχή και το ωραίο σου δημιούργημα. Συνέχισε να μας δίνεις τέτοια ωραία δείγματα γραφής.

      Απάντηση
  2. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

    Ειλικρινά σας λέγω ότι τούτο το”συναίσθημα” όπως το χαρακτηρίζει ο κύριος Παρλαμάς, είναι το βαθύτερο, ισχυρότερο, και συγκλονιστικότερο “συναίσθημα” από όσα έχω βιώσει τελευταία διαβάζοντας το «Το χώμα» που παρουσιάζεται εδώ. Ας μην μιλήσω δε για την μουσική από το Lacrimosa που το συνοδεύει.

    Υ.Γ Ήθελα με την ευκαιρία να ρωτήσω αν ο κύριος Στέλιος Παρλαμάς έχει καμιά συγγένεια με τον σπουδαίο Μενέλαο Παρλαμά του οποίου ένα του βιβλίο το οποίο έχω αγαπήσει πολύ το: “ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ” έχω τώρα εδώ μπροστά μου. Υπήρξε δε ο αγαπημένος καθηγητής της συζύγου μου στο Γυμνάσιο στο Ηράκλειο Κρήτης. Μαθαίνανε Ελληνικά τότε στα χέρια του τα παιδιά.

    Απάντηση
  3. Στέλιος Παρλαμάς

    Κύριε Παπαχαραλάμπους σας ευχαριστώ θερμά για το σχόλιό σας. Με συγκινείτε. Όσο για τη συγγένεια με τον ”μεγάλο” Μενέλαο Παρλαμά, ο παππούς μου κάποτε μου είπε πως υπάρχει μια μακρινή συγγένεια, πως δεν πρόκειται για απλή συνωνυμία, ωστόσο -μεγαλωμένος σε χωριό ο παππούς- δεν έδινε και ιδιαίτερη σημασία στο ενδιαφέρον μου αυτό! Θα ήθελα να μάθω πάντως γι’ αυτό κάποια στιγμή γιατί με έχουν ρωτήσει πολλές φορές το ίδιο πράγμα και δεν ξέρω τι να απαντήσω..!

    Σας ευχαριστώ που κάνατε τον κόπο να πείτε δυο λόγια για την ανάρτηση αυτή. Να είστε καλά.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ερωτηματολόγιο 2017

Βοηθήστε μας να γίνουμε καλύτεροι!

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!