Σαν κάστρο που κατέρρευσε
στου ανέμου τη ριπή,
οι λέξεις μου κι οι σκέψεις μου
δεν άντεξαν τη γη.
Λαθραία τώρα ίπτανται
στη γαλανή τη σφαίρα,
ποτέ όμως δεν δέχτηκαν
τη συντροφιά του αέρα.
Κι έτσι σαθρές πια έγιναν
και πλάγιασαν στο χώμα,
τόσο που εκεί βλαστήσανε
της φύσης άγια δώρα.
Κι έτσι χωρίς τη σκέψη μου
το δρόμο να χαράσσει,
ψάχνω τυφλός τις λέξεις μου
στ’ απέραντα τα δάση.
_
γράφει ο Αλέξιος Πολυχρονόπουλος








0 Σχόλια