Κύκλοι νοεροί
ιχνογραφούν τα βήματά μου
ανεπαίσθητες φωνές
καταφθάνουν ως ΑΡΜΑΓΕΔΩΝ
Νιώσε με,
Στα χαραγμένα νιάτα μου
Κοίτα με,
Στα πονεμένα μάτια μου
Άκουσε με,
Στις κραυγές που με περικύκλωσαν
Εγώ μόνη
Σαν το λευκό περιστέρι του Ουρανού
Χάθηκα στο άγγιγμά σου!
Διστακτικά Χαμόγελα
δειλά δεινοπαθούσαν
καθώς κυλούσε η Ώρα
στην σύναξη των Παθών
στην σύναξη των Τρελών
…μόλις άρχισαν να
φυγοδικούν τα Όνειρά μου
Καθώς έπεφταν τα αστέρια στις χούφτες σου
Άκουγα τους χτύπους της καρδιάς σου!
Ψιθυριστά…
βυθισμένα χρώματα
αναδύονταν στις όχθες σου,
μαγεμένη πλάνη
πλημμύρισε τα σωθικά μου
σ’ αυτό το ξέφωτο της Λησμονιάς!
_
γράφει η Μίνα Μπουλέκου
-Το ποίημα είναι από την ποιητική της συλλογή ‘Με τη Ροή του Ανέμου‘-
Καθώς έπεφταν τα αστέρια στις χούφτες σου
Άκουγα τους χτύπους της καρδιάς σου!
Υπέροχο κυρία Μπουλέκου!!!
Όμορφο…