Χάθηκε η νιότη

16.06.2014

 

Banner_4 

Χάθηκε η νιότη στα βουνά, πάγωσαν τα όνειρά της

τα σύννεφα κρύψανε και την απελπισιά της.

Ομίχλη θόλωσε το όνειρο και το φιλί παγώνει

σαν άγγελος επί της γης, σαν τιμωρός λυτρώνει.

Στα λαϊκά τα άσματα, στα δακρυσμένα μάτια,

να κάψεις θες τα νιάτα σου και η νύχτα θρονιασμένη,

να καρτερά το χάραμα, τον ήλιο, την αχτίδα.

Θύρες κλειστές αμέτρητες!

Ρούφηξες το τσιγάρο σου και μπήκες πάλι μέσα

θρονιάζεσαι στα κάγκελα, με τη βαριά την πέτρα

μικρόσωμος και ασθενικός με λόγια πιπεράτα.

«Προκλητική η νιότη της, μες το κατάντημά της

και παγερό το βλέμμα της, αγκομαχά κοντά της».

Φωνή απλά που σίγησε!

Το μίσος τρέφει δάκρυα, ματώνει με τον πόνο

κορμιά αθώα ξεψυχούν, στο σίδερο, στη στάχτη.

Κορμιά που μαρτυρήσανε, ψυχές πατήσαν χάμω

πλημμύρισαν με αίματα και χάραξαν τα χείλη.

Μπήκαν απόψε στο κελί, σπίλωσαν τη ζωή μου

αγώνα δίκαιο επιθυμούν και ο θάνατος παιχνίδι.

Ο κολασμός του ένοχου, του αθώου η αδικία

σκορπίστηκε στη μνήμη της, άφησε το σημάδι.

Η μνήμη κοντοστάθηκε και έριξε βελόνια

και με φωνή που αντήχησε, παρέσυρε τη μάζα.

Πνέει αέρας παγερός, κεντάει το παραμύθι

σφοδρό παιχνίδι άρχισε, φορώντας τα άρματά της.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου