Επιλέξτε Page

Φλεβάρης

22.06.2014

 

            Την ντύθηκε από νωρίς τη ζωή.Φορεσιά πολλά υποσχόμενη στα νιάτα της μα τώρα λες και τη ρουφάει το σώμα του. Έχει φυλακίσει τα χρώματά της στο πιο μακρινό του κύτταρο, με τα χρυσά της νήματα έχει κεντήσει σε μιαν άκρη τ’ όνομα της μάνας του και- για φαντάσου- την πρώτη του αγάπη φύλαξε δεμένη σ’ ένα κρόσσι εύθραυστο.

            Οι φλέβες του κουβαλάνε βαρύ φορτίο κάτω από τον άρρωστο αττικό ουρανό. Μα εκείνος πρέπει να δικαιώσει το όνομά του πάση θυσία· Zemar[1]. Να γίνει αρχηγός της αγέλης, βασιλιάς όπως του πρέπει. Μα ο βασιλιάς -προς το παρόν τουλάχιστον- λουφάζει.

            Παρόν· Φλεβάρης 2008, ξημερώματα, τρεις μέρες πριν το χιόνι απολαύσει την επαφή του με το αστικό τοπίο σε ένα μανιχαϊστικό παιχνίδι. Ο Zemar με τους υφασμάτινους θησαυρούς ισορροπεί στα τρύπια πάνινα παπούτσια του. Τιθασευμένος καθώς στέκεται στην ανθρώπινη ουρά της Πέτρου Ράλλη μια μελωδία ραμπάμπ[2] διαπερνά τ’ αυλάκια του μυαλού του. Οι χορδές του πάλλονται στο ρυθμό ενός ανεπιθύμητου λυγμού κάτω από την πολυεστερική adidasφόρμα του.

            Φτηνή απομίμηση και η ελπίδα του. Μα το κρύο και το αίμα του ελπίζουν ακόμα και συνωμοτούν· έχουν αλλάξει χρώμα στα άκρα του εδώ και ώρα. Έψαχναν κάποια απόχρωση να ταιριάξει στο ροζ. Είναι στην αναμονή καιρό να παραλάβει τούτη την κάρτα που δε βεβαιώνει τίποτα περισσότερο παρά -αλίμονο- μια ακόμα αναμονή γαντζωμένη στο μελάνι.

            Παρόν και κάτι λεπτά αργότερα η Άννα θα ξυπνήσει στο διαμέρισμά της. Έχει τη συνήθεια να αφήνει τις οπές από το παλιό ξύλινο παντζούρι να χάσκουν· καταπίνουν το πρώτο φως βοηθώντας τα οπτικά της νεύρα να προσαρμοστούν στο καπρίτσιο του πλανήτη.

            Καινούρια μέρα, έτοιμη να γίνει μάρτυρας στα ηδονικά καλέσματα -πόσα να ’ναι άραγε σήμερα;- αυτής της παλιάς γειτονιάς της Αθήνας. Η Άννα απέχει μόλις λίγα βήματα από τον πρώτο οίκο ανοχής με την ξύλινη πράσινη πόρτα και τα ξεχειλωμένα μπαλκόνια της οδού Μαγνησίας. Αποφασίζει να χουζουρέψει λίγο ακόμα στο πουπουλένιο της πάπλωμα. Σχεδιάζει τη μέρα της κάτω από το πόστερ του τελευταίου πανελλήνιου οδοντιατρικού συνεδρίου, ανάμεσα σε σκιές βιβλίων και τη μυρωδιά μιας ανθοδέσμης.

            Σούπερ μάρκετ, λογαριασμοί, δώρο, διπλωματική. Αργότερα φτιάχνοντας τον καφέ της θα θυμηθεί το όνειρό που είδε· αχανές τοπίο καλυμμένο με χιόνι παραβιάζεται από τα δερμάτινα μποτίνια της. “Να αλλάξεις σκηνοθέτη μωρό μου!” θα την πείραζε το απόγευμα ο Μάριος. Θα έκλεινε και κείνος τα είκοσι πέντε σε τρεις μέρες.

            Εβδομήντα δύο ώρες μετά και το χιόνι, κρυμμένο πίσω από την αθωότητα της λευκότητάς του, ματαιώνει τη ρουτίνα της Δευτέρας -τι περίεργο το ξεκίνημα να αγκομαχά ήδη αργοπορημένο! “Τα περισσότερα μέσα μεταφοράς είναι ακινητοποιημένα στα αμαξοστάσια λόγω του σφοδρού κύματος κακοκαιρίας”, μουρμουρίζει το πεντάλεπτο ραδιοφωνικό δελτίο. Παρόλα αυτά η Άννα βλέπει από την μπαλκονόπορτα το τρόλεϊ 6 να κινείται σα μέλισσα σε χωράφι με άσπρα γαρύφαλλα.

            Αναρωτιέται αν θα καταφέρει να κάνει έκπληξη στον αγαπημένο της ενώ λίγα μέτρα μακριά της ο Zemar, κουλουριασμένος στο ξεσκισμένο στρώμα του, κοιτά τη φωτογραφία του να σκαρφαλώνει στο μύλο του γραφειοκρατικού λούνα παρκ. Κάποιες ώρες μετά τα βλέμματά τους θα συναντιόνταν φευγαλέα σε λευκό φόντο.

 

γράφει η Βίκη Κοσμοπούλου

 

---

[1]     Λιοντάρι (αφγανικό όνομα)

[2]     Παραδοσιακό έγχορδο όργανο

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Φωτιά

Φωτιά

Μη με κρατάς! Θέλω να πάω κοντά. Τυφλώνομαι απ’ την ομορφιά της. Πρέπει να την αγγίξω κι ας γίνω ανάμνηση στη δίνη της. Είναι η σωτηρία μου. Η αρχή και το τέλος των πάντων.Καρδιά από πέτρα, χέρια και πόδια φτιαγμένα από χαλάζι. Τί να σου κάνουνε κι αυτά;...

Φωτιά

Έως το τίποτα

Σκιάχτρα μορφές Έρχονται και ταράζουν τα όνειρά μου Η διέξοδος μέσα μου Ομίχλη απέραντη   Ταξίδια ανείπωτα Ανατριχιάζουν στο βλέμμα μου Ψιλά γράμματα οι λέξεις Στη συμφωνία θανάτου   Σιωπή απόλυτη Συμπαραστάτης στο πλάι μου Και βήματα μετρημένα...

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Όνειρα γραμμένα σε δίσκους

Τα θυμάμαι εκείνα τα τραγούδιαόνειρα καλοκαιρινά, αγκαλιές κάτω από τ' άστρα.Θυμάμαι την μελωδία, το στίχο, τον ρυθμόθυμάμαι, θυμάμαι την ζεστασιά και το σ' αγαπώ. Να τ' οι δίσκοι, να και τα όνειρα μαςκάθε μελωδία ξεχωριστή, όπως και κάθε μέραμια μελωδία...

Η ελιά

Η ελιά

           Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η όποια μοναξιά σου. Αν δε παράλληλα, τα όσα σου...

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Διαβάστε κι αυτά

Εγγαστριμυθία

Εγγαστριμυθία

             Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;            “Και να δεις που, έτσι όπως πάει το πράμα, θα ξεχάσω πώς μιλάνε οι άνθρωποι, αφού εισπράττω μόνο ήχους και δεν...

Η  σταγόνα

Η σταγόνα

Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή Δαμόκλειας σπάθας αλλά κυριολεκτικά σπάθας εν δράση....

Ερημιά

Ερημιά

Ερημιά προκαλεί ο πόλεμος και η φτώχεια. Και μια πόλη κατάστρεψε ολοσχερώς μια βόμβα   Δίχως παιδιά, δίχως χαρά μόνο με πόνο και σκλαβιά. Δίχως διασκέδαση και καλοπερασιά μόνο με πόλεμο που προκαλεί ζημιά _ γράφει ο Ευθύμιος-Ραφαήλ...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου