Φθινόπωρο

7.11.2014

 

 

Αγαπημένε μου,

Πάντα υποπτευόμουν πως γεννήθηκα στην άκρη του φθινοπώρου σου. Τότε που στάθηκες και με κοίταξες βαθιά στα μάτια κι ύστερα έγειρες κι έκλαψες απαρηγόρητος στον ώμο μου. Πως με γέννησε το πιο αληθινό σου δάκρυ που απ΄το μάγουλό σου κύλησε και στέγνωσε πάνω στο δικό μου έτσι που στεκόμασταν αγκαλιασμένοι σ΄εκείνο το έρημο νησί της απελπισίας. Γύρω ένα γκρίζο σκληρό τοπίο, μαύρα πέπλα τα ρούχα μας, σύννεφα τα μαλλιά μας που παλεύανε τον πρώιμο βοριά. Εκεί στην άκρη της απελπισίας το πιο αληθινό σου δάκρυ πέτυχε ένα δύσκολο θαύμα.

 

Θυμάμαι είχες πει να μη δοκιμάσω να παγιδεύσω τα πουλιά σε κλουβιά γιατί είναι ταγμένα απ΄τη φύση τους να πετάνε ελεύθερα και μ΄όλες τις αντίξοες συνθήκες να πετάνε ψηλά σαν τα όνειρά μας. Μόνο με μια λεπτή κλωστή τόση δα να τα κρατάμε από το σπασμένο τους φτερό, σαν τα όνειρά μας, να τους δείχνουμε τον δρόμο αν θέλουν κάποια μακρινή ημέρα να μας επιστρέψουν τα δώρα τους.

 

Αγαπημένε μου,

Πάντα το ‘νιωθα πως με γέννησε αυτή η μεγάλη η ανείπωτη θλίψη σου. Όταν κατάλαβες τη θέση σου στον κόσμο, κισσοί σε τύλιξαν απροειδοποίητα ένα βράδυ και ύστερα όλα τα επόμενα βράδια στη σειρά σε έπνιγαν οι τυφλές περικοκλάδες τους και σ’ έσερναν σ’ έναν αβέβαιο ανήφορο που σου υπόσχονταν κάποτε ν’ αντικρίσεις ουρανό. Δεν υπάρχει άλλη λύση, έλεγες, μόνο ν’ αγωνιστούμε για τον ίδιο χιλιομπαλωμένο ουρανό, να τον μαντάρουμε με μια λεπτή τρεμουλιαστή κλωστή ίσα που να μη στάζει πάνω στο ανυποψίαστο μέτωπό μας.

 

Κι έλεγες κι άλλα πολλά, πως είναι γρουσουζιά ν’ ανθίζουν τα κυκλάμινα πριν την ώρα τους που κανείς δεν έμαθε πότε είναι και ότι όποιος πραγματικά αγαπάει προσκυνά ένα θεό αμαρτωλό και προδότη που από μέρα σε μέρα, από στιγμή σε στιγμή, μπορεί να του δείξει δίχως οίκτο τα μυτερά του δόντια. Όποιος πραγματικά αγαπάει είναι πάντα οδοιπόρος μιας ματωμένης νύχτας, έλεγες κι είπες αυτό το τελευταίο να το γράψω να το βρουν οι επόμενες γενιές σαν τύχει ν’ αγαπήσουν πολύ, να του βάλουν μελωδία να το φτιάξουν τραγούδι λυπητερό.

 

Αγαπημένε μου,

Πάντα πίστευα πως με γέννησε αυτή η μεγάλη η θλιβερή σου αγάπη. Πως ήμουν πριν ένα πλάσμα χωρίς χέρια και χωρίς πόδια για να κυλώ ανάμεσα στους δύσκολους αιώνες και τους κουρασμένους έρωτες. Ένα πλάσμα ατελές που την έβδομη μέρα της δημιουργίας κρύφτηκε από τον φόβο της πραγματικής ζωής.

 

Αγαπημένε μου, τίποτ’ άλλο δεν υπάρχει πιο αληθινό και πιο σπουδαίο. Τίποτ’ άλλο δε μας μένει παρά να εξημερώσουμε εκείνο το γκρίζο σύννεφο και εκεί πάνω να κατοικήσουμε. Εσύ κι εγώ. Στην άκρη του φθινοπώρου μας, στο νησί της απελπισίας μας.

 

_

γράφει η Μαίρη Μαργαρίτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Πανέμορφο κείμενο! Χορταστικό από εικόνες και συναισθήματα… Τα συγχαρητήριά μου για αυτήν την αέρινη γραφή που ταξιδεύει..

    Ας εξημερώσουν όλοι εκείνο το γκρίζο τους το σύννεφο…και ίσως εκεί στην άκρη του φθινοπώρου να εμφανιστεί αναπάντεχα το νησί της ελπίδας…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου