Πάνω σε ράγες τρένου κύλησαν

τ’ ανέμου τα βαγόνια

σταθμοί σιωπής τα όνειρα

κι ελπίδες μες τα χρόνια.

Γεφύρωσαν τις μοναξιές

με ήχους αρωμάτων

νιάτα που έφυγαν γρήγορα

σαν άλογα αθανάτων.

Σφυρίζουν μέσα μουσική

τα τρένα που κοιμούνται

ανηφοριές τις σβήνουνε

μα τις πνοές θυμούνται.

Σαν επιβάτες της ζωής

εικόνες μεταναστεύουν

κι απ’ τα νιάτα τ’ άγουρα

στα χρόνια που πεθαίνουν.

Μια στάση εδώ παρακαλώ

η διαδρομή τελειώνει

ανάμνηση αλησμόνητη

αυτή που ξημερώνει.

 

_

γράφει η Πέρσα Μαρμαρινού 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!