Ο Βασίλης Ζηλάκος είναι ένας δυναμικός εκφραστής της νεότερης ποιητικής γενιάς. με πρώτη επίσημη εμφάνιση στα Ελληνικά Γράμματα το 2010, ο Ζηλάκος αναζητά διαρκώς νέους τρόπους έκφρασης “σπάζοντας” στην πράξη τα ποιητικά καθιερωμένα. Σε μία τέτοια λογική εντάσσεται και τελευταία του ποιητική συλλογή «νερά γελούνε» (σαιξπηρικόν, 2017). Στην πραγματικότητα ο λόγος αφορά μία ενιαία ποιητική σύνθεση αποτελούμενη από χαϊκού (άλλοτε αυστηρής δομής και άλλοτε πιο χαλαρής πνοής).

Ο Ζηλάκος χρησιμοποιεί την ολιγόστιχη φόρμα μέσα σε ένα φυσιολατρικό πλαίσιο γεμάτο ήπιους συμβολισμούς. Διατηρεί τον βασικό φυσιολατρικό χαρακτήρα της παραδοσιακής γιαπωνέζικης φόρμας, μα τούτος εντάσσεται λειτουργικά στην πλοκή της αφήγησης ενισχύοντας το αναδυόμενο συναίσθημα και συμμετέχοντας τη στοχαστική πορεία του ποιητή.

Έτσι συμβάλλει από τη δική του οπτική στον εξελληνισμό των χαϊκού, δίνοντας μία στοχαστική έξοδο με τη χρήση του ελλαδικού φυσικού στοιχείου. Σε μία εποχή ανατροπών και διάλυσης των ονείρων, ο Ζηλάκος αναζητά διέξοδο στη φύση, στη ρουσσική αθωότητα της φύσης. Ωστόσο δεν φτάνει στα όρια του αρκαδισμού∙ και εκεί ακριβώς αφήνει αποστάσεις από το παραδοσιακό χαϊκού.

Μέσα από την λεκτική αποτύπωση του δικού του φακού, ο Ζηλάκος αρνείται να υποταχτεί στην απαισιοδοξία των καιρών και δίνει τη δική του αισιόδοξη ματιά μέσα από την διαρκή κίνηση της φύσης και το τιτλικό γέλιο. Δεν προσεγγίζει την φύση ως μία εικόνα, ως ένα αξιοθέατο όπως συνήθως οι ποιητές των άστεων, αλλά ως σύμβολο οπτιμισμού, ως μία δραπέτευση. Έτσι, μέσα στο συναισθηματικό πεδίο της ποιητικής του το φυσιολατρικό στοιχείο υπερτερεί του ανθρωποκεντρικού.

Αξίζει να σημειώσουμε, πως μέσα στα ολιγόλεκτα λυρικά σπαράγματα ο Ζηλάκος αξιοποιεί τη θρησκευτική παράδοση. Η έκφραση του συχνά βρίσκει διεξόδους στην εκκλησιαστική γλώσσα. στο Θρησκευτικό στοιχείο ποιητής βρίσκει ένα υλικό με έτοιμο συναισθηματικό βάρος διαμορφωμένο από αιώνες∙ ας μην ξεχνάμε πως τα θρησκευτικά σύμβολα που είναι ενταγμένα στη λαϊκή κουλτούρα και εύληπτα από το ποιητικό κοινό[1].

____________
[1] βλ. σχετικά και Δήμος Χλωπτσιούδης, Το θρησκευτικό στοιχείο ως μέσο ποιητικής έκφρασης, Vakxikon.gr, τευχ. 32.