Φυγή, του Γιάννη Κανδύλη

Δημοσίευση: 7.04.2015

Ετικέτες

Κατηγορία

 

Στο σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων…

Το σούρουπο ―της μέρας και της νύχτας των ορίων―

εγώ αυτή την ώρα καρτερώ.

Σκυφτοί διαβάτες ταξιδιάρικες ματιές

διασταυρωμένες πορείες σε παράλληλες ζωές

αποχωρισμοί, καλωσορίσματα, αγκαλιές

και μια φωνή να  λέει μέσα σου πρέπει να φύγεις.

 

Λέξεις που βγαίνουν απ’ τα χείλη μιας ψυχής

που όπου κι αν πήγε δεν την κράτησε κανείς.

Που πάντα έψαχνε την έξοδο να βρει

σε αφιλόξενους σταθμούς, φιγούρα βιαστική!

Αλλάζεις αποσκευές, αλλάζεις προορισμούς,

μα τα ίδια πάντα γύρω σου σε τόνους χαμηλούς

γκρίζα χαμογέλα γεμάτα δισταγμούς,

όσα σου πήρε η προσμονή τα θέλεις πίσω.

 

Κι αναλογίζεσαι αν φταις…

Που δεν παρέμεινες πιστός, το χθες να συνεχίσεις

κι όλο αλλάζεις διαδρομές κάποιες αδέσποτες σκιές

που στα όνειρα σου έρχονται, να θες να κυνηγήσεις.

Μα είναι πάλι αυτή η φωνή που σου μιλάει στη ψυχή

κι εδώ σε φέρνει: «Ένας ο στόχος, μια η αποστολή,

δεν έχει τέλος το ταξίδι κι η φυγή»… Για να αντέξεις!

Κάθε αναχώρηση και ενθουσιασμός

κάθε εισιτήριο  κι ένας μικρός θεό…Να τον πιστέψεις!

Ακολουθήστε μας

Ο Τυφλός

Ο Τυφλός

Είναι γεμάτη τατουάζ  -Τη χαζεύω έκθαμβος. Διερωτώμαι: Πώς φεγγαρίζει μες στην τόση μελάνη; Πάνε χρόνια που είμαι τυφλός: Το ένα μάτι στη Σαγκάη και Τ’ άλλο στην Τοσκάνη.   Χάρτης μου η Στίξη της σε Σώμα αεροπ λ α ν ι κ ό.   Πετάω στη στρατόσφαιρα Κορτάρω μ’...

Περί δύναμης

Περί δύναμης

Στο φεγγαρόφωτο, μια επίκληση - να μου φανερωθείς και πάλι,  αποδεσμευμένη τούτη τη φορά από μετρημένες περηφάνιες.  Και να ’σαι, ήλιος στο σκοτάδι μου,  στο μάγουλό μου το ζεστό σου χέρι,  γυμνή, αναψοκοκκινισμένη.  Χάρη απελπισίας σού ζητάω - μείνε.  Μα εσύ, το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Περί δύναμης

Περί δύναμης

Στο φεγγαρόφωτο, μια επίκληση - να μου φανερωθείς και πάλι,  αποδεσμευμένη τούτη τη φορά από μετρημένες περηφάνιες.  Και να ’σαι, ήλιος στο σκοτάδι μου,  στο μάγουλό μου το ζεστό σου χέρι,  γυμνή, αναψοκοκκινισμένη.  Χάρη απελπισίας σού ζητάω - μείνε.  Μα εσύ, το...

Το Μαβί Παρεό

Το Μαβί Παρεό

Ναι,  Αλλ’ εκείνο το Παρεό, Που το θαλασσώνεις καμιά δεκαριά φορές τον χρόνο Δεσμεύοντάς το να ρουφά από μέσα σου  Tην αβάσταχτα περιχαρακωμένη αλμύρα -Μα να γλυκίζεται όσο τ ί π ο τ ε άλλο Που περιτέχνως ελάχιστα το υγραίνεις Και α ρ γ ά, α π ο λ α υ σ τ ι κ ά Σα...

Ο θάνατος των ημερών

Ο θάνατος των ημερών

Πίσω απ’ το θάνατο των ημερών ελλοχεύει το ποίημα επενδύει το μέλλον του στις ανομολόγητες ρωγμές στη σιωπή των φύλλων στη βροχή απ’ την οποία θέλουμε να προφυλάξουμε τους πεθαμένους.   Πάνω από τις πόλεις των ανθρώπων πρυτανεύει η βοή θραύσματα πόνου ψεύδους...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Lefteris Aspropoulos

    Πραγματικά πολύ ωραίο!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    “κάθε εισιτήριο και ένας μικρός Θεός..να τον πιστεψεις!”

    πάρα πολύ όμορφο!

    Απάντηση
  3. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Λέξεις που βγαίνουν απ’ τα χείλη μιας ψυχής
    που όπου κι αν πήγε δεν την κράτησε κανείς”.

    Πόσος καημός… πόση μοναξιά σε λίγες λέξεις…
    Πραγματικά με άγγιξε, φίλε μου Γιάννη!

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    καταπληκτικο..!!!!!
    ενα ακομα ποιημα σας που με ενθουσιασε…!!!!!
    αναμονη,λοιπον,για το επομενο…!!!!
    ευχαριστω…!!!!!

    Απάντηση
  5. Ανώνυμος

    Μαριάνθη Παπάδη

    Τα μάτια τρέχουν, ρουφούν αχόρταγα τις λέξεις της πένας σας και αγκαλιάζουν την ψυχή μου!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  6. Γιάννης Κανδύλης

    Σας ευχαριστώ όλους…για το χρόνο σας και τα καλά σας λόγια!

    Απάντηση
  7. Ελένη Ιωαννάτου

    Υπέροχο!!!!
    Σχεδόν δάκρυσα..
    Με άγγιξε η φυγή σου Γιάννη!!!
    Η ψυχή ταξιδεύει σε κόσμους, ίσως, μακρινούς πολλές φορές με ημερήσια εισιτήρια του αύριο.. επιστρέφουν τα λεωφορεία τη νύχτα στο τέρμα του μυαλού…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου