Το όνειρο

Δημοσίευση: 12.07.2020

Ετικέτες

Κατηγορία

Κλείσε  τα μάτια και ταξίδεψε.

Κλείσε τα μάτια κι ονειρέψου.

Γιατί το όνειρο μπορεί και σε ταξιδεύει μακάρια

ανέμελα, στη σιωπή.

Μπορεί να αψηφά τη πεζότητα

να γλυκαίνει τη στυφή καθημερινότητα.

Επειδή  είναι η μαγική πινελιά που χρωματίζει

κι  ομορφαίνει, την ίδια μας τη ζωή.

Γιατί είναι και παραμένει πάντα

η πιο άδολη και πηγαία έκφραση

του εσώτερου εαυτού μας.

H πλέον μυστηριακή φωνή

του ίδιου του λογισμού μας.

Η  πλέον ευαίσθητη συνιστώσα

και  χορδή.

H δική  μας, αληθινή φωνή.

Γιατί το όνειρο είναι το εκχύλισμα της καρδιάς μας

το απόσταγμα της ψυχής μας

το θαυματουργό νερό της Κασταλίας πηγής

που  ενσαρκώνει τους πόθους και τις ελπίδες

της ίδιας  της ύπαρξής μας.

Είναι η ανάσα της, το οξυγόνο της.

Γιατί  το όνειρο είναι  η αλήθεια  μας,

που αγγίζει τις χορδές των κυττάρων μας.

Είναι η δική μας  υπαρκτή αναγκαιότητα

η μόνη μας, αληθινή   ταυτότητα.

Γι’ αυτό, κλείσε τα μάτια κι ονειρέψου

κλείσε τα μάτια και ταξίδεψε.

Γιατί το ταξίδι είναι η προοπτική

μιας αδημονούσας εσωτερικής  δύναμης,

που ψάχνει τον δικό της ανεξερεύνητο δρόμο,

τον δικό της, ούριο άνεμο.

Που έχει την ικανότητα να μετασχηματίζει

τον πόθο της περιπέτειας,

σε πάθος της ανακάλυψης.

Την εικασία ή την προσδοκία,

σε  αστείρευτη αύρα ζωής.

Μα η ζωή είπες,

είναι μόνο όσα αληθινά ζούμε.

Όλα τα άλλα δεν είναι,

παρά μια εικονική πραγματικότητα.

Μια  ακόμη γλυκιά ή γλυκόπικρη ψευδαίσθηση,

μια  παράξενη εν δυνάμει ματαιότητα

ή  μια ατέρμονη, μακάρια ουτοπία.

Γι’ αυτό, κλείσε τα μάτια και ταξίδεψε.

Κλείσε τα μάτια κι ονειρέψου.

Άνοιξε τα μάτια

και    ζ ή σ ε…

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος

Ακολουθήστε μας

Αναίτια Ευθυμία

Αναίτια Ευθυμία

Πράξεις ολικές και αμαρτωλές, βλασφημίες και άνομες επιθυμίες μου, κείτονται εντός μου. Επιπόλαιες οι αναθεωρήσεις μου, κατά βάση γιατί επιβάλλονται. Ξεκινάω πάλι από την αρχή, μόνο για να βεβαιωθώ, πως οι αστερισμοί ανήκουν στους ουρανούς. Τα σφάλματά μου και ο...

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Το σπαθί του Δαμοκλή

Το σπαθί του Δαμοκλή

Και ο δόλιος ο Δαμοκλής, Κάθεται και στοχάζεται Στου παλατιού την πόρτα Και μονός του καταριέται Τον άτιμο τον τύραννο, Που τον εκαταράστη. Και κάθε ώρα που περνά Το χρώμα η πορφύρα χάνει, και χρυσός την λάμψη, την απαράμιλλη, Και το φαΐ την γεύση του. Αφού του Άδη το...

σε τρεις στροφές

σε τρεις στροφές

Πάνω στο παραθύρι ένας βασιλικός  κάποια κλωνιά από ζουμπούλια στο τραπέζι της κουζίνας Τα βήματα της μάνας άδεια Κοίταξα μέσα μου να τη βρω Πότε απόδιωξε από πάνω της τα μαύρα; Φόρεσε εκείνη τη φανταχτερή ρόμπα τη μόνη που είχε ξεμείνει σε κάποιο παλιό μπαούλο στο...

Η κανάτα

Η κανάτα

Μέσα σε ένα σκοτεινό ξύλινο κουτί Μια γυάλινη κανάτα με κρασί Αδειάζει σε μια τρύπια κούπα Που δεν θα γεμίσει ποτέ Χύνεται το κρασί πάνω στα θραύσματα Ποτίζει το ξύλο Σαπίζει και φυτρώνει βλαστός αναρριχητικός Λέγεται μίσος Τα φύλλα του ο θυμός Αν δεν ανοίξεις το...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου