Υπό γης

17.06.2016

kefalas_17-6-16

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!»

Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)

 

 

Πάντα νιώθω αμηχανία όταν προσπερνώ ένα υπόγειο και γι’ αυτό ασυναίσθητα επιταχύνω το βήμα. Για την ακρίβεια, πάντα νιώθω αμηχανία, όταν προσπερνώ ένα υπόγειο που κατοικείται, και γι’ αυτό δεν στέκω για ώρα μπρος στα χαμηλά παράθυρα. Δείγματα ζωής υπόγειας, φωνές, γνώριμες ελληνικές και άγνωστες εξωτικές, φως ανάμεσα από τις χαραμάδες κλειστών περσίδων, ένα επίμονο κλάμα μωρού, ένα αλύχτισμα σκύλου, μια έντονη συζήτηση και σπανιότερα γέλια, μου προκαλούν αμηχανία πάντα, σαν τα συναντώ στο διάβα μου. Τα υπόγεια δεν είναι για ανθρώπους, κι ας επιλέγουν κάποιοι (αλήθεια έχουν το δικαίωμα της επιλογής;) να βρουν σ’ αυτά καταφύγιο, να στήσουν ένα σπιτικό. Θα έπρεπε να απαγορευθούν αυτές οι κατά συνθήκη εστίες στα έγκατα των πολυκατοικιών. Το έρεβος, η υγρασία της γης δεν προσιδιάζει στην αξιοπρέπεια, στο μεγαλείο της ζωής. Μονάχα για αποθήκες θα έπρεπε να διατίθενται, όχι για στοίβαγμα ψυχών.

Σύγχρονες υπόσκαφες κατοικίες από μπετόν αρμέ, οι περισσότερες αδιάφορες, παραμελημένες μα κάποιες εξωραϊσμένες με όμορφες γλάστρες στο ταπεινό περβάζι και προστατευτικά κάγκελα με περίτεχνα κιγκλιδώματα, προσπαθούν να αντισταθούν στη βρομιά και τη σκόνη των πεζοδρομίων, να κλέψουν μια ματιά από τον βιαστικό περαστικό, να κερδίσουν μια θέση στον πάνω κόσμο. Λέξεις σκληρές, όπως ανάγκη, ανέχεια, πόνος, ξεχειλίζουν άθελα από τον λαβύρινθο της σκέψης, σαν τύχει να συναντηθεί το βλέμμα μου με εκείνων που κατοικούν υπό γης. Κι έπειτα έρχεται η ελπίδα, τελευταία, σαν πεταλούδα πετιέται από το κουτί της Πανδώρας κι αυτή. Τα υπόγεια έχουν ζωή… Τα υπόγεια στεγάζουν όνειρα κι ελπίδες.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μα εγώ… ξέρω

Μα εγώ… ξέρω

Χτες το μεσημέρι, πήδηξε από τον 5ο ένας παππούς. Σκεπασμένος με μια κουβέρτα, λίγη ώρα μετά, στο αίμα μουσκεμένη,  να κρύβει το παράταιρο θέαμα της σπασμένης μαριονέτας. Φωνές, ασθενοφόρα, κόσμος. Κόσμος… κουτσομπολιά … μα εγώ ξέρω Ανέβηκα στην ταράτσα και κοίταξα...

5. Πού είναι;

5. Πού είναι;

«Είναι μαζί σου;», τη ρωτά εξερευνώντας τον κόσμο τριγύρω της. «Τι να είναι μαζί μου;», αποκρίνεται η Καίτη νιώθοντας τα πόδια να μουδιάζουν. «Η Πηγή είναι μαζί σου; Πού είναι;», συνεχίζει και το παγωτό γλιστρά από το χέρι. Συνειδητοποιεί πως το κινητό είναι ακόμη...

5. Πού είναι;

4. Το παγωτό στο χέρι

«Αυτή είναι μία από τις εισόδους της Παλιάς Πόλης», λέει ο Πρόδρομος δείχνοντας την κεντρική πύλη. «Έναν καφέ, αγναντεύοντας αυτά τα τείχη, τον πίνω με μεγάλη ευχαρίστηση», ολοκληρώνει κλείνοντας το μάτι στη μικρή που τον παρατηρούσε μέσα από τον καθρέφτη. Αυτό ήταν...

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

5. Πού είναι;

3. Στο νησί

Αύριο Το πλοίο προσεγγίζει το λιμάνι του νησιού. Οι καμαρότοι χτυπούν βιαστικά τις πόρτες στις καμπίνες, ενημερώνοντας τους επιβάτες για την άφιξη στη Ρόδο. Στα μεγάφωνα ακούγεται η επιβεβαίωση στα ελληνικά και σε δύο ακόμη γλώσσες. Ο Πρόδρομος γυρνά πλευρό και κοιτά...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Πλοκαμάκη Χρυσούλα

    Στα υπόγεια φώλιασε η έμπνευση…..
    Κι έβγαλε φτερά και πέταξε στο ξέφωτο, στον γαλάζιο ουρανό της ψυχής μας!

    ΕΥΓΕ!!!!

    Απάντηση
  2. Χαρά Παπαβασιλείου Κουμουλλή

    Το κλάμα ενός μικρού παιδιού πίσω απ’ τα κάγκελα ημιυπόγειου παραθυριού, σαν να ‘ταν κατάδικος, -και μήπως δεν ήταν;- με σταμάτησε πριν χρόνια. Πώς να το προσπεράσεις…………Γύρευε τη μάνα του. Τυχαία γράφτηκε “Το Υπόγειο”; Αχ, βρε Αλέξανδρε, με συγκίνησες.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου