Πριν μερικούς μήνες κυκλοφόρησε από  τις εκδόσεις Γαβριηλίδης η πρώτη ποιητική συλλογή του Νίκου – Οχανές Μικιρδιτσιάν υπό τον αμφίσημο τίτλο “Ατάραχα έμειναν τα πουλιά στα σύρματα.” Θιασώτης των μικρών ποιημάτων κι ο ίδιος δε μπόρεσα παρά να απολαύσω τα σαράντα και πλέον μεστά ποιήματα του Μικιρδιτσιάν και να αφεθώ στο πλήθος των εικόνων που δημιουργούν με ευκολία στον αναγνώστη.

Μέσα από τις σελίδες της συλλογής θέματα πανανθρώπινα μα ταυτόχρονα ιδιαίτερα προσωπικά αναδύονται χωρίς περιστροφές, κρυμμένους συμβολισμούς κι εξευγενισμένα καλολογικά στοιχεία. Κυρίαρχη θεματική αποτελεί η απώλεια, η θνητότητα, η ‘σκιά της νιότης’, η αναχώρηση και το φευγιό.  Οι αναπόφευκτες σωματικές και ψυχικές αλλαγές που επιφέρουν οι ‘πτυχώσεις του χρόνου’ και οι τσακισμένες προσδοκίες απασχολούν εμφανώς τον ποιητή  μα και τον άνθρωπο Μικιρδιτσιάν. Η ηδονή κι ένας απροκάλυπτα σωματικός ερωτισμός διαποτίζουν αρκετά από τα ποιήματα της συλλογής επίσης αφήνοντας τις αισθήσεις να ‘χρυσώσουν χάπια συνουσίας…’. Χωρίς διάθεση εξωραϊσμού σε άλλα ποιήματα η γραφίδα του Μικιρδιτσιάν σχολιάζει την κοινωνική πραγματικότητα που μας περιβάλλει.

Λογοπλέκτης και λογοπαίκτης  με περιπαικτική διάθεση πλάθει και παίζει ενίοτε με τις λέξεις ο ποιητής. Πένα σχεδόν σαρκική, πάλλουσα και ζωντανή αφήνει αδιαμφισβήτητα το στίγμα της στον αναγνώστη. Ο ποιητής δεν προσπαθεί να τέρψει, ο ποιητής αποκαλύπτεται και με σεμνότητα μας προσκαλεί στο δικό του προσωπικό ταξίδι.

Το μεγάλο ποτάμι θα κουβαλήσει φώσφορο κι ασβέστιο

Να σκελετωθούν τα όνειρα.