17.05.2015

Χαράζοντας Με

Προσθέστε τον δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net στην Google

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης

Κύκλοι νοεροί

ιχνογραφούν τα βήματά μου

ανεπαίσθητες φωνές

καταφθάνουν ως ΑΡΜΑΓΕΔΩΝ

Νιώσε με,

Στα χαραγμένα νιάτα μου

Κοίτα με,

Στα πονεμένα μάτια μου

Άκουσε με,

Στις κραυγές που με περικύκλωσαν

Εγώ μόνη

Σαν το λευκό περιστέρι του Ουρανού

Χάθηκα στο άγγιγμά σου!

 

Διστακτικά Χαμόγελα

δειλά δεινοπαθούσαν

καθώς κυλούσε η Ώρα

στην σύναξη των Παθών

στην σύναξη των Τρελών

 

…μόλις άρχισαν να

φυγοδικούν τα Όνειρά μου

 

Καθώς έπεφταν τα αστέρια στις χούφτες σου

Άκουγα τους χτύπους της καρδιάς σου!

Ψιθυριστά…

βυθισμένα χρώματα

αναδύονταν στις όχθες σου,

μαγεμένη πλάνη

πλημμύρισε τα σωθικά μου

σ’ αυτό το ξέφωτο της Λησμονιάς!

 

_

γράφει η Μίνα Μπουλέκου

 

-Το ποίημα είναι από την ποιητική της συλλογή ‘Με τη Ροή του Ανέμου‘-

Ακολουθήστε μας

Το πρόβλημα

Το πρόβλημα

Το πρόβλημα Σκύβω σε αυτό Και ακούω Εσύ;   Άλλα τώρα Πάμε.   Ανασαίνω μεγάλη νιότη Εγώ Τόσο μεγάλη! Ανασαίνω μεγάλη δίψα Εγώ Τόσο μεγάλη! Overdose ευδαιμονικής συνθήκης Είναι οι κατασκευές Μέσα στις οποίες βρίσκομαι Και υπάρχω.   Σύγκρουση Με την όποια παράδοση Ρήξη...

Ελευθερία

Ελευθερία

Ελευθερία είναι το βλέμμα που δεν χορταίνει να απομακρύνεται.  Ελευθερία είναι ο άνεμος ανάμεσα στα δάχτυλα, που τα υποδουλώνει να κάνουν πίσω.  Ελευθερία είναι η πλατωνική αναρρίχηση πάνω στον γαλάζιο ουρανό. Ελευθερία είναι ένα αστραφτερό χαμόγελο, που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ελευθερία

Ελευθερία

Ελευθερία είναι το βλέμμα που δεν χορταίνει να απομακρύνεται.  Ελευθερία είναι ο άνεμος ανάμεσα στα δάχτυλα, που τα υποδουλώνει να κάνουν πίσω.  Ελευθερία είναι η πλατωνική αναρρίχηση πάνω στον γαλάζιο ουρανό. Ελευθερία είναι ένα αστραφτερό χαμόγελο, που...

Σήμερα

Σήμερα

Σήμερα,δεν φοβάμαι όπως φοβόμουν. Όχι τους ανθρώπους.Την κρίση τους φοβόμουν.Εκείνο το αόρατο μέτρομε το οποίο με ζύγιζανκάθε φορά που περνούσααπό μπροστά τους. Λίγος.Πολύς.Σωστός.Λάθος.Αρκετός για κάποιους,ποτέ αρκετός για μένα. Κι εγώ,πιστός στο δικαστήριο,έμπαινα...

Οι κόσμοι

Οι κόσμοι

Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε;   Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι.   Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Καθώς έπεφταν τα αστέρια στις χούφτες σου

    Άκουγα τους χτύπους της καρδιάς σου!

    Υπέροχο κυρία Μπουλέκου!!!

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *