Ξεχύθηκε η άνοιξη στην πόλη!

Και δεν κρατιέται με τίποτα πια.

Τις νύχτες την φωνάζει η μάνα της από ένα μπαλκόνι.

Αλλά αυτή εκεί! Τίποτα…

Έχει σκοπό να τρελάνει τα αγόρια και ιδρωμένα τρέχουν στις αυλές να πιούν νερό.

Και τα μικρά κορίτσια που ανακαλύπτουν πως κάποτε θα γίνουν μανούλες!

Και τη μουσική! Αχ, τη μουσική…

Που μάταια προσπαθεί να αντισταθεί σε αυτό το άγγιγμα.

Μαγεύεται κι εκείνη και φτάνει αλλιώς στα ανυποψίαστα αυτιά μας…

Πλανεύει τις νότες.

Διαστρεβλώνει τα στιχάκια.

Τα φέρνει στα μέτρα της…

Θηλυκό κι αυτή γαρ!

Κι ενώ ένα τραγούδι λέει: ‘’εγώ με την αγάπη μάλωσα‘’

εσύ ακούς: ‘’εγώ με τη αγάπη μεγάλωσα‘’…

Την αγάπη…

Και βγήκες στους δρόμους να την μοιράσεις μαγικά και ευωδιαστά!

Να την σκορπίσεις σε όλους τους ανέμους!

Να φτάσει παντού…

Στις χορδές των μουσικών.

Στα στυλό των ποιητών.

Να γεμίσει τα μελανοδοχεία τους με θάλασσα και εκείνοι να γράψουν ωκεανούς!

Αυτό να κάνεις για πάντα. Σε όλη σου τη ζωή!

Κάθε άνοιξη.

Κάθε εποχή!

_

γράφει o Χρήστος Φαρμάκης