Ωδή στη μοναξιά

7.01.2016

lonely_b

Μήτρα μοναξιά, που γέννας στίχους γραμμένους σε νεκρές ψυχές, ζωντανών ανθρώπων... πες μου… γιατί σκοτώνεις την αγάπη, σαν έρχεται στο διάβα μου; γιατί, καρφώνεις μαχαίρι στα σωθικά του έρωτα; μήπως, κι εσένα σε κυνηγά ή μοναξιά, που σε έσπειρε στου κόσμου τα συντρίμμια; γυρεύω τη σιωπή σου, μόνο αυτή με ακούει... δίχως να μιλά. Αυτή μου κρατά, νύχτες σαν απόψε, το μαχαίρι, μην τύχει και το σπρώξω στην καρδιά... θυσιάζει τον ήχο της, για να ζήσει ή νεκρή μου καρδιά.. .στεγνή από τα αίματα, που της έχουν καρφώσει, τόσοι συνεπιβάτες, του κόσμου τούτου, που πάνω περπατώ και όμως χάνομαι στο κάθε βήμα μου, σαν νήπιο που πέφτει, μέχρι να μάθει να κάνει κύκλους, γύρω από τη γη.
Εγώ πλανεύτρα μοναξιά όσο κι αν περπάτησα δεν έμαθα να ζω...
Τα πόδια μου, κολλημένα, θαρρείς από φόβο, μην με καταπιούν τα τέρατα και οι δράκοι της παιδικής μου οντότητας.
Μη φεύγεις μοναξιά, ξέρω σε πόνεσαν τα λόγια μου, όμως μείνε. Εσύ με ξέρεις πιο καλά, εσύ είσαι ή πίστη δολοφόνος των ονείρων μου, εσύ ή μόνη μου αγάπη. Δολοφονείς τον έρωτα, μα στέκεις δίπλα μου σιωπηλή και πάντα... μη φύγεις κι εσύ... γιατί ή κραυγή μου θα σπάσει τη δική σου σιωπή, αφήνοντας τη ψυχή μου στην αγκαλιά σου και το κορμί μου στη δίνη του τέλους... μη φεύγεις μοναξιά... μιλά μου απόψε, μια στιγμή... ίσως σου δώσω λόγια και στίχους γραμμένους στις ρυτίδες της ζωής μου... μείνε μοναξιά... θα σε νανουρίσω με τα τραγούδια μου, πλεγμένα από δυνατούς πόνους, θα σε νανουρίσω μοναξιά κι ίσως τότε... ξυπνήσω τα αιώνια κύτταρα της ψυχής μου... και ζήσω την αγάπη...

 

_

γράφει η Νάντια Βαβάση

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Όταν τελειώνει η αγάπη, πού πάει;

Όταν τελειώνει η αγάπη, πού πάει;

Οι αγάπες, όταν τελειώνουν, είναι κορίτσια μικρά Δεκαεπτά-δεκαοκτώ χρόνων Φορούν λευκά φορέματα έως το γόνατο, που είναι σκισμένα στις άκρες κι έχουν καταλερωθεί.  Μαζεύονται σε ένα πράσινο λιβάδι και μόνο κοιτάζονται-δεν ξέρουν τι να πουν Δεν έχουν τι να πουν. Το...

Ο Άλλος

Ο Άλλος

Εσύ που προτιμάς να φανερώσεις το ζώο που κρύβεις μέσα σου -τον άλλο, το δεύτερο σου εαυτό- κοίταξε πρώτα στα μάτια του παιδιού που ήσουν κάποτε. Αν συναντήσεις την άβυσσο του μελλοντικού ενήλικα μάλλον όλα τελείωσαν- ο δεύτερος θα κυριαρχήσει. Πρώτος και αληθινός θα...

Ο κύκλος δεν σπάει…

Ο κύκλος δεν σπάει…

Μέσα μου με βασανίζουν, με πίκρα και μαράζι, όσα τούτο τον κόσμο μαστίζουν. Στη ρουτίνα του ο άνθρωπος μ΄ ανενεργή την ελπίδα. Αρχές και ηθικές, γεμάτος πληγές. Σ’ ένα κύκλο βολοδέρνει και κάποτε ξεσπάει, μα ο κύκλος δεν σπάει… Ο σύγχρονος τρόπος, το μπλα μπλα κι όλο...

Απορίας άξιον

Απορίας άξιον

τι είναι Θεός; τι μη Θεός; και τι τ' ανάμεσό τους; Γ. Σεφέρης, Ελένη   Καημένε Τεύκρο...  Απόκριση μην περιμένεις άλλο. Εάν υπάρχει ο Θεός,  Τότε καλά σου κρύβεται.  Και αν αυτά που έζησες  ήταν ανθρώπου τρελά, ποιος Κύριος τα ενέκρινε;  πώς τ' άφησε να γίνουν;...

Αλλάζοντας τους ανέμους

Αλλάζοντας τους ανέμους

Και να η ώρα φτάνει που το μέσα μας αφουγκράζεται το κάλεσμα της νιότης, να ξεχυθεί στους δρόμους και το σώμα ολόρθο στεντόρεια φωνή να ηχήσει. Τότε τα λησμονημένα στη φαρέτρα της αναμονής, στον αγώνα της καθημερινότητας θα επαναφέρει ζεστά. Θα ανοίξει δρόμους  σε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αλλάζοντας τους ανέμους

Αλλάζοντας τους ανέμους

Και να η ώρα φτάνει που το μέσα μας αφουγκράζεται το κάλεσμα της νιότης, να ξεχυθεί στους δρόμους και το σώμα ολόρθο στεντόρεια φωνή να ηχήσει. Τότε τα λησμονημένα στη φαρέτρα της αναμονής, στον αγώνα της καθημερινότητας θα επαναφέρει ζεστά. Θα ανοίξει δρόμους  σε...

Τι;

Τι;

  Σαν τι να μας απασχολήσει; Ο εαυτός μας, δηλαδή ο άνθρωπος. Ο έρωτας, δηλαδή η αγάπη. Ο θάνατος, δηλαδή η ζωή. Μαζί με αυτό το οργανωμένο και προσιτό ποίημα, που στο φόντο της αλήθειας ψευδίζει σαν κακός ηθοποιός. Καταρρέει σαν έρχεται ο κίνδυνος και σαν...

Ακίνητο το στόχαστρο

Ακίνητο το στόχαστρο

Οι καιροί έχουν αλλάξει, βροχούλα γλυκιά δεν πέφτει, καταιγίδες κι οι δρόμοι ποτάμια. Πνίγεται ο άνθρωπος, μα μιλιά δε βγάζει.   Υποταγμένη η ζωή σε τάξη επιβεβλημένη. Ελεύθερα οι «φύλακες» τον πλούτο της μασάνε κι αυτός, που με φιλοδώρημα την περνά, ανάστημα δεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου