Select Page

Φιλοσοφικές παρεμβάσεις, του Ανδρέα Αντωνίου [3]

Φιλοσοφικές παρεμβάσεις, του Ανδρέα Αντωνίου [3]

 

 

Κεφάλαιο 3

 

Η αλήθεια αρχίζει και εξαντλείται σε αυτή την απλή παραδοχή: Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να πεθάνουν. Όλος ο υπόλοιπος φιλοσοφικός στοχασμός (από το ερώτημα για την αρχή του σύμπαντος μέχρι την μεταμοντέρνα αφήγηση) είναι στην καλύτερη περίπτωση δευτερεύων. Οποιοδήποτε φιλοσοφικό σύστημα – από όπου κι αν ξεκινά και όπου κι αν τελειώνει, πάντα βρίσκει αυτή την μικρή πρόταση μπροστά του. Οντολογία, Μεταφυσική, Ηθική, Πολιτική, Αισθητική, όλα βρίσκουν μπροστά τους τον θάνατο του ανθρώπου.

Από που πηγάζει η γνώση; Από τον Λόγο ή τις αισθήσεις; Μα όλοι οι άνθρωποι πρέπει να πεθάνουν, η γνώση μου είναι πρόσκαιρη. Είναι ηθικό να κλέβεις; Να λες ψέματα; Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να πεθάνουν, η εξαπάτηση είναι μικρό κακό. Γκρινιάζουμε που οι άνθρωποι δυστυχούν και πεθαίνουν σε καθεστώτα ανελευθερίας, λες και δεν δυστυχούν και πεθαίνουν στη δημοκρατία.

Ποιο είναι το ανώτερο αγαθό; Τα χρήματα; Η δόξα; Η δικαιοσύνη; Η ελευθερία; Η ευτυχία; Η υστεροφημία; Ακόμη κι αν υποθέσουμε πως ένας άνθρωπος κατείχε στον μέγιστο βαθμό τα πάντα, πάλι θα καταλήγαμε στο ίδιο σημείο: θα πεθάνει αναγκαστικά. Θα λέμε: «Πέθανε ευτυχισμένος» ή «Πέθανε πλούσιος» ή «Πέθανε υγιέστατος». Τι σημασία έχει;

Λένε πως ό,τι προηγείται από την λέξη «αλλά» δεν έχει σημασία. Αντιστρόφως, ότιδήποτε έπεται από την λέξη «πέθανε» επίσης δεν έχει σημασία. Ο νεκρός είναι απλά νεκρός. «Νεκρός» η μοναδική λέξη που δεν επιδέχεται κατηγορούμενο.

Λέμε πως όλοι γεννιούνται ίσοι. Το αντίστροφο συμβαίνει: Όλοι πεθαίνουν ίσοι.

Το ίδιο βέβαια ισχύει και για την υπόλοιπη επιστήμη, γενικότερα για οποιαδήποτε προσπάθεια του ανθρωπίνου νου, για να κατανοήσει τον κόσμο γύρω του. Φτάνουμε στα τρίσβαθα του υποατομικού κόσμου και στο χάος του σύμπαντος, αλλά ποια θα είναι χρησιμότητά τους, όταν το είδος μας εξαφανιστεί; Όλη αυτή η τεχνολογία, όλες αυτές οι ανέσεις – που θα πολλαπλασιαστούν με την πάροδο των αιώνων – τι νόημα θα έχουν όταν πια πεθάνει το ανθρώπινο είδος, όταν πια καταστραφεί ο πλανήτης;

Φαντάζομαι την εικόνα της γης μετά την καταστροφή της, όπου οι συσκευές υψηλής τεχνολογίας – όλα αυτά που δίνουμε μια περιουσία για να αποκτήσουμε – θα περιφέρονται νωχελικά ως «διαστημικά σκουπίδια».

Όλες οι επιστήμες ισχυρίζονται πως μιλάνε για την αλήθεια – ακόμη κι όταν τα πορίσματά τους διαφωνούν μεταξύ τους. Οι βιολόγοι μιλάνε για τους οργανισμούς, οι χημικοί για τις χημικές αντιδράσεις, οι φυσικοί για τα πρωτόνια και τα ηλεκτρόνια και δεν συμμαζεύεται. Η αλήθεια και η γνώση – πράγματα που βρίσκονται στον ανθρώπινο νου – μας έχουν βοηθήσει πάρα πολύ στην επιβίωση μας και στην αναβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας. Τι καλό όμως θα μας κάνουν, όταν εμείς θα έχουμε αποχωρήσει από αυτόν τον μάταιο κόσμο;

Πραγματικά: ο υποατομικός κόσμος εξελίχτηκε σε χημικά στοιχεία, τα στοιχεία σε οργανική ύλη, η οργανική ύλη σε ζωή και η ζωή σε νόηση. Τα πάντα στο σύμπαν εξελίσσονται για να επιβιώνουν. Είναι απίστευτο πως η ανόργανη ύλη έγινε συνείδηση. Και ειναι απίστευτο πως ούτε αυτό δεν είναι ικανό να την σώσει από τον θάνατο.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Ανδρέας Αντωνίου

Ο Ανδρέας Αντωνίου γεννήθηκε στις 12/01/1988 στη Θεσσαλονίκη και μένει μόνιμα στη Λευκωσία. Είναι υποψήφιος διδάκτωρ στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, στη σχέση Λογοτεχνίας και Φιλοσοφίας. Έχει εκδώσει μία ποιητική συλλογή με τίτλο «Ο Ποιητής και το Φεγγάρι» (εκδόσεις I-Write, 2012) και έχει δημοσιεύσει ποιήματά του σε λογοτεχνικά περιοδικά.

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αναζήτηση στη σελίδα

Προσαρμοσμένη αναζήτηση

Αρχείο

Είσοδος