Χαράζοντας Με

Δημοσίευση: 17.05.2015

Ετικέτες

Κατηγορία

 

 

Κύκλοι νοεροί

ιχνογραφούν τα βήματά μου

ανεπαίσθητες φωνές

καταφθάνουν ως ΑΡΜΑΓΕΔΩΝ

Νιώσε με,

Στα χαραγμένα νιάτα μου

Κοίτα με,

Στα πονεμένα μάτια μου

Άκουσε με,

Στις κραυγές που με περικύκλωσαν

Εγώ μόνη

Σαν το λευκό περιστέρι του Ουρανού

Χάθηκα στο άγγιγμά σου!

 

Διστακτικά Χαμόγελα

δειλά δεινοπαθούσαν

καθώς κυλούσε η Ώρα

στην σύναξη των Παθών

στην σύναξη των Τρελών

 

…μόλις άρχισαν να

φυγοδικούν τα Όνειρά μου

 

Καθώς έπεφταν τα αστέρια στις χούφτες σου

Άκουγα τους χτύπους της καρδιάς σου!

Ψιθυριστά…

βυθισμένα χρώματα

αναδύονταν στις όχθες σου,

μαγεμένη πλάνη

πλημμύρισε τα σωθικά μου

σ’ αυτό το ξέφωτο της Λησμονιάς!

 

_

γράφει η Μίνα Μπουλέκου

 

-Το ποίημα είναι από την ποιητική της συλλογή 'Με τη Ροή του Ανέμου'-

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Νερό σε Στέρνα

Νερό σε Στέρνα

Η έμπνευσή μου για ‘Σένα Είναι αστείρευτη,   Σα Νερό σε Στέρνα.   Η Στέρνα είμαι ‘γω,   Είσαι το Nερό.   Δροσίζομαι,   Μα  π ο τ έ  δεν  ξ ε δ ι ψ ώ.   _ γράφει η Παρασκευή...

Ο Τυφλός

Ο Τυφλός

Είναι γεμάτη τατουάζ  -Τη χαζεύω έκθαμβος. Διερωτώμαι: Πώς φεγγαρίζει μες στην τόση μελάνη; Πάνε χρόνια που είμαι τυφλός: Το ένα μάτι στη Σαγκάη και Τ’ άλλο στην Τοσκάνη.   Χάρτης μου η Στίξη της σε Σώμα αεροπ λ α ν ι κ ό.   Πετάω στη στρατόσφαιρα Κορτάρω μ’...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Ο Τυφλός

Ο Τυφλός

Είναι γεμάτη τατουάζ  -Τη χαζεύω έκθαμβος. Διερωτώμαι: Πώς φεγγαρίζει μες στην τόση μελάνη; Πάνε χρόνια που είμαι τυφλός: Το ένα μάτι στη Σαγκάη και Τ’ άλλο στην Τοσκάνη.   Χάρτης μου η Στίξη της σε Σώμα αεροπ λ α ν ι κ ό.   Πετάω στη στρατόσφαιρα Κορτάρω μ’...

Περί δύναμης

Περί δύναμης

Στο φεγγαρόφωτο, μια επίκληση - να μου φανερωθείς και πάλι,  αποδεσμευμένη τούτη τη φορά από μετρημένες περηφάνιες.  Και να ’σαι, ήλιος στο σκοτάδι μου,  στο μάγουλό μου το ζεστό σου χέρι,  γυμνή, αναψοκοκκινισμένη.  Χάρη απελπισίας σού ζητάω - μείνε.  Μα εσύ, το...

Το Μαβί Παρεό

Το Μαβί Παρεό

Ναι,  Αλλ’ εκείνο το Παρεό, Που το θαλασσώνεις καμιά δεκαριά φορές τον χρόνο Δεσμεύοντάς το να ρουφά από μέσα σου  Tην αβάσταχτα περιχαρακωμένη αλμύρα -Μα να γλυκίζεται όσο τ ί π ο τ ε άλλο Που περιτέχνως ελάχιστα το υγραίνεις Και α ρ γ ά, α π ο λ α υ σ τ ι κ ά Σα...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Καθώς έπεφταν τα αστέρια στις χούφτες σου

    Άκουγα τους χτύπους της καρδιάς σου!

    Υπέροχο κυρία Μπουλέκου!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου