Θεέ μου

πως κατάντησαν έτσι οι άνθρωποι;

Ανάλγητοι, εκδικητικοί, απάνθρωποι.

Δεν χαίρονται όπως παλιά

με την χαρά του διπλανού τους

δεν συμμερίζονται την χαρά του γείτονά τους

παρασυρμένοι από την ημιμάθειά τους

από την αφόρητη εκδικητικότητά τους.

Χαίρονται όμως

όταν χάνει τα υπάρχοντά του

ευχαριστιούνται απίστευτα

με τα όποια παθήματά του.

Ο φθόνος και η ζήλεια

κατατρώει τα σωθικά τους

αλλοτριώνει την καρδιά τους

δηλητηριάζει την ψυχή τους

τελματώνει αβάσταχτα την ζωή τους.

Δυστυχώς δεν καταλαβαίνουν

ότι ο φθόνος είναι ένα δηλητήριο που το πίνουν αυτοί

περιμένοντας να πάθουν κακό οι άλλοι

αφημένοι μες του μυαλού τους

την μοιραία, μακάβρια παραζάλη.

Θλιβερά, δυστυχισμένα ανθρωπάκια

που έχουν χάσει προ πολλού

το αληθινό νόημα της ζωής τους

που έχουν αποβάλει

την αγάπη από την ψυχή τους.

Που αντί να κοιτάζουν τα του οίκου τους

μπερδεύονται συνεχώς, στις ζωές των άλλων.

Δυστυχισμένα, αξιοθρήνητα, ατάλαντα ανθρωπάκια

που την ανούσια ζωή τους

που την προσωπική τους δυστυχία

την μετατρέπουν σε εκδικητικότητα

σε χαιρεκακία.

Είθε Θεέ μου, να λυπηθείς

αυτά τα απολωλότα

τέκνα σου…

_

γράφει ο Φώτης Τρυφωνόπουλος