Η Αναστασία Καλλιοντζή είναι θεωρώ μακράν από τις πιο ιδιαίτερες συγγραφείς της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Παρόλο που έγινε ευρύτερα γνωστή από το πολύ πετυχημένο “Μη μου λες αντίο”, το οποίο αγαπήθηκε από το κοινό και ως τηλεοπτική σειρά, η συνέχεια που επέλεξε για τη μορφή των βιβλίων της δεν ήταν παρόμοια. Βασικό, θεωρώ, χαρακτηριστικό της είναι ο σκληρός ρεαλισμός, η αυτούσια αποτύπωση στο χαρτί της κοινωνίας και της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, πλήρως απαλλαγμένης από ουτοπικές καταστάσεις και ιδανικές καταλήξεις, καθώς και, σχεδόν πάντα, το δραματικό φινάλε για τους πρωταγωνιστές, αφήνοντας κάποιες φορές μια υπόκρυφη αίσθηση ελπίδας. Όλα αυτά, παρόλο που δεν ακούγονται και τόσο θελκτικά για να τη γνωρίσει κάποιος συγγραφικά, συνθέτουν το πορτρέτο ενός ανθρώπου ο οποίος είναι απόλυτα συνειδητοποιημένος ως προς την κοινωνία που ζει, πατάει γερά στα πόδια του και οφείλει να βλέπει την πραγματικότητα όπως είναι. Γιατί τα ροζ σύννεφα δεν αντικατοπτρίζουν την αλήθεια.
Η παρούσα ιστορία πραγματεύεται τη ζωή του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, όχι του Βυζαντινού αυτοκράτορα αλλά ενός σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος βλέπει την καλοφτιαγμένη ζωή του να καταρρέει σταδιακά και ο ίδιος να μη μπορεί να αλλάξει τα γεγονότα. Ή μήπως τελικά μπορεί;
Νομίζω ότι αντικειμενικά είναι από τα καλύτερα και πιο ευκολοδιάβαστα βιβλία της συγγραφέως αλλά και από τα λιγότερο “βαριά”, καθώς ναι μεν λέει μεγάλες αλήθειες και δε χαρίζεται σε κανέναν, ούτε και στον βασικό ήρωα, αλλά δεν είναι και τόσο καταθλιπτικό όσο άλλα έργα της. Από τα μεγαλύτερα προτερήματά της συγγραφικά είναι, πέραν της σκιαγράφησης της κοινωνίας, η εξαιρετική ψυχογράφηση των χαρακτήρων της, που δικαιολογούν απόλυτα τις πράξεις τους, όσο σκληρές ή άδικες κι αν είναι. Μπορεί να μη συμφωνείς πάντα μαζί τους για ό,τι κάνουν, ενδόμυχα όμως πιστεύεις ότι πράττουν σωστά.
Ο Κωνσταντίνος είναι ένας άνθρωπος που για πολλά χρόνια ζούσε σε μια πλάνη. Στην πλάνη ότι ο γάμος του ήταν ιδανικός και ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα, στην πλάνη ότι επαγγελματικά έχαιρε της άκρας εκτίμησης των συναδέλφων αλλά και όλου του κοινωνικού του περίγυρου, μέχρι που σιγά σιγά τα σύννεφα διαλύθηκαν και η αλήθεια άρχισε να αποκαλύπτεται σταδιακά. Και η προσγείωση στην πραγματικότητα δεν ήταν ούτε εύκολη ούτε ανώδυνη. Μέσα από ένα συγκλονιστικό οδοιπορικό στην ψυχολογία αυτού του ανθρώπου, παρουσιάζονται όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος Έλληνας, σε μια προσπάθεια αλλαγής του πεπρωμένου, χωρίς να μπορεί φυσικά να αναλογιστεί τις συνέπειες.
Θα μπορούσα να πω περισσότερα, νομίζω όμως ότι αξίζει να μπει κάποιος στον κόσμο αυτής της γυναίκας για να καταλάβει πώς πλάθει τους χαρακτήρες της και πώς δημιουργεί ιστορίες όχι με καλό τέλος, αλλά σίγουρα με πολλές αλήθειες. Προσωπικά, τη θεωρώ από τις καλύτερες σύγχρονες συγγραφείς κι ελπίζω να συνεχίσει να γράφει για πολύ ακόμη.

_

γράφει η Μαρία Ανδρικοπούλου