Όνειρα από πλαστικό

Δημοσίευση: 9.12.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!»

Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)

 

Κοκκινοπρόσωπος, χαμογελαστός, στρουμπουλός και… πλαστικός! O κλασσικός φουσκωτός Άγιος Βασίλης της παιδικής μας ηλικίας που πάνω του πέφταμε σε κάθε βήμα στα περασμένα εξωραϊσμένα χρόνια της αθωότητας.

“Κοίτα, κοίτα!” Αναφώνησε με ενθουσιασμό βλέποντας την πλαστική του μορφή να φιγουράρει σε κάποια στολισμένη βιτρίνα του κέντρου και συνέχισε ” όταν ήμουν μικρός δε μου έπαιρναν… Το θεωρούσαν χαζό, έξοδο περιττό, ποτέ μου δεν είχα έναν.” ολοκλήρωσε με ένα ίχνος παράπονου στη φωνή του.

Τι κι αν ήταν ολόκληρος άνδρας, καταξιωμένος επιστήμονας; Ο φουσκωτός Άγιος Βασίλης έκανε την καρδιά του για μια στιγμή να αναπηδήσει από άδολη παιδική χαρά μέσα στο ενήλικο στέρνο. Μόλις χωρίσαμε αποφάσισα να πάω να του αγοράσω έναν, κι ας ήταν χαζό, κι ας ήταν περιττό… Το χαμόγελο στα μάτια του θα ήταν αρκετό για να με αποζημιώσει από τον παλιμπαιδισμό και την παρόρμηση της στιγμής. Έψαξα όλα τα μαγαζιά με εποχικά στολίδια, τα παιχνιδάδικα, τους πάγκους των μικροπωλητών και τα περίπτερα εις μάτην. Τίποτα! Κάποια στιγμή κοντά στο περίπτερο του Πεδίου του Άρεως (στο άγαλμα του Κωνσταντίνου) μου φάνηκε πως είδα από μακριά κόκκινες φουσκωτές φιγούρες! Πλησίασα τρέχοντας αλλά αποδείχθηκαν κακές ρέπλικες. Το γλυκό χαμόγελο είχε αντικατασταθεί με μια γελοία κουτσοδόντικη εκδοχή… Καμία σχέση με την αυθεντική μορφή που είχα κατά νου. Απελπισία… Μα πού μπορεί να κατοικούν οι πλαστικοί Άγιοι Βασίληδες των παιδικών μου χρόνων; Δεν υπάρχει χριστουγεννιάτικη φωτογραφία στο οικογενειακό άλμπουμ από το ’60 και μετά που να μη βλέπεις κι από έναν. Μα τι έγιναν πια; Εξαφανίστηκαν; Σκεφτόμουν απογοητευμένος καθώς γύρναγα στο σπίτι. Κάθισα μπροστά στον υπολογιστή και έψαξα online. Τη λύση την έδωσε γνωστή αλυσίδα πολυκαταστήματος. Την επόμενη μέρα πήγα στο κοντινότερο υποκατάστημα. Προσπέρασα έναν κυκεώνα φαντασμαγορικών στολιδιών και τότε είδα να με κοιτά μέσα από ένα σιδερόφραχτο καλάθι στριμωγμένη και συμπιεσμένη ασφυκτικά σε μια μικρή πλαστική συσκευασία η κοκκινοπρόσωπη γνώριμη φατσούλα. Μόλις επέστρεψα σπίτι τον φούσκωσα αμέσως και τον τοποθέτησα ευλαβικά σχεδόν κάτω από το τζάκι. Θα του τον χαρίσω σύντομα. Είδος προς εξαφάνιση εν τέλει ο πλαστικός φουσκωτός Άγιος Βασίλης της παιδικής μας ηλικίας…

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 25 – 26 Μαΐου 2024

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 25 – 26 Μαΐου 2024

Real News Καθημερινή Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη αλληλογραφία ενώ μπορείτε να διαγραφείτε με ένα κλικ και δεν θα...

Η συγγραφέας Ειρήνη Δερμίτζάκη προτείνει τις 5 καλύτερες δράσεις του Μαΐου

Η συγγραφέας Ειρήνη Δερμίτζάκη προτείνει τις 5 καλύτερες δράσεις του Μαΐου

Μπήκαμε στον δεύτερο μήνα των εκδηλώσεων Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου κι έτσι, με το δεύτερο αυτό άρθρο μου σας προτείνω κάποιες από τις εκδηλώσεις που θεωρώ πως ξεχωρίζουν αυτόν τον μήνα. Η πρώτη εκδήλωση αφορά εκείνους που αγαπούν το βιβλίο αλλά τους...

Μα εγώ… ξέρω

Μα εγώ… ξέρω

Χτες το μεσημέρι, πήδηξε από τον 5ο ένας παππούς. Σκεπασμένος με μια κουβέρτα, λίγη ώρα μετά, στο αίμα μουσκεμένη,  να κρύβει το παράταιρο θέαμα της σπασμένης μαριονέτας. Φωνές, ασθενοφόρα, κόσμος. Κόσμος… κουτσομπολιά … μα εγώ ξέρω Ανέβηκα στην ταράτσα και κοίταξα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Μα εγώ… ξέρω

Μα εγώ… ξέρω

Χτες το μεσημέρι, πήδηξε από τον 5ο ένας παππούς. Σκεπασμένος με μια κουβέρτα, λίγη ώρα μετά, στο αίμα μουσκεμένη,  να κρύβει το παράταιρο θέαμα της σπασμένης μαριονέτας. Φωνές, ασθενοφόρα, κόσμος. Κόσμος… κουτσομπολιά … μα εγώ ξέρω Ανέβηκα στην ταράτσα και κοίταξα...

5. Πού είναι;

5. Πού είναι;

«Είναι μαζί σου;», τη ρωτά εξερευνώντας τον κόσμο τριγύρω της. «Τι να είναι μαζί μου;», αποκρίνεται η Καίτη νιώθοντας τα πόδια να μουδιάζουν. «Η Πηγή είναι μαζί σου; Πού είναι;», συνεχίζει και το παγωτό γλιστρά από το χέρι. Συνειδητοποιεί πως το κινητό είναι ακόμη...

5. Πού είναι;

4. Το παγωτό στο χέρι

«Αυτή είναι μία από τις εισόδους της Παλιάς Πόλης», λέει ο Πρόδρομος δείχνοντας την κεντρική πύλη. «Έναν καφέ, αγναντεύοντας αυτά τα τείχη, τον πίνω με μεγάλη ευχαρίστηση», ολοκληρώνει κλείνοντας το μάτι στη μικρή που τον παρατηρούσε μέσα από τον καθρέφτη. Αυτό ήταν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου