Το “Άκουσέ με, κοίτα” είναι ένα πολύ διαφορετικό και πρωτότυπο παραμύθι στο οποίο χαρά και πόνος, τρυφερότητα και θλίψη, ανασφάλεια και σιγουριά παίρνουν μορφή και χρώμα με τα πινέλα της Αλκμήνης κι έτσι έχουμε μια τρυφερή αλληγορία για τη μοναξιά και τη φιλία και για την εικόνα που μπορεί να έχει ένα παιδί για τον εαυτό του και πώς αυτή μπορεί να επηρεαστεί από τους άλλους. Το διάβασα δυο φορές για να το κατανοήσω και να εντρυφήσω στα νοήματά του και στα κρυμμένα μηνύματά του, με τις λέξεις κάθε φορά να μου αποκαλύπτουν κι άλλες ιδέες. Αν το διαλέξετε για μικρά παιδιά, μπορείτε να χαθείτε στο πλούσιο λεξιλόγιό του, να ταξιδέψετε με τις όμορφες προτάσεις και να επεξεργαστείτε μαζί τη συμπεριφορά της μικρής ηρωίδας. Αν το διαλέξετε για μεγαλύτερα το κείμενο θα σας βοηθήσει να εντοπίσετε παρόμοιες συμπεριφορές από τον οικογενειακό και σχολικό περίγυρο και να συζητήσετε κάθε συναίσθημα που πηγάζει από αυτές τις συμπεριφορές βασισμένοι στα όνειρα που κάνει η Αλκμήνη. Είναι ένα πραγματικά διαφορετικό παραμύθι που απευθύνεται ταυτόχρονα σε μικρά και μεγάλα παιδιά, χωρίς αυστηρά καθορισμένη ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, χωρίς ξεκάθαρα ηθικά διδάγματα αλλά πρόκειται για ένα πανέμορφο ταξίδι σε λέξεις και ιδέες ενώ ο μυστηριώδης αφηγητής είναι μια πραγματική έκπληξη! Η εικονογράφηση της Ντανιέλας Σταματιάδη είναι αρκετά αφαιρετική και σουρεαλιστική, δίνει έμφαση στα χρώματα κι όχι στις λεπτομέρειες, σε κάποια σημεία θυμίζει και κολάζ, γενικότερα ακολουθεί τη μαγικά ασαφή πορεία της ιστορίας.