Υπάρχουν βιβλία που σε αρπάζουν απ΄το λαιμό και τρέχεις μαζί με τους ήρωες, με το Κακό να παραμονεύει, με την καρδιά σου να χτυπάει απο αγωνία ώσπου να φτάσεις στο τέλος. Και συνήθως μετά απο μερικές μέρες, ξεχνάς τι έχεις διαβάσει γιατί πια ζείς την επόμενη αναγνωστική “αγωνία”. Και υπάρχουν και τα “άλλα βιβλία”. Εκείνα που αφού διαβάσεις και την τελευταία τους αράδα, νιώθεις οτι ο σπόρος τους έχει καρπίσει μέσα σου και οι χάρτινοι ήρωες επανέρχονται συχνά στο μυαλό σου, σαν φίλοι απο τα παλιά! Ακριβώς ενα τέτοιο βιβλίο είναι “Ο Στόουνερ” του ολιγογράφου και παράλληλα τόσο σπουδαίου John Williams. Ενα αριστούργημα των αμερικανικών γραμμάτων. Ήσυχο, ύπουλο, σαν εσωτερική ανάφλεξη. Πικρό με μια διάχυτη θλίψη. Η διαδρομή ζωής του Στόουνερ απο τα παιδικά του χρόνια ως το τέλος του. Το Σονέτο 73 του Σαίξπηρ για τη νιότη που φεύγει και χάνεται, το οποίο μυεί τον ήρωα Στόουνερ στον κόσμο της λογοτεχνίας. Οι σπουδές του, τα όνειρά του, η καριέρα του και η επιβίωσή του στον χώρο εργασίας και σε εναν ολέθριο γάμο. Ο σύντομος ερωτικός δεσμός του και ο φόβος του, η αδυναμία του να τον κρατήσει απο φόβο μπροστά στο πρόσωπο της ευτυχίας. Οι συγκρούσεις στο χώρο του πανεπιστημίου με συναδέλφους καθηγητές και φοιτητές. Η ασθένεια. Οι σκιές. Η νιότη που χάνεται. Η ευτυχία που χάθηκε! Το τέλος …ήσυχο σαν αεράκι απο ανοιχτό παράθυρο. Μια ζωή σαν ανθός που μαράθηκε…  Μυθιστόρημα αριστοτεχνικά μεταφρασμένο απο την Αθηνά Δημητριάδου. Μυθιστόρημα μεγάλο που αναδύθηκε μπροστά μας σαν θησαυρός απο παλιό ναυάγιο…

_

γράφει ο Γιάννης Δρούγος