Αυτό το σοβαρό πρόσωπο είναι η άμυνά σου.
Χωρίς να αφήνεις κανέναν να δει τι κρύβεται πίσω του.
Είναι το φως που εκπέμπει το χαμόγελό σου.
Είναι το φως που εκπέμπει η ψυχή σου.
Κι όμως εσύ τα κρύβεις.
Κλείνεις την πόρτα.
Όμως μέσα από την κλειδαρότρυπα, στη σιωπή και το σκοτάδι,
ακτίνα φωτός πέφτει και γεμίζει ελπίδα.
Είναι το φως που εκπέμπει το χαμόγελό σου.
Είναι το φως που εκπέμπει η ψυχή σου.
Κι όμως εσύ τα κρύβεις.
Αλλά εγώ το είδα!
Κι ακόμα το βλέπω!
Και νιώθω να γαληνεύουν
όλα μέσα μου!
Είναι το φως που εκπέμπει το χαμόγελό σου.
Είναι το φως που εκπέμπει η ψυχή σου.
Κι όμως εσύ τα κρύβεις.
Έλα, να με πάρεις αγκαλιά.
κράτα το φως – κι ας φαίνεται μόνο από την κλειδαρότρυπα.
_
γράφει η Μαρία Αικατερίνη Νικολάου
0 Σχόλια