Υστερόγραφο

Δημοσίευση: 18.05.2023

Ετικέτες

Κατηγορία

Μίλα μου…

Κοίταξε με λίγο ακόμα.

 Άσε με να ζήσω έναν έρωτα μικρό και αβάσιμο 

Κι ας μην έχει σώμα.

 

Μίλα μου…

Η ποίηση δεν πρέπει να είναι σιωπηρή.

Ένα ποίημα δεν είναι μόνο λέξεις.

Μπορεί να γίνει θάλασσα και ουρανός μαζί!

Μπορεί να γίνει έγκατα στη γη.

Να στρίβει στην άλλη μεριά τα ηλιοτρόπια.

Να βγάλει χαμόγελο ή κραυγή!

 

Αχ, μόνο εσύ σωπαίνεις!

Τι σόι ποίημα είσαι εσύ; 

 

Δεν πρόδωσαν πατρίδες στο όνομα σου.

Μήτε τις δόξασαν. 

Έχεις γίνει απλώς μια ξενιτιά μέσα στο ίδιο μου το σπίτι.

Πες μου πώς να την ξορκίσω;

Μίλα μου…

 

Κι ο καιρός κάνει αυτό που ξέρει. 

Αργά κι οδυνηρά.

Φέρνει τη λήθη.

Κλείνει χαρτόκουτα και γράφει πάνω με λευκό ανεξίτηλο μαρκαδόρο:  

“ΠΑΡΕΛΘΟΝ”.

 

Δε θα σ ’αφήσω στα χέρια του ποιηματάκι μου.

Μόνο εσύ μου απέμεινες…

Θα έχω το σημάδι σου.

Θα έχεις τη πνοή μου.

Δε θα αφήσω να πληγωθείς σε ξένους ουρανούς.

 

Κι όταν θα φύγω μακριά πια…θα γίνω αεροπλάνο!

Να ζωγραφίσω δυο σταυρωτές γραμμές στον ουρανό το δικό σου.

Έτσι… για να ακούσω μια τελευταία φορά το όνομα μου…

Μίλα μου…

 

_

γράφει o Χρήστος Φαρμάκης

Ακολουθήστε μας

Άνθρωπε

Άνθρωπε

Άνθρωπε. Αιώνια σκλάβε του χρόνου και της ματαιότητας σε έναν κόσμο αρετής και κακίας. Παλεύεις να γίνεις κάτι. Να αποκτήσεις ελευθερία. Και έτσι βρίσκεις τον εαυτό σου. Ενώ άλλες φορές τον χάνεις.  Πριν καν τον καταλάβεις…   _ γράφει η Διώνη...

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Στεφανωμένος έρωτας

Στεφανωμένος έρωτας

Κι έτσι γύρισα το χρόνο πίσω  για να πάρω τον Έρωτα που μου χρωστάς  τα φιλιά, τα χάδια, τις αγκαλιές  που μοιράστηκαν άδικα σε ξένα χέρια Γύρισα με τη δίψα στα χείλη  την παρόρμηση των κολασμένων  που τραγουδούν ακόμη  τον Έρωτα που ξοδεύτηκε σε ξένα κορμιά Γύρισα...

Άκουσέ με, Ουρανέ

Άκουσέ με, Ουρανέ

πρόλογος   σαν βραδιάζει και ο Πύργος πέφτει μία φίλη μου κρατάει το χέρι  και λέει δες! το αστέρι μας είναι ακόμα εκεί   θαρρώ πως είναι ψέμα δεν συνηθίζω άλλωστε να συλλέγω αστέρια αν και τα άδεια χέρια μου κάποτε γυμνά σμίγανε με τον ουρανό   δυο δυο...

Καημός

Καημός

Πού πας ψυχή γυρεύοντας την αγκαλιά, το χάδι, ακροβατώντας σε κλωστή αναζητείς το βράδυ, το λόγο το γλυκύ.   Εστέρεψες, απόκαμες μες της ζωής τη λήθη, τα βάσανα σε στράγγιξαν, οι έννοιες και τα λάθη,  τούτο το αβούητο το βράδυ.   Παλεύοντας να κρατηθείς απ’...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου