ΧΑΛ – Α Σ Μ Α Τ Α

24.06.2015

 

Κάθε μέρα, αυτοκτονούν πολλοί συνάνθρωποί μας,
και κανένα δελτίο δε μας ενημερώνει γι᾽ αυτούς.
Η λέξη “ χαλάσματα ”,
εγκιβωτίζει μοναδικά στο κορμί της,
μία άλλη λέξη, τη λέξη “ άσματα ”.
Μία κατατοπιστική διευκρίνηση,
για το πώς οι στάχτες,
μπορούν να ξημερώσουν την ημέρα της ελπίδας.
Ο καλός ο καπετάνιος,
στη φουρτούνα πάντα φαίνεται αδέρφια.
Το ποίημα,
αφιερωμένο σε όλους τους συντελεστές
( δημιουργούς και διαχειριστές )
της μοναδικής ιστοσελίδας to vivlio net
και σε όλους εκείνους τους ανθρώπους,
που έχουν για λογισμό τους,
το απονενοημένο αυτό διάβημα.

 

Μου είχες υποσχεθεί πως

άλλη χρονιά

τα λαρύγγια της παγωνιάς,

τα ηλιοκτόνα,

δε θα μας έρραιναν ούτε καν μ᾽ έναν

ανεπρόκοπο ψίθυρό τους.

Μα το κρύο,

πάλι έσπειρε,

ραγισματιές,

στην τάχα αλεξίσφαιρη,

από το βόλι του απροσδόκητου

μοίρα.

Και να τος πάλι.

Λυσσαλέος λύκος!

Κατασπαράζει.

Τα έναστρα δάση,

των ακριβών μας οριζόντων.

Ναι !

Ξεχάσαμε διάπλατα τα παράθυρα.

Ακάματο κρύο,

έχει πάρει εργολαβία,

το κεφαλοκλείδωμα,

στους πόθους πρόσφυγες.

Γι᾽ αυτό, το χάδι,

που … στέρφο μένει

Γι ᾽αυτό, το αηδόνι,

μέσα στο κλουβὶ,

βουβό!

Κάνει απεργία.

Μελωδίας!

Θυλακώνεται,

την άγρια μυρωδιά

του ανεκπλήρωτου,

και την πείνα των ματιών,

για νοικοκυρεμένη θάλασσα.

Κοιτάζει τον Δήμιο!

Βαθιά!

Μέσα στα μάτια!

Όμως το λίθινο αίσθημά του,

δεν κατασπαράχτηκε,

απ᾽ τις λεγεώνες

της Αθωότητας.

Κι όλο πιο έντονα,

απ’ την αλυσίδα του,

τόν Γερο – Πίθηκο τραβάει,

μέχρι να τον πορφυρώσει.

Ανοίγει στον Δήμιο!

Τα φτερά του.

Το αηδόνι.

Μήπως θυμηθεί.

Πως κι αυτός έχει.

Ο Δήμιος!

Μέσα στην ψυχή.

Φτερά!

Μόνο που του είναι παγωμένα.

Τά ᾽χει κοκκαλιάσει

η ανάγκη να μετριέται

η δύναμή του,

μέσ ᾽ ἀπ ᾽ τ᾽ ἀγκάθινο,

ζύγι του Δόλου.

Πολλές και οι Υποταγές!

Σαν απ᾽ άστρα γεννημένες.

Μα ο Γερο – Πίθηκος,

το βράδυ, στα βρώμικα

χαλ – άσματα,

που πάει να ξαποστάσει,

παίρνει για σφεντόνα του,

το όραμα,

για βέλος,

την ταπείνωση,

και τ᾽ όνειρό του,

το μοσχομύριστο,

εκσφενδονίζει στον ουρανό.

Κι εγιν᾽ ο ήλιος,

μπροστά στ᾽ όνειρό του,

κίτρινος νάνος !

Τότε είναι που

χύθηκε το αυτί μου στα

συντρίμματα,

κι άκουσα

τον Γερο – Πίθηκο,

να μου σιγοψιθυρίζει :

 

Ακούς τα μελίφθογγα

άσματa

που ψέλνουν

τα χαλ – άσματα ;

Νανουρίζουν τα κυκλάμινα,

που θ᾽ ανατείλουν

απ’ τα γκρεμίσματα

το ξημέρωμα.

Κυκλάμινο θα γίνει,

η ζωή μας.

Θα δεις!

Εκείνο ξέρει να λυτρώνει

πάντα

τις υποσχέσεις του.

Όχι σαν τους ανθρώπους!

Χτυπάει στις φλέβες του Θεός.

Και στις δικές μας,

Ανάσταση !

Η δίδυμη αδερφή του Ήλιου!

Θα δεις … ”

      

                                                                                    

 

                                                          

                                                              

Ακολουθήστε μας

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω, Θα θολώσω τα νερά της λιμνάζουσας θλίψης Θα κοπιάζω να βρω έναν λόγο χαράς    Πόσες φορές θα αρνηθείς να πεθάνεις, Ένα λουλούδι θα κόψεις, θα το μυρίσεις  Θέλεις να κλέψεις την ουσία, του παραπάνω εσύ για να ζήσεις.   Μια ώρα...

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Αντώνης Ευθυμίου

    Πολύ όμορφο Παναγιώτη. Σ’ ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας!

    Απάντηση
  2. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Αγαπητέ μου Αντώνη,
    σ᾽ ευχαριστώ!

    Με την ευχή να μοιραστείς
    και ´ συ μαζί μας, τους ανεπανάληπτους
    ” Οδοιπόρους ” σου !

    Το υπέροχο αυτό ποίημα …

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Ανάσταση !
    Η δίδυμη αδερφή του Ήλιου!
    Θα δεις … ”

    Αγαπητέ Παναγιώτη συγκλονιστικό το ποίημα σας!!!
    Το διάβασα τρεις φορές και πραγματικά με συνέπαιρνε κάθε φορά και περισσότερο.
    Η αντίληψή σας για τον κόσμο και ο τρόπος έκφρασής της
    είναι μοναδικός!! Το πνεύμα σας ελεύθερο και συνάμα αξιοθαύμαστο!!

    Θα ακούσουμε την αρμονία σε έναν καταγάλανο ουρανό…
    Θα δούμε και την ανάσταση να ξεπροβάλει
    απ’ τα βάθη του ορίζοντα.
    Τα χελιδόνια θα μας καθοδηγούν με φτερά καθάρια!!
    Ο κίτρινος νάνος θα ξαναγίνει ήλιος και τότε
    θα δούμε το πρόσωπο του ξανά.
    Αρκεί να κοιτάζουμε με το κεφάλι ψηλά…
    Με ένα λουλούδι στην καρδιά…

    Την εκτίμησή μου!!!
    Να είστε πολύ καλά!!
    Καλό σας βράδυ!!!

    Απάντηση
  4. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Πόσο δύναμη μου δίνετε Ελένη!
    Πόσο καλή πάντα!
    Και πόσο εγώ ευγνώμων!

    Καλό βράδυ!

    Απάντηση
  5. Μάχη Τζουγανάκη

    Τυχερά τα όνειρα που ακουμπάνε σε έναν τέτοιο αστέρα που το φυσικό όνομά του …τον αδικεί σε μπόι και μεγαλείο. Ίσως και να ναι ο “κίτρινος νάνος της Χαράς” Παναγιώτη 😉
    Γλυκός προστάτης τούτος ο μικρός διατηρεί τη λαμπρότητά του με όσα κι αν συμβαίνουν, διατηρεί το μεγαλείο του μέχρι να γίνει λευκός κουβαλώντας τα πολύχρωμα όνειρά μας σε σταθερό περιβάλλον προστατευτικό στην ίδια αιωνιότητα που μετρά και το ρολόι του Ηλιου μας……………αυτό και μόνο δίνει ελπίδα για να μην το βάζει κανείς κάτω!!

    Χαλ-άσματα εντός μας που με Ξεσπ-άσματα ευλογημένα θα κάνουμε εκείνα τα Περ-άσματα σε μια πιο αισιόδοξη θέση στο Γαλαξία της Ζωής μας….

    την καλημέρα μου

    Απάντηση
  6. Theofilos Giannopoulos

    Το ένιωσα σώψυχα το ποίημα σου Παναγιώτη! Σ’ ευχαριστω για την Ψυχή σου, κράτα την δυνατή, να μας γεμίζεις Φώς!

    Απάντηση
  7. Παναγιώτης Σκοπετέας

    Θεόφιλέ μου σ᾽ ευχαριστώ από καρδιάς!
    Με τιμάς πολύ!

    Καλό απόγευμα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου