Select Page

ΧΑΡΑ

ΧΑΡΑ

 

 A36

Το σκεφτόταν εδώ και μέρες. Συνεχώς στριφογύριζε στο μυαλό της. Ποτέ όμως δεν έβρισκε τη δύναμη τόσο σωματικά όσο και ψυχικά για να το πει. Πάντα κάτι συνέβαινε! Κάτι άλλο της αποσπούσε την προσοχή! Προσωρινά όμως ξέφευγε για λίγο και πάλι επέστρεφε στο αδιέξοδο της, βυθίζονταν στην σκέψη και το πρόβλημά της. Στην αρχή προσπάθησε να το κρύψει από όλους! Ήξερε ότι αν μαθαινόταν το μυστικό της, ήταν σίγουρη ότι θα είχε σοβαρά προβλήματα. Πίστευε ότι θα είχε να αντιμετωπίσει το μένος και την οργή πρώτα της δικής της οικογένειας και στη συνέχεια και της ίδιας της κοινωνίας που ζούσε! Πίστευε ότι θα ήταν μια δακτυλοδειγμένη και σημαδεμένη για την υπόλοιπή της ζωή, όπως τα σημάδια τόσο σωματικά όσο και ψυχικά που είχαν μείνει στο κορμί της και που κατακρεουργούσαν και κατακερμάτιζαν τα σωθικά της!

Δυο λύσεις υπήρχαν, σκέφτηκε! Ή μιλάς και ζητάς βοήθεια χωρίς ντροπή και υπεκφυγές ή το καταπίνεις συνεχίζοντας το Γολγοθά σου μόνη και έχει ο Θεός, αν έχει τελικά Θεό, γιατί με όλα αυτά που της συνέβαιναν είχε αρχίσει να μην πιστεύει πλέον και στον ίδιο το Θεό! Πίστευε ότι απλά την είχε εγκαταλείψει.

Την εγκατάλειψη την είχε γνωρίσει και βιώσει εδώ και πολλά χρόνια πριν. Πρώτα την εγκατέλειψε ο πατέρας της, μετά το άτομο που εμπιστεύτηκε, που του δόθηκε και αφέθηκε πιστεύοντας σε όλα αυτά που της είχε τάξει. Προδόθηκε και μάλιστα πισώπλατα από το αγόρι της αφού πρώτα την πολιόρκησε για πολύ καιρό και αφού κατάφερε να την πείσει και έπεσε πρώτα στα χέρια του και αργότερα στο κρεβάτι του, αυτός τη «λεηλάτησε» και μέθυσε με το κορμί της, την άφησε ένα πρωί και έφυγε! Έτρεξε για την ακρίβεια μακριά, πολύ μακριά. Η ίδια έτρεξε και ακόμα τρέχει για να το ξεπεράσει και αυτό είναι ίσως το λιγότερο μέσα σε όλα αυτά τα επακόλουθα που έφερε η φυγή του! Μπορεί να είχε φύγει σωματικά μακριά της άλλα η ίδια πονούσε και τον ένιωθε μέσα της συναισθηματικά! Είχε γίνει ράκος! Δεν είχε όρεξη για τίποτα! Είχε χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της! Από την μια ένιωθε ερωτευμένη μαζί του και από την άλλη προδομένη!

Μέσα σε όλα αυτά άρχισε να πιστεύει ότι πιθανό να ήταν και έγκυος μέσα από κάποια σημάδια που η ίδια αναγνώρισε στον εαυτό της. Τα σημάδια ήρθαν λίγες μέρες αργότερα για να επιβεβαιώσουν τους αρχικούς της φόβους. Ήταν ήδη έγκυος δυο μηνών! Το σοκ που υπέστη ήταν αρκετά μεγάλο «Είναι πολύ βαρύ φορτίο» μονολόγησε! « Πώς θα μπορέσω να το επωμιστώ όλο αυτό» και πρόσθεσε «Θεέ μου βοήθησέ με σε παρακαλώ, πες μου τι να κάνω». Έπρεπε με κάποιο τρόπο να το ανακοινώσει στην μητέρα της αλλά πως; «Πως λέγονται τώρα αυτά;» σκέφτηκε. Να το αποβάλει δεν της το έκανε η ψυχή της! Θα το έφερε βάρος μια ζωή συλλογίστηκε, σε ένα ύψωμα που είχε καταλήξει περπατώντας λίγο έξω από το χωριό! Κάθισε, περίμενε όπως και τότε που ήταν μικρό παιδί να δει το τρένο της γραμμής να περνά μέσα από τις ράγες σφυρίζοντας. Επιτέλους το τρένο φάνηκε να περνά! Μέσα από τα παράθυρα του είδε δυο μικρά παιδιά, θα ήταν 3-4 χρονών, να της χαμογελούν και να την χαιρετούν υψώνοντας τα χέρια τους! Πίσω τους στεκόταν η μητέρα τους που τα έβλεπε και τα καμάρωνε γελώντας μαζί τους με τα καμώματα τους. «Αυτό είναι» βροντοφώναξε. Το παιδί θα το κρατήσω με οποιοδήποτε κόστος. Τώρα αμέσως πάω να το ανακοινώσω στην μητέρα μου! Σηκώθηκε και ξεκίνησε με αποφασιστικότητα και γοργά βήματα, σίγουρη όσο ποτέ άλλοτε για αυτό που θα έκανε!

Αν και με μεγάλη δυσκολία και δάκρυα στα μάτια, το ανακοίνωσε στην μητέρα της! Πατέρα δεν είχε για να του το ανακοινώσει! Είχε πεθάνει της είπε η μητέρα της, μόλις είχε γεννηθεί η ίδια. Λίγους μήνες αργότερα, ως ένδειξη σεβασμού και αγάπης, της είχε συμπληρώσει, έβγαλε το όνομα του! Χάρης εκείνος, Χαρά εσύ! Η δική μου χαρά της έλεγε ξανά και ξανά! Αν και δεν είχε δει ποτέ φωτογραφία του πατέρα της άκουγε διαφορές ιστορίες από την μητέρα της, κυρίως για τον τρόπο που γνωρίστηκαν και αγαπήθηκαν! ‘Ήταν τόσο μεγάλη η αγάπη και η χαρά που την περιέλουζε, που ένιωθε ότι πραγματικά τίποτα δεν της έλειπε! Και γιατί να της λείπει! Είχε ακριβώς ό,τι πραγματικά χρειαζόταν! Μια οικογένεια έστω και με ένα γονιό!

Στο άκουσμα της είδησης η μητέρα της αντέδρασε κάπως περίεργα σε σχέση με αυτά που η Χαρά περίμενε και ανέμενε. Είχε δακρύσει και έτρεξε κοντά της. Της έπιασε το χέρι, τη φίλησε πρώτα στοργικά στο μέτωπο και μετά την έσφιξε στην αγκαλιά της, όσο σφικτά μπορούσε με όση δύναμη είχε! «Μητέρα είσαι καλά;» διερωτήθηκε και συμπλήρωσε με δάκρυα στα μάτια «αντιλαμβάνεσαι τι σου έχω πει μόλις τώρα και σε τι δύσκολή θέση είμαι εγώ και σε έχω παρασύρει και εσένα;» Η μητέρα της, της χαμογέλασε και με το χέρι της ακούμπησε τρυφερά στην κοιλιά της. «Δίλημμα δεν υπήρξε ποτέ» της απάντησε. «Το δίλημμα το είχα εγώ τόσα χρόνια και το κουβαλούσα μαζί μου και φερόμουν σαν δείλη! Δεν είχα το θάρρος να σε κοιτάξω στα μάτια κατάματα όπως με κοιτάς τώρα εσύ και που μου λες τι βιώνεις! Αυτή την ίδια ιστορία ακριβώς που εσύ τόσο έντονα βιώνεις, την είχα βιώσει και εγώ με τον πατέρα σου, με τη μόνη διαφορά ότι εγώ ποτέ δεν σου το είχα πει και επέλεξα εσκεμμένα να το κρατώ μυστικό προφασιζόμενη ότι ο πατέρας σου πέθανε και μας άφησε μακριά! Μπορεί να έχει πεθάνει μόνο μέσα μου συναισθηματικά, αλλά βιολογικά δεν έχει πεθάνει! Είναι ζωντανός!» Και ξεσπά σε λυγμούς! Η Χαρά μένει ακίνητη να την κοιτάζει και εντελώς χαμένη. «Η αλήθεια είναι ότι όπως συμβαίνει και τώρα, έφυγε μακριά μου όταν και εγώ ήμουν έγκυος δυο μηνών σε εσένα! Αλλά εγώ επέλεξα συνειδητά να σε κρατήσω κόντρα στους καιρούς και τις δυσκολίες και δεν το έχω μετανιώσει ούτε λεπτό! Το μόνο που έχω μετανιώσει, είναι που δεν σου είχα πει την πραγματική αλήθεια πριν χρόνια» και ξεσπά σε αναφιλητά! Η Χαρά μετά από το πρώτο σοκ που έχει πάθει ακούοντας όλα αυτά, αγκαλιάζει με δάκρυα τη μητέρα της και της λέει «και τώρα μαζί θα το περάσουμε όπως περάσαμε και αλλά πολλά, τόσα χρόνια μόνες μας» ενώ η μητέρα της με τρεμάμενη φωνή της προσθέτει «η μοναδική χαρά μου είσαι εσύ Χαρά μου πότε δεν το μετάνιωσα που σε κράτησα ποτέ μα πότε!» Η Χαρά ξεσπά σε λυγμούς και της προσθέτει «Η ιστορία επαναλαμβάνεται»

 

_

γράφει ο Φίλιππος Φιλίππου 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου…

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!