Κλείσε  τα μάτια και ταξίδεψε.

Κλείσε τα μάτια κι ονειρέψου.

Γιατί το όνειρο μπορεί και σε ταξιδεύει μακάρια

ανέμελα, στη σιωπή.

Μπορεί να αψηφά τη πεζότητα

να γλυκαίνει τη στυφή καθημερινότητα.

Επειδή  είναι η μαγική πινελιά που χρωματίζει

κι  ομορφαίνει, την ίδια μας τη ζωή.

Γιατί είναι και παραμένει πάντα

η πιο άδολη και πηγαία έκφραση

του εσώτερου εαυτού μας.

H πλέον μυστηριακή φωνή

του ίδιου του λογισμού μας.

Η  πλέον ευαίσθητη συνιστώσα

και  χορδή.

H δική  μας, αληθινή φωνή.

Γιατί το όνειρο είναι το εκχύλισμα της καρδιάς μας

το απόσταγμα της ψυχής μας

το θαυματουργό νερό της Κασταλίας πηγής

που  ενσαρκώνει τους πόθους και τις ελπίδες

της ίδιας  της ύπαρξής μας.

Είναι η ανάσα της, το οξυγόνο της.

Γιατί  το όνειρο είναι  η αλήθεια  μας,

που αγγίζει τις χορδές των κυττάρων μας.

Είναι η δική μας  υπαρκτή αναγκαιότητα

η μόνη μας, αληθινή   ταυτότητα.

Γι’ αυτό, κλείσε τα μάτια κι ονειρέψου

κλείσε τα μάτια και ταξίδεψε.

Γιατί το ταξίδι είναι η προοπτική

μιας αδημονούσας εσωτερικής  δύναμης,

που ψάχνει τον δικό της ανεξερεύνητο δρόμο,

τον δικό της, ούριο άνεμο.

Που έχει την ικανότητα να μετασχηματίζει

τον πόθο της περιπέτειας,

σε πάθος της ανακάλυψης.

Την εικασία ή την προσδοκία,

σε  αστείρευτη αύρα ζωής.

Μα η ζωή είπες,

είναι μόνο όσα αληθινά ζούμε.

Όλα τα άλλα δεν είναι,

παρά μια εικονική πραγματικότητα.

Μια  ακόμη γλυκιά ή γλυκόπικρη ψευδαίσθηση,

μια  παράξενη εν δυνάμει ματαιότητα

ή  μια ατέρμονη, μακάρια ουτοπία.

Γι’ αυτό, κλείσε τα μάτια και ταξίδεψε.

Κλείσε τα μάτια κι ονειρέψου.

Άνοιξε τα μάτια

και    ζ ή σ ε…

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος