Φυγή, του Γιάννη Κανδύλη

7.04.2015

 

Στο σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων…

Το σούρουπο ―της μέρας και της νύχτας των ορίων―

εγώ αυτή την ώρα καρτερώ.

Σκυφτοί διαβάτες ταξιδιάρικες ματιές

διασταυρωμένες πορείες σε παράλληλες ζωές

αποχωρισμοί, καλωσορίσματα, αγκαλιές

και μια φωνή να  λέει μέσα σου πρέπει να φύγεις.

 

Λέξεις που βγαίνουν απ’ τα χείλη μιας ψυχής

που όπου κι αν πήγε δεν την κράτησε κανείς.

Που πάντα έψαχνε την έξοδο να βρει

σε αφιλόξενους σταθμούς, φιγούρα βιαστική!

Αλλάζεις αποσκευές, αλλάζεις προορισμούς,

μα τα ίδια πάντα γύρω σου σε τόνους χαμηλούς

γκρίζα χαμογέλα γεμάτα δισταγμούς,

όσα σου πήρε η προσμονή τα θέλεις πίσω.

 

Κι αναλογίζεσαι αν φταις…

Που δεν παρέμεινες πιστός, το χθες να συνεχίσεις

κι όλο αλλάζεις διαδρομές κάποιες αδέσποτες σκιές

που στα όνειρα σου έρχονται, να θες να κυνηγήσεις.

Μα είναι πάλι αυτή η φωνή που σου μιλάει στη ψυχή

κι εδώ σε φέρνει: «Ένας ο στόχος, μια η αποστολή,

δεν έχει τέλος το ταξίδι κι η φυγή»… Για να αντέξεις!

Κάθε αναχώρηση και ενθουσιασμός

κάθε εισιτήριο  κι ένας μικρός θεό…Να τον πιστέψεις!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Lefteris Aspropoulos

    Πραγματικά πολύ ωραίο!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    “κάθε εισιτήριο και ένας μικρός Θεός..να τον πιστεψεις!”

    πάρα πολύ όμορφο!

    Απάντηση
  3. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Λέξεις που βγαίνουν απ’ τα χείλη μιας ψυχής
    που όπου κι αν πήγε δεν την κράτησε κανείς”.

    Πόσος καημός… πόση μοναξιά σε λίγες λέξεις…
    Πραγματικά με άγγιξε, φίλε μου Γιάννη!

    Απάντηση
  4. Ανώνυμος

    καταπληκτικο..!!!!!
    ενα ακομα ποιημα σας που με ενθουσιασε…!!!!!
    αναμονη,λοιπον,για το επομενο…!!!!
    ευχαριστω…!!!!!

    Απάντηση
  5. Ανώνυμος

    Μαριάνθη Παπάδη

    Τα μάτια τρέχουν, ρουφούν αχόρταγα τις λέξεις της πένας σας και αγκαλιάζουν την ψυχή μου!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  6. Γιάννης Κανδύλης

    Σας ευχαριστώ όλους…για το χρόνο σας και τα καλά σας λόγια!

    Απάντηση
  7. Ελένη Ιωαννάτου

    Υπέροχο!!!!
    Σχεδόν δάκρυσα..
    Με άγγιξε η φυγή σου Γιάννη!!!
    Η ψυχή ταξιδεύει σε κόσμους, ίσως, μακρινούς πολλές φορές με ημερήσια εισιτήρια του αύριο.. επιστρέφουν τα λεωφορεία τη νύχτα στο τέρμα του μυαλού…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου