Φιλαρέτη

29.08.2018

Κι όσο η νύχτα μάκραινε
και γλύκαινε στις μικρές της ώρες,
μακάρια, λυτρωτική, με ασπασμούς και αποκαλύψεις,
η Φιλαρέτη, μούσα της αρετής και της σοφίας
κι ιέρεια της πλησμονής και της αγρύπνιας,
κεντούσε στο υφάδι της βεβαιότητες κι αλήθειες,
με λόγου σπονδές και τέχνης λυρισμούς
και σύναζε στην ποδιά της όνειρα και προσμονές,
με αρχαίες ρήτρες και βυζαντινές τελετές.

Κι όσο το φεγγάρι ανίχνευε
σε στενές γωνιές και σκοτεινά σοκάκια,
ανάστατες σιωπές και βλέμματα εκστασιασμένα,
η Φιλαρέτη, νύμφη των άστρων και κόρη της αυγής
και δέσποινα της γειτονικής του ουρανού αυλής,
έβαφε περάσματα μυστικά και δρόμους ορθρινούς,
με ώριμη γραφή και αίσθηση ιχνηλασίας
και διακονούσε με πληρότητα χάριτες κι ομορφιές
του στιχουργού του έρωτα, του ομολογητή.

Κι όσο οι στοχασμοί βαθαίναν
ως μύχιοι πειρασμοί και ρωτήματα λογικής
και γύμνωναν τη ζωή από ορισμούς, μορφές και μέτρα,
η Φιλαρέτη, πνεύμα ανοιχτής παρένθεσης
και λόγος ενσάρκωσης αταξίδευτων επιθυμιών,
ξεδίπλωνε με ανέστιους ερχομούς και άδηλες αποδράσεις
περγαμηνές πρωτότυπες και ευαγγέλιες αναγνώσεις
για να λυτρώνεται αχειραγώγητη η ψυχή,
με πάθη αναλλοτρίωτα κι ανάδρομη καταφυγή.

_

γράφει ο Γιώργος Αλεξανδρής

 

 

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

 

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου