Ένα πολύ καλό ιστορικό μυθιστόρημα. Η άλωση της Κωνσταντινούπολης, η ζωή και οι περιπέτειες της οικογένειας Νοταρά και του τελευταίου απογόνου της, του Ιάκωβου Νοταρά. Γλώσσα δυνατή, μεστή. Άριστη γνώση των πηγών. Μέσα από τα μάτια της αδερφής του Ιάκωβου αλλά και τα ημερολόγια που άφησε ο ίδιος ξαναέζησα τις πραγματικές στιγμές της Άλωσης. Μου άρεσε λιγακι που η αδελφή του Ιάκωβου επικοινωνούσε μαζί του τηλεπαθητικά κι έτσι μαθαίνει κι ο αναγνώστης τα γεγονότα, αν και παρατραβηγμένο σαν ιδέα. Κι ό,τι δεν μπορούσε να ξέρει η ίδια, το μαθαίνουμε μέσα απο τα ημερολόγια του Ιάκωβου. Ανατριχιαστικά τα γεγονότα της Άλωσης. Ανάγλυφη η αγωνία των πολιορκημένων και ένιωσα έντονα την καθημερινότητά τους με το φόβο του Τούρκου πάνω από το κεφάλι τους. Μου άρεσε που η συγγραφέας δεν ασχολήθηκε με τον Παλαιολόγο, τη δοξασία στην Αγιά Σοφιά κι όλα αυτά.

Έζησα πραγματικά γεγονότα, καθημερινές ιστορίες, πραγματικές συνωμοσίες. Ώστε ο Άνθιμος ήταν προδότης; Ώστε η Εκκλησία του Πάπα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην παράδοση της Πόλης στον Οθωμανό ε; Πραγματικά είναι η μη ευρέως γνωστή ιστορία της Πόλης. Κι όλα αυτά γιατί ο Μεχμέτ έψαχνε τον άντρα-μοντέλο για τη ζωγραφιά που έπεσε τυχαία στα χέρια του; Έχουμε πάλι μια νέα Ελένη, έναν νέο Τρωικό Πόλεμο; Δε μου κάνει εντύπωση. Είμαι σίγουρος οτι σε πολλές περιπτώσεις η Ιστορία δεν είναι αυτή που διδάσκεται αλλά ζει κι αναπνέει μέσα από τα σωζόμενα αρχεία.

Ανατριχιαστική λοιπόν η περίπτωση του Ιάκωβου Νοταρά και του ερωτευμένου μαζί του Μωάμεθ. Και με μια έξυπνη κίνηση η Γαληνοτάτη Βενετία τον πήρε κοντά της για να συνεχίσει εκεί την επανένωση των διάσπαρτων ανά την οικουμένη φυγάδων Ελλήνων. Και με τη βοήθεια της τυπογραφίας (ναι, μιλάει για τον Γουτεμβέργιο) να ξαναδώσει την αίγλη του παρελθόντος και της ελληνικής γλώσσας ως συνεκτικό δεσμό των επαναπατριζομένων. Ανθρώπινες πτυχές, λογικά γεγονότα, έμεινα αρκετά ικανοποιημένος. Αν μη τι άλλο δε με κούρασε σαν ιστορικό μυθιστόρημα.