Φυγή, του Γιάννη Κανδύλη

7.04.2015

 

Στο σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων…

Το σούρουπο ―της μέρας και της νύχτας των ορίων―

εγώ αυτή την ώρα καρτερώ.

Σκυφτοί διαβάτες ταξιδιάρικες ματιές

διασταυρωμένες πορείες σε παράλληλες ζωές

αποχωρισμοί, καλωσορίσματα, αγκαλιές

και μια φωνή να  λέει μέσα σου πρέπει να φύγεις.

 

Λέξεις που βγαίνουν απ’ τα χείλη μιας ψυχής

που όπου κι αν πήγε δεν την κράτησε κανείς.

Που πάντα έψαχνε την έξοδο να βρει

σε αφιλόξενους σταθμούς, φιγούρα βιαστική!

Αλλάζεις αποσκευές, αλλάζεις προορισμούς,

μα τα ίδια πάντα γύρω σου σε τόνους χαμηλούς

γκρίζα χαμογέλα γεμάτα δισταγμούς,

όσα σου πήρε η προσμονή τα θέλεις πίσω.

 

Κι αναλογίζεσαι αν φταις…

Που δεν παρέμεινες πιστός, το χθες να συνεχίσεις

κι όλο αλλάζεις διαδρομές κάποιες αδέσποτες σκιές

που στα όνειρα σου έρχονται, να θες να κυνηγήσεις.

Μα είναι πάλι αυτή η φωνή που σου μιλάει στη ψυχή

κι εδώ σε φέρνει: «Ένας ο στόχος, μια η αποστολή,

δεν έχει τέλος το ταξίδι κι η φυγή»… Για να αντέξεις!

Κάθε αναχώρηση και ενθουσιασμός

κάθε εισιτήριο  κι ένας μικρός θεό…Να τον πιστέψεις!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Lefteris Aspropoulos

    Πραγματικά πολύ ωραίο!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    “κάθε εισιτήριο και ένας μικρός Θεός..να τον πιστεψεις!”

    πάρα πολύ όμορφο!

    Απάντηση
  3. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Λέξεις που βγαίνουν απ’ τα χείλη μιας ψυχής
    που όπου κι αν πήγε δεν την κράτησε κανείς”.

    Πόσος καημός… πόση μοναξιά σε λίγες λέξεις…
    Πραγματικά με άγγιξε, φίλε μου Γιάννη!

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    καταπληκτικο..!!!!!
    ενα ακομα ποιημα σας που με ενθουσιασε…!!!!!
    αναμονη,λοιπον,για το επομενο…!!!!
    ευχαριστω…!!!!!

    Απάντηση
  5. Ανώνυμος

    Μαριάνθη Παπάδη

    Τα μάτια τρέχουν, ρουφούν αχόρταγα τις λέξεις της πένας σας και αγκαλιάζουν την ψυχή μου!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  6. Γιάννης Κανδύλης

    Σας ευχαριστώ όλους…για το χρόνο σας και τα καλά σας λόγια!

    Απάντηση
  7. Ελένη Ιωαννάτου

    Υπέροχο!!!!
    Σχεδόν δάκρυσα..
    Με άγγιξε η φυγή σου Γιάννη!!!
    Η ψυχή ταξιδεύει σε κόσμους, ίσως, μακρινούς πολλές φορές με ημερήσια εισιτήρια του αύριο.. επιστρέφουν τα λεωφορεία τη νύχτα στο τέρμα του μυαλού…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου